ગુજરાતી નગી વાર્તા: લેપટોપમાં ખુલેલું વૈશાલીનું રહસ્ય

સ્ક્રીન પર વૈશાલી હતી. સંપૂર્ણ નગ્ન, કેમેરા સામે ઊભેલી, હોઠ પર હળવું સ્મિત. દેવાંગની આંગળીઓ કીબોર્ડ પર થંભી ગઈ અને એ જ ક્ષણે પાછળથી ચાનો કપ ટેબલ પર મૂકવાનો ખખડાટ સંભળાયો. આ ગુજરાતી નગી વાર્તા એ જ બપોરથી શરૂ થાય છે જ્યારે પકડાયેલી નજર પાછી ફરી શકી નહીં.

દેખી લીધું ને. વૈશાલીનો અવાજ તેની પાછળથી આવ્યો. ઠંડો હતો, પણ અંદર કંઈક ધ્રૂજતું હતું. દેવાંગે ઝટ લેપટોપનું ઢાંકણ બંધ કરવા હાથ લંબાવ્યો, પણ તેણે વચ્ચેથી જ તેનું કાંડું પકડી લીધું.

હવે બંધ કરીને શું ફાયદો. તે ખુરશી ફેરવીને તેની સામે આવીને ઊભી રહી. જે જોવાનું હતું એ તો તું જોઈ જ ચૂક્યો, દેવાંગ. તેની આંખોમાં ગુસ્સો હતો, અને ગુસ્સાની નીચે કંઈક બીજું પણ હતું જે દેવાંગ ઓળખી ન શક્યો.

વૈશાલીબેન, હું તો ફક્ત વાઈફાઈ ઠીક કરતો હતો. દેવાંગનો અવાજ ફસાઈ ગયો. તમે કહ્યું હતું ને કે નેટ વારંવાર જતું રહે છે. હું સેટિંગ્સ જોતો હતો ત્યાં પ્રોજેક્ટ વી નામનું ફોલ્ડર દેખાયું. મને લાગ્યું તમારા બુટિકના ડિઝાઈન હશે.

વૈશાલી કંઈ બોલી નહીં. તે સ્ક્રીન તરફ જોતી રહી જ્યાં તે પોતે જ હતી, કોઈ શરમ વગર, કોઈ કપડાં વગર. પછી તેણે ધીમેથી ઢાંકણ બંધ કર્યું અને બારી પાસે જઈને ઊભી રહી. બહાર ભાવનગરની બપોર તડકામાં તપતી હતી.

જો આ વાત બહાર ગઈ તો મારું ઘર તૂટી જશે, દેવાંગ. તેનો અવાજ હવે નરમ પડ્યો હતો. મિલન તો મને જીવતી મારી નાખશે. સમજે છે તું. દેવાંગ ખુરશીમાંથી ઊભો થયો. મારા સમ ખાઈને કહું છું, કોઈને નહીં કહું. મારો વિશ્વાસ કરો.

વિશ્વાસ. તે હસી, પણ હાસ્યમાં કડવાશ હતી. તને શરમ ના આવી. કોઈ સ્ત્રીની અંગત તસવીરો જોતાં. દેવાંગે નજર નીચી કરી. માફ કરજો, પણ સાચું કહું. તમે એમાં એટલાં સુંદર લાગતાં હતાં કે નજર હટાવી જ ન શકાય.

ઓરડામાં સન્નાટો છવાઈ ગયો. પંખાનો અવાજ અને બહારથી આવતી શાકભાજીવાળાની બૂમ સંભળાતી હતી. વૈશાલી ધીમે ધીમે તેની તરફ ફરી. તેના ચહેરા પર હવે ગુસ્સો નહોતો. કંઈક બીજું હતું. કંઈક હિંમતભર્યું.

બે વર્ષથી. તે બોલી. બે વર્ષથી હું મારા ફોટા જાતે પાડું છું. ટ્રાઈપોડ પર કેમેરો, ટાઈમર દસ સેકન્ડ. આ શરીર મારું છે, દેવાંગ. મિલનને તો એની કદર જ નથી. તો હું એને કેમેરામાં કેદ કરું છું. બસ, મારા માટે.

દેવાંગ સ્તબ્ધ થઈને તેને જોતો રહ્યો. વૈશાલી તેની નજીક આવી, એટલી નજીક કે તેના વાળની ખુશ્બો તેના નાકમાં ભરાઈ ગઈ. તને જોવાનો આટલો જ શોખ હતો તો મને કહેવું હતું ને. તેના હોઠ પર તોફાની સ્મિત આવ્યું. ઊભો થા. આજે તું સાચો ફોટોગ્રાફર બનીશ.

તે બેડરૂમમાં ગઈ અને પોતાનો કેમેરો લઈને પાછી આવી. દેવાંગના હાથમાં કેમેરો પકડાવતાં તેની આંગળીઓ તેની આંગળીઓને અડી ગઈ. શૂટ કરતાં આવડે છે ને. તું તો વિડિયો એડિટિંગ કરે છે. આજે મારું શૂટ કર.

પણ કેવું શૂટ. દેવાંગનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો. વૈશાલીએ તેની સાડીનો પાલવ આંગળીથી રમાડતાં કહ્યું, જેવું તેં સ્ક્રીન પર જોયું, બરાબર એવું જ. તે બારી પાસેના અજવાળામાં જઈને ઊભી રહી. લાઈટ અહીં સારી આવે છે. શરૂ કર.

પહેલાં તેણે સાડીમાં પોઝ આપ્યા. પાલવ ધીમે ધીમે ખભા પરથી સરકતો ગયો. દેવાંગ ક્લિક કરતો ગયો, પણ તેના હાથ ધ્રૂજતા હતા. કેમેરો હલે છે, ફોટોગ્રાફર. વૈશાલી હસી. હાથ સ્થિર રાખ, નજર ભલે ડગે.

પછી તે સોફા પાસે આવી. એક ઝાટકે તેણે બ્લાઉઝના હૂક ખોલવા માંડ્યા. દેવાંગનો શ્વાસ અટકી ગયો. વૈશાલીબેન. શ્શ્શ. તેણે હોઠ પર આંગળી મૂકી. આજે કોઈ બેન નથી. આજે ફક્ત વૈશાલી છે. અને તું.

બ્લાઉઝ નીચે પડ્યું. પછી પેટીકોટની દોરી ખૂલી. દેવાંગે સ્ક્રીન પર જે જોયું હતું એ હવે તેની સામે જીવતું ઊભું હતું. ગોરી ત્વચા, ભરાવદાર બુબ્સ, પાતળી કમર. તેની નજર નીચે સરકી અને તે ઝટ પાછી ઉપર લઈ આવ્યો. વૈશાલીએ એ જોયું અને હસી પડી.

જોવું હોય તો બરાબર જો. શરમાવાનું આજે બંધ. તે ધીમે ધીમે ફરી, કેમેરાને પોતાની પીઠ બતાવી. પાછળથી પણ લે. મારો મનપસંદ એંગલ છે. દેવાંગે ક્લિક કર્યું. તેની પેન્ટમાં કંઈક તંગ થવા લાગ્યું હતું અને એ છુપાવવું અશક્ય હતું.

વૈશાલી તેની પાસે આવી. તેણે કેમેરો નીચે મૂકાવ્યો અને તેના શર્ટના કોલર ઠીક કરવાના બહાને તેની છાતી પર હાથ ફેરવ્યો. તારું દિલ તો ઢોલની જેમ વાગે છે. તે ફુસફુસી. પછી તેણે દેવાંગનો હાથ પકડીને પોતાના બુબ્સ પર મૂકી દીધો. શૂટ કરતાં કરતાં હાથ પણ વાપરી શકાય.

દેવાંગની આંગળીઓ તેની નરમ ત્વચા પર ફરી. વૈશાલીએ આંખો બંધ કરી અને ઊંડો શ્વાસ લીધો. હા, બસ એમ જ. તેણે તેના હાથને દબાવ્યો. દેવાંગે હિંમત કરીને તેના હોઠ પર હોઠ મૂકી દીધા. પહેલું ચુંબન ધ્રૂજતું હતું, બીજું ભૂખ્યું.

વૈશાલીએ તેનો શર્ટ ખેંચીને કાઢી નાખ્યો. તેની છાતી પર નખથી હળવી લીટીઓ દોરી. બે વર્ષથી કોઈ પુરુષે મને આમ અડ્યો નથી. તે બોલી, તેના કાનમાં. મિલનને તો ફક્ત એના કામ સાથે પ્રેમ છે. આજે તું મને એવું આપ જેની હું ભૂખી છું.

દેવાંગે તેને ઉપાડીને ટેબલ પર બેસાડી. તેના પગ પહોળા થયા. તે તેના ઘૂંટણ વચ્ચે બેઠો અને તેની ચૂત પર હોઠ મૂક્યા. વૈશાલીની ચીસ નીકળી ગઈ. અરે, ધીમે. ના, ધીમે નહીં. અંદર નાખ જીભ.

તેની જીભ તેની ચૂતના દરેક ખૂણાને ચાટતી ગઈ. વૈશાલીના હાથ તેના વાળમાં ખૂંપી ગયા. તેનું શરીર ધનુષ્યની જેમ ખેંચાયું. હા, હા, બસ ત્યાં જ. થોડી જ વારમાં તેનું પહેલું પાણી છૂટી ગયું અને તે ધ્રૂજતી ટેબલ પર ઢળી પડી.

પણ રમત હજુ બાકી હતી. વૈશાલીએ તેને ઊભો કર્યો અને તેની પેન્ટની ચેઈન ખોલી. તેનો લોડો બહાર આવતાં જ તેણે સિસકારો કર્યો. આટલો મોટો છુપાવીને ફરે છે. તેણે તેને હાથમાં લીધો અને ધીમે ધીમે હલાવવા લાગી. પછી એક ઝાટકે મોંમાં લઈ લીધો.

દેવાંગના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા. વૈશાલીનું મોં ઉપર નીચે થતું હતું, તેની જીભ તેના લોડાના ટેરવા પર ફરતી હતી. બસ, હવે બસ. નહીંતર હમણાં જ. તે બોલ્યો. વૈશાલીએ મોં હટાવ્યું અને તોફાની નજરે જોયું. હજુ તો શરૂઆત છે, ફોટોગ્રાફર.

તેણે તેને સોફા તરફ ધકેલ્યો અને પોતે સોફાના હાથા પર ઝૂકી ગઈ. તેની ગાંડ ઊંચી થઈ. પાછળથી લે. જેવું તેં ફોટામાં જોયું હતું. દેવાંગ તેની પાછળ ગયો. તેનો લોડો તેની ભીની ચૂત પર ઘસાયો અને એક જ ધક્કામાં અંદર ઊતરી ગયો.

વૈશાલીની ચીસ ઓશીકામાં દબાઈ ગઈ. દેવાંગે તેની કમર પકડી અને ધક્કા મારવા માંડ્યા. ધીમા, પછી ઝડપી, પછી જંગલી. ઓરડામાં ફક્ત તેમના શ્વાસ અને ત્વચાના અથડામણનો અવાજ ગુંજતો હતો. હા, ઊંડે, વધુ ઊંડે.

પછી દેવાંગે તેને ફેરવી. તેને નીચે સુવડાવી અને તેના પગ પોતાના ખભા પર મૂક્યા. આ પોઝિશનમાં તેનો લોડો સૌથી ઊંડે જતો હતો. વૈશાલીના બુબ્સ હલતા હતા, તેની ડીંટડીઓ કડક થઈ ગઈ હતી. દેવાંગ નીચો નમીને એક ડીંટડી મોંમાં લઈ લીધી.

હું આવું છું, હું આવું છું. વૈશાલી બબડી. તારું પાણી મારી અંદર જ છોડજે. આજે કોઈ ડર નથી. દેવાંગે છેલ્લા જોરદાર ધક્કા માર્યા અને બંને એક સાથે છૂટી ગયા. તે તેના પર ઢળી પડ્યો, બંનેના શરીર પરસેવાથી ભીનાં હતાં.

થોડી વાર બંને એમ જ પડ્યા રહ્યા. પછી વૈશાલી હસી પડી. ચા તો ઠંડી થઈ ગઈ. દેવાંગ પણ હસ્યો. આજની બપોર તો ગરમ થઈ ગઈ. તેણે તેના ગાલ પર ચુંબન કર્યું. એ જ વખતે તેનો ફોન રણક્યો. સ્ક્રીન પર નામ હતું. મિલન.

વૈશાલીએ એક ક્ષણ દેવાંગ સામે જોયું, પછી ફોન ઉપાડ્યો. તે સંપૂર્ણ નગ્ન હતી, દેવાંગ તેની સામે બેઠો હતો. હા બોલો. તેનો અવાજ એકદમ સામાન્ય હતો. દેવાંગે તોફાનમાં તેના પેટ પર આંગળી ફેરવી અને તેણે તેને આંખ મારી.

શું. આ વીકેન્ડ નહીં આવો. વૈશાલીના ચહેરા પર સ્મિત ફેલાયું. સ્ટોકનું કામ છે. હા હા, સમજી. ધ્યાન રાખજો. ફોન મૂકતાં જ તે દેવાંગ તરફ ફરી. સાંભળ્યું ને. મિલન આ શનિવારે અમદાવાદ જ રોકાશે. આખી રાત આપણી.

સાંજે વૈશાલીએ ખીચડી બનાવી. બંનેએ સાથે જમ્યા, વાતો કરી. તેણે કહ્યું કે લગ્નને નવ વર્ષ થયાં, પણ છેલ્લાં બે વર્ષથી મિલન તેને અડ્યો પણ નથી. હું ત્રીસની થઈ ત્યારે મને લાગ્યું કે મારી જવાની વેડફાઈ જશે. એટલે કેમેરો ઉપાડ્યો.

દેવાંગે તેનો હાથ પકડ્યો. તું ખોટી નથી, વૈશાલી. તેણે પહેલી વાર તેને નામથી બોલાવી. વૈશાલીની આંખો ભીની થઈ, પણ તેણે ઝટ સ્મિત પાછું લાવ્યું. બસ હવે ભાવુક વાતો બંધ. રાત પડી ગઈ છે. ચાલ, નાહવા.

બાથરૂમમાં શાવર ચાલુ થયો. ગરમ પાણી બંનેના શરીર પર વરસતું હતું. વૈશાલીએ સાબુ હાથમાં લીધો અને દેવાંગની છાતી, પેટ અને પછી તેના લોડા પર ફેરવવા લાગી. તે ફરી કડક થઈ ગયો હતો. આ તો બહુ જલ્દી તૈયાર થઈ જાય છે.

દેવાંગે તેને ટાઈલ્સવાળી દીવાલ સાથે દબાવી. તેનો એક પગ ઊંચો કર્યો અને નીચેથી જ તેનામાં ઊતરી ગયો. પાણીના ફુવારા નીચે તેમના શરીર લપસતાં હતાં. વૈશાલીએ તેના ખભા પર નખ માર્યા. હા, શાવર નીચે તો મેં સપનામાં પણ વિચાર્યું નહોતું.

તેના ધક્કા પાણીના અવાજ સાથે ભળી ગયા. વૈશાલીનું માથું પાછળ ઢળ્યું, મોંમાંથી પાણી અને સિસકારા બંને નીકળતાં હતાં. દેવાંગે તેને વધુ જોરથી દબાવી. થોડી જ વારમાં તે ફરી છૂટી ગઈ, તેના નખ તેની પીઠમાં ખૂંપી ગયા.

બેડરૂમમાં ટુવાલ પણ ના ઓઢ્યો. વૈશાલી પલંગ પર ચઢી અને દેવાંગને નીચે સુવડાવ્યો. તે તેના પર સવાર થઈ ગઈ. તેનો લોડો તેની ચૂતમાં ઊતરતાં જ તેણે આંખો બંધ કરી. આ પોઝિશન મારી મનપસંદ છે. અહીં હું રાજા છું.

તે ઉપર નીચે થવા લાગી. તેના બુબ્સ હલતા હતા. દેવાંગે બંને હાથથી તેમને પકડી લીધા અને ડીંટડીઓ ચૂસવા લાગ્યો. વૈશાલીની ગતિ વધી ગઈ. હા, ચૂસ, જોરથી ચૂસ. તેના વાળ તેના ચહેરા પર આવી ગયા હતા.

પછી તે ફરી, તેની પીઠ દેવાંગ તરફ. હવે તે ઊંધી સવાર હતી. આ એંગલમાં દરેક ધક્કો તેના અંદરના સૌથી સંવેદનશીલ ભાગને અડતો હતો. બસ, બસ, હું ફરી આવું છું. તેની ચીસ આખા ફ્લેટમાં ગુંજી.

દેવાંગે તેને નીચે ખેંચી અને પોતે ઉપર આવ્યો. છેલ્લા ધક્કા જંગલી હતા. બંને પરસેવાથી લથબથ, એકબીજામાં ખૂંપેલા, એક સાથે છૂટી ગયા. વૈશાલી તેની છાતી પર ઢળી પડી. બહાર રાતના અગિયાર વાગ્યા હતા.

દેવાંગ. તે ફુસફુસી. આજે તેં જે ફોટા પાડ્યા એ મને બતાવ. તેણે લેપટોપ ખોલ્યું અને કેમેરાનું કાર્ડ જોડ્યું. સ્ક્રીન પર તેની તસવીરો આવી. વૈશાલીએ એક ફોટો પસંદ કર્યો જેમાં તે બારીના અજવાળામાં ઊભી હતી. આ સૌથી સુંદર છે. આ તારી નજર છે.

આ ફોલ્ડર હવે આપણું રહસ્ય છે. તેણે ફોલ્ડર બંધ કર્યું. કોઈને ખબર નહીં પડે. પણ એક શરત. દેવાંગે પૂછ્યું, શું. વૈશાલીએ તેના હોઠ પર હળવું ચુંબન કર્યું અને દરવાજા તરફ જોતાં બોલી.

આવતા શનિવારે મિલન અમદાવાદ જ છે. કેમેરો ચાર્જ કરીને આવજે. અને હા, આ વખતે હું પોતે પોઝ નહીં આપું. તું જ કહીશ કે મારે કેમ ઊભું રહેવું.