ગુજરાતી ગરમ વાર્તા 2026: દિવાળીની સફાઈમાં મળેલી ડાયરી

દિવાળીની સફાઈ દરમિયાન સ્ટોરરૂમના ખૂણામાંથી જૂની ટ્રંક ખેંચતાં મારા હાથમાં એક ધૂળ ખાધેલી ડાયરી આવી. જયેશના કૉલેજના દિવસોની ડાયરી. મને ત્યારે ખબર નહોતી કે આ ડાયરી મારા જીવનને 2026ની સૌથી ગરમ ગુજરાતી ગરમ વાર્તામાં ફેરવી નાખશે.

ટ્રંકમાં જૂના ફોટા, માર્કશીટો અને એક ફાટેલું ટીશર્ટ હતું. પણ ડાયરીએ મારું ધ્યાન ખેંચ્યું, કાળા કવરવાળી, પાનાં પીળાં પડી ગયેલાં. હું ધૂળ ખંખેરીને પહેલું પાનું ખોલ્યું. “મારી કલ્પનાઓ, કોઈ વાંચશો નહીં,” એવું લખેલું હતું જયેશના અક્ષરોમાં. મારા હોઠ પર હસવું આવી ગયું.

બીજું પાનું ખોલતાં જ મારું હસવું ગાયબ થઈ ગયું. એમાં કલ્પના નંબર એક લખેલી હતી, અને એ એટલી બોલ્ડ હતી કે મારા ગાલ ગરમ થઈ ગયા. ધાબા પર રાત્રે, ખુલ્લા આકાશ નીચે, પત્નીને દીવાલ સાથે દબાવીને... હું આગળ વાંચતી ગઈ. દરેક કલ્પના પહેલી કરતાં વધુ હિંમતવાળી હતી.

કલ્પના નંબર બે બાથરૂમની હતી. કલ્પના નંબર ત્રણ રસોડાની, બપોરના સમયની. મારી આંગળીઓ ધ્રૂજતી હતી, અને મારા શરીરમાં કંઈક જાગી રહ્યું હતું. જયેશ, મારો શાંત, સંસ્કારી પતિ, કૉલેજમાં આટલો તોફાની હતો? મેં ડાયરી છાતી સાથે દબાવી અને આસપાસ જોયું, જાણે કોઈ મને પકડી ન લે.

બપોરે એકલી હું ફરી ડાયરી ખોલીને બેઠી. ચોથી કલ્પના વાંચતાં મારા હાથ ધ્રૂજ્યા, મારી છાતી ધડકી. મેં મારી જાતને અડકી, ફક્ત એક ક્ષણ, અને મારી આંગળીઓ ભીની થઈ ગઈ. મેં ડાયરી બંધ કરી, ઊંડો શ્વાસ લીધો. આ રમત હવે શરૂ થઈ ચૂકી હતી, અને હું પાછી હટવાની નહોતી.

સાંજે જયેશ ઑફિસથી આવ્યો, થાકેલો, રોજની જેમ. તેણે મારા ગાલ પર પપ્પી કરી, ચા માંગી. હું તેને જોતી રહી, મારા મનમાં ડાયરીના શબ્દો ઘૂમતા હતા. તેણે મારી નજર પકડી. “શું થયું? આમ કેમ જુએ છે?” તેણે પૂછ્યું. “કંઈ નહીં,” મેં કહ્યું, “બસ, આજે તું જુદો લાગે છે.”

રાત્રે જમ્યા પછી મેં કહ્યું, “ધાબા પર દીવાળીની લાઈટો ચેક કરવી છે, ચાલો ને.” જયેશે આળસથી કહ્યું, “કાલે કરીશું.” પણ મેં તેનો હાથ પકડીને ઊભો કર્યો. “અત્યારે જ,” મેં કહ્યું, મારા અવાજમાં એવી મીઠાશ કે તે ના પાડી શક્યો નહીં.

ધાબા પર ઠંડી હવા વાતી હતી, નીચે શહેરની લાઈટો ઝગમગતી હતી. હું રેલિંગ પાસે ઊભી રહી, અને જયેશ મારી પાછળ આવ્યો. મેં તેના હાથ મારી કમર પર મૂક્યા. “નીતા, અહીં? કોઈ જોઈ જશે,” તેણે ફફડતા કહ્યું. “તો જોવા દે,” મેં કહ્યું, અને તેના તરફ ફરી.

મેં તેને રેલિંગ સાથે દબાવ્યો અને તેના હોઠ ચૂસવા લાગી. મારી જીભ તેના મોંમાં ઘૂસી, મારા હાથ તેના શર્ટમાં સરક્યા. જયેશ પહેલાં તો ડઘાઈ ગયો, પણ પછી તેનું શરીર જાગ્યું. તેના હાથ મારી પીઠ પર ફરવા લાગ્યા, મારા બ્લાઉઝના હૂક ખોલવા લાગ્યા.

મેં તેનો પેન્ટ ખોલ્યો, તેનો લંડ બહાર કાઢ્યો. ઠંડી હવામાં તે ગરમ લાગતો હતો. હું ઘૂંટણિયે બેસી ગઈ અને તેને મોંમાં લીધો. જયેશે આકાશ તરફ જોઈને ઊંડો શ્વાસ લીધો. “નીતા... અહીં...” તે બોલી શક્યો નહીં, કારણ કે મારી જીભ તેના લંડના ટેરવા પર ફરતી હતી.

હું ઊભી થઈ, મારી સાડી ઊંચી કરી, રેલિંગ પર હાથ ટેકવીને ઝૂકી. “અંદર નાખ,” મેં આદેશ આપ્યો. મારા અવાજમાં એવો અધિકાર હતો કે જયેશ એક ક્ષણ માટે ડઘાઈ ગયો, પછી તેના હાથ મારા હિપ્સ પર આવ્યા, તેની આંગળીઓ મારી ચૂતની ભીનાશમાં સરકી.

દીવાળીની લાઈટોની વચ્ચે, ખુલ્લા આકાશ નીચે, મારો પતિ મને ધાબા પર ચોદતો હતો. દરેક ધક્કે હું આગળ ધકેલાતી, રેલિંગ મારા હાથમાં ધ્રૂજતી. તેનો એક હાથ મારા બ્લાઉઝમાં ઘૂસ્યો, મારા સ્તનને જોરથી દબાવ્યો, મારી ડીંટડી મરડી. “જોરથી... જોરથી...” હું બબડતી હતી.

મારી ચૂત તેના લંડને ચુસ્તીથી પકડતી હતી, છોડતી હતી. હું અનુભવી શકતી હતી કે હું ભીની થઈ ગઈ છું, મારી જાંઘો પર પાણી વહેતું હતું. જયેશની ગતિ વધી, તેના શ્વાસ ધમણની જેમ ચાલતા હતા. હું તૂટી, મારું શરીર ધ્રૂજ્યું, મારી ચીસ પવનમાં ઊડી ગઈ. તે પણ મારી અંદર જ છૂટ્યો, મારા પર ઢળી પડ્યો.

નીચે ઊતરતી વખતે તે મને જોતો રહ્યો. “આજે તને શું થયું છે?” તેણે પૂછ્યું. “દિવાળીનો જાદુ,” મેં આંખ મીંચકારીને કહ્યું. મારા મનમાં ડાયરીનું બીજું પાનું ખૂલતું હતું. કલ્પના નંબર બે. બાથરૂમ.

બીજા દિવસે બપોરે મેં ડાયરી ફરી વાંચી. કલ્પના નંબર બેની દરેક લાઈન મેં યાદ કરી લીધી. સાંજે જયેશ નાહવા ગયો ત્યારે હું દરવાજા પાસે ઊભી રહી. શાવરનો અવાજ આવતો હતો. મેં ધીમેથી દરવાજો ખોલ્યો અને અંદર સરકી ગઈ.

જયેશ ચોંક્યો. “નીતા! તું?” પાણી તેના શરીર પર વહેતું હતું, તેનો લંડ અડધો ઊભો હતો. હું મારા કપડાં ઉતારતી ગઈ, એક પછી એક, તે જોતો રહ્યો. હું શાવર નીચે ગઈ, પાણી મારા શરીર પર પડ્યું, અને મેં તેને દીવાલ સાથે દબાવ્યો.

મેં તેના લંડ પર સાબુ લગાવ્યો, મારા હાથ તેના પર ફર્યા. પછી હું ઘૂંટણિયે બેસી, પાણીની ધારમાં જ તેને મોંમાં લીધો. જયેશે દીવાલ પકડી લીધી. મારા વાળ ભીના થઈને મારા ચહેરા પર ચોંટ્યા, પણ મને પરવા નહોતી. હું તેને ઊંડે સુધી લેતી ગઈ, મારો હાથ તેના અંડકોષ મસળતો હતો.

“બસ, હવે,” તે તૂટતા અવાજે બોલ્યો. હું ઊભી થઈ, તેના તરફ પીઠ ફેરવી, દીવાલ પર હાથ ટેકવ્યા. તેણે પાછળથી મારી ચૂતમાં લંડ નાખ્યો. પાણી અને સાબુની લપસણમાં તે સરળતાથી અંદર સરક્યો. તેના ધક્કા સાથે પાણીની છાંટા ઊડતા હતા, અમારા શરીર અથડાવાનો અવાજ બાથરૂમમાં ગૂંજતો હતો.

તેણે મારા વાળ પકડીને મારું માથું પાછળ ખેંચ્યું, મારી ગરદન પર બટકાં ભર્યાં. તેનો બીજો હાથ મારી છાતી પર હતો, મારા ભીના સ્તન દબાવતો હતો. “તું આ બધું ક્યાંથી શીખી, નીતા?” તે હાંફતાં બોલ્યો. “તારી પાસેથી જ,” મેં હસીને કહ્યું, અને તે સમજ્યો નહીં.

તે રાત્રે તે મને ત્રણ વાર ભોગવી ચૂક્યો હતો, પણ તેની આંખોમાં હજુ પ્રશ્ન હતો. સવારે તેણે મને રસોડામાં પાછળથી પકડી, મારી ગરદન ચૂમી. “રાત્રે જે થયું એ...” તે અટક્યો. “શું?” મેં પૂછ્યું, નિર્દોષ ચહેરે. “કંઈ નહીં,” તેણે કહ્યું, પણ તેના હાથ મારી કમર પર થોડી વાર રોકાયા. રવિવારે બપોરે જયેશ જમવા ઘરે આવવાનો હતો.

મેં ફક્ત એપ્રન પહેર્યું, અંદર કંઈ નહીં. દરવાજાની ઘંટી વાગી ત્યારે મારું દિલ ધડકતું હતું. જયેશ અંદર આવ્યો, મને જોઈને થંભી ગયો. “નીતા... આ શું?” તેની નજર મારા શરીર પર ફરી, એપ્રનની દોરીઓ પર. હું ફરી, એપ્રન પાછળથી ખુલ્લું હતું, મારી પીઠ અને હિપ્સ દેખાતા હતા.

“જમવાનું તૈયાર છે,” મેં કહ્યું, “પણ પહેલાં મીઠાઈ.” હું તેની પાસે ગઈ, તેનો શર્ટ ખોલવા લાગી. જયેશે દરવાજો બંધ કર્યો, મને રસોડાના પ્લેટફોર્મ પર બેસાડી. તેણે એપ્રનની દોરી ખોલી, એપ્રન નીચે પડ્યું. હું સંપૂર્ણ નગ્ન તેની સામે બેઠી હતી, બપોરના અજવાળામાં.

તેણે મારા પગ પહોળા કર્યા અને પ્લેટફોર્મ પર જ ઘૂંટણિયે બેસી ગયો. તેની જીભ મારી ચૂત પર ફરી, મારી કળીને ચૂસવા લાગ્યો. હું પ્લેટફોર્મ પર પાછળ ટેકો લઈને બેઠી, મારા હાથ તેના વાળમાં. “હા... એમ જ...” મારા મોંમાંથી સિસકારા નીકળતા હતા. પાડોશીના ટીવીનો અવાજ આવતો હતો, પણ અમને કોઈ ડર નહોતો.

મારું શરીર તંગ થયું, હું તેના ચહેરા પર જ છૂટી. તેણે ઊભા થઈને મને પ્લેટફોર્મની ધાર પર ખેંચી, મારા પગ તેની કમરે વીંટાળ્યા, અને એક જ ધક્કે અંદર ઘૂસ્યો. હું ચીસ પાડી ઊઠી. તે મને પ્લેટફોર્મ પર જ ચોદવા લાગ્યો, વાસણો ખખડતાં હતાં.

“જયેશ... ધીમે... કોઈ સાંભળશે...” હું બોલી, પણ મારા નખ તેની પીઠમાં ખૂંપેલા હતા. “સાંભળવા દે,” તેણે કહ્યું, અને વધુ જોરથી ધક્કા માર્યા. હું બીજી વાર તૂટી, મારું શરીર તેને વળગી પડ્યું. તે મારી અંદર છૂટ્યો, અમે બંને હાંફતા પ્લેટફોર્મ પર જ બેસી રહ્યા, પરસેવે રેબઝેબ.

તે સાંજે જયેશ મને ગંભીરતાથી જોતો હતો. “નીતા, સાચું કહે. આ બધું... આ વિચારો તને ક્યાંથી આવે છે?” મેં ચા નો કપ હોઠે માંડ્યો, હસી. “એક ડાયરીમાંથી,” મેં કહ્યું. તે ચોંક્યો. “કઈ ડાયરી?” “તારી જ,” મેં કહ્યું, અને તેનો ચહેરો જોવા જેવો હતો.

તે ઊભો થયો, સ્ટોરરૂમ તરફ દોડ્યો. ટ્રંક ખુલ્લી હતી, ડાયરી ગાયબ. તે પાછો આવ્યો, “મારી ડાયરી તેં વાંચી?” તેના અવાજમાં શરમ અને ગુસ્સો બંને હતા. “દરેક શબ્દ,” મેં કહ્યું, ઊભી થઈને તેની પાસે જતાં. “અને દરેક કલ્પના સાચી પાડી. કલ્પના નંબર ચાર બાકી છે.”

જયેશનો ગુસ્સો ઓગળ્યો, તેના હોઠ પર હસવું આવ્યું. “તું... તું તો...” તે બોલી શક્યો નહીં. મેં તેને બેડરૂમ તરફ ખેંચ્યો. “કલ્પના નંબર ચારમાં શું લખ્યું છે, યાદ છે ને?” મેં તેની આંખોમાં જોઈને પૂછ્યું. તેણે ગળું ખંખેર્યું. “પત્નીની આંખે પાટા બાંધીને...”

મેં મારી સાડીનો છેડો લઈને મારી આંખે પાટા બાંધ્યા. અંધારું છવાયું, મારી બાકીની ઈન્દ્રિયો જાગી ઊઠી. મેં તેના હાથ મારા શરીર પર અનુભવ્યા, તેના હોઠ મારી ગરદન પર. “હવે તું મારી કલ્પના પૂરી કર,” મેં ફફડતા કહ્યું.

તેણે મને પલંગ પર સુવડાવી, મારા હાથ માથા ઉપર બાંધ્યા. તેની જીભ મારા શરીર પર ફરી, મારા સ્તન, મારું પેટ, મારી જાંઘો. જ્યારે તે મારી ચૂત પર પહોંચ્યો, હું ચીસ પાડી ઊઠી. અંધારામાં દરેક સ્પર્શ દસ ગણો તીવ્ર લાગતો હતો. તે મને કલાકો સુધી તડપાવતો રહ્યો, અંદર નાખ્યા વિના.

“પ્લીઝ... હવે...” હું ભીખ માંગતી હતી. ત્યારે જ તેણે એક જ ધક્કે પૂરો અંદર નાખ્યો. હું તૂટી પડી, મારું શરીર ધનુષ્યની જેમ વળ્યું. આંખે પાટા હોવાથી હું ફક્ત અનુભવી શકતી હતી, તેના ધક્કા, તેના હાથ, તેના દાંત મારી ડીંટડી પર. હું ત્રણ વાર છૂટી, દરેક વખતે વધુ જોરથી.

જ્યારે તેણે મારી આંખો ખોલી, હું પરસેવે નહાતી હતી, હાંફતી હતી. જયેશ મારી ઉપર ઝૂકેલો હતો, તેની આંખોમાં પ્રેમ અને વાસના બંને. “ડાયરી ક્યાં છે?” તેણે પૂછ્યું. “તકિયા નીચે,” મેં કહ્યું. તેણે ડાયરી કાઢી, છેલ્લું પાનું ખોલ્યું, અને થંભી ગયો.

છેલ્લા પાના પર મારા અક્ષરોમાં લખેલું હતું, “આજની રાતની યોજના: પતિને ડાયરી વાંચતો પકડવો, પછી તેની સૌથી બોલ્ડ કલ્પના તેની સામે જ પૂરી કરવી.” જયેશે મારી સામે જોયું, હસ્યો, ડાયરી ફેંકી દીધી અને મને પાછી પલંગ પર ખેંચી. “લખતી રહે,” તેણે કહ્યું, “હું દરેક પાનું સાચું પાડીશ.”

બહાર ફટાકડા ફૂટતા હતા, દિવાળીની રાત ઝગમગતી હતી. પણ અમારા બેડરૂમમાં અમારો પોતાનો તહેવાર ચાલતો હતો, એક એવી દિવાળી જેની રોશની ફક્ત અમે બે જોઈ શકતા હતા. મેં ડાયરીનું નવું પાનું ખોલવાનું નક્કી કર્યું, મારી પોતાની કલ્પનાઓ લખવા માટે. આ વખતે વારો મારો હતો.