ગુજરાતી ગરમ વાર્તા ફ્રી: રાજકોટની ગરબા વાળી રાત

દિવ્યા ગરબાના તાલે ઘૂમી રહી હતી અને તેની ચણિયાચોળી હવામાં ઊડી રહી હતી, ત્યારે રોહને તેનો હાથ પકડીને તેને પોતાની તરફ ખેંચી લીધી અને બંને એક જ તાલે ઘૂમવા લાગ્યા. દિવ્યાએ તેની સામે જોયું અને તેના હોઠ પર સ્મિત આવી ગયું, કારણ કે રોહન પહેલી વાર તેની સામે આટલો નજીક આવ્યો હતો. આ ગુજરાતી ગરમ વાર્તા ફ્રી રાજકોટના તે ગરબા ગ્રાઉન્ડથી શરૂ થાય છે, જ્યાં દિવ્યા દરરોજ સાંજે પ્રેક્ટિસ કરવા આવતી હતી અને રોહન તેને દૂરથી જોતો હતો.

દિવ્યા ત્રીસ વર્ષની હતી અને રાજકોટમાં એક નાની બુટિક ચલાવતી હતી. તેના હાથમાં કાપડની સમજ હતી અને તેના ગરબામાં એક અલગ જ ઊર્જા હતી, જેના કારણે આખું ગ્રુપ તેની આસપાસ ભેગું થતું હતું. રોહન તેત્રીસ વર્ષનો હતો અને રાજકોટમાં જ એક કંપનીમાં કામ કરતો હતો, અને તે તાજેતરમાં જ દિવ્યાના ગરબા ગ્રુપમાં જોડાયો હતો. તેને ગરબા બહુ આવડતો ન હતો, પણ તેને દિવ્યાને જોવાનું બહાનું જોઈતું હતું, અને ગ્રુપ તે બહાનું હતું.

પ્રેક્ટિસ પૂરી થયા પછી રોહને દિવ્યાને કહ્યું કે તેને એક સ્ટેપ શીખવો, તે વારંવાર ભૂલી જાય છે. દિવ્યાએ હસીને કહ્યું કે સ્ટેપ તો બહાનું છે, તને તો મારી સાથે વાત કરવી છે, એ વાત સાચી છે ને. રોહને શરમાઈને કહ્યું કે વાત તો સાચી છે, પણ સ્ટેપ પણ શીખવો, બંને કામ એક સાથે થઈ જશે. દિવ્યાએ તેનો હાથ પકડીને તેને સ્ટેપ બતાવ્યો, અને તેના હાથની ગરમી રોહનને સીધી અનુભવાઈ. તે રાત્રે રોહન ઘરે જઈને પણ તે હાથની ગરમી ભૂલી શક્યો નહીં.

બીજા દિવસે રોહન વહેલો આવ્યો અને દિવ્યાને ચા પીવડાવી, અને દિવ્યાએ કહ્યું કે તું તો હવે રોજ આવવા લાગ્યો છે, કાલે તો તું મારા ઘરે પણ આવી જઈશ. રોહને કહ્યું કે જો તું બોલાવે તો ઘરે પણ આવી જાઉં, એમાં શું વાંધો છે. દિવ્યાએ મજાકમાં કહ્યું કે ઘરે આવવું સહેલું છે, પણ મારા ઘરના નિયમો કડક છે, ત્યાં ગરબા નહીં ચાલે. રોહને કહ્યું કે ઘરે ગરબા નહીં, પણ વાતો તો ચાલશે, અને દિવ્યાએ તેની સામે જોઈને કહ્યું કે વાતો તો અહીં પણ ચાલે છે, ફરક શું છે.

એક સાંજે વરસાદને કારણે પ્રેક્ટિસ વહેલી પૂરી થઈ ગઈ અને દિવ્યા એકલી ઊભી હતી, ત્યારે રોહને તેને પોતાની ગાડીમાં ઘરે મૂકવાની ઓફર કરી. ગાડીમાં બંને વચ્ચે મૌન હતું, પણ તે મૌન ભારે હતું, અને રોહને અચાનક ગાડી એક શાંત રસ્તા પર ઊભી રાખી દીધી. દિવ્યાએ પૂછ્યું કે ગાડી કેમ ઊભી રાખી, અને રોહને તેની સામે જોઈને કહ્યું કે તેને એક વાત કહેવી છે, જે તે દિવસોથી કહેવા માગે છે. દિવ્યાએ કહ્યું કે કહે, હું સાંભળું છું, અને રોહને તેનો હાથ પકડીને કહ્યું કે તેને દિવ્યા ગમે છે, ખૂબ ગમે છે.

દિવ્યાએ તેનો હાથ પકડી રાખ્યો અને કહ્યું કે તેને પણ રોહન ગમે છે, પણ તે ડરે છે, કારણ કે તેના પતિ અલગ શહેરમાં કામ કરે છે અને તે એકલી રહે છે, લોકો વાતો કરશે. રોહને કહ્યું કે લોકોની વાતો તો હંમેશા થશે, પણ તે દિવ્યાનો સાથ નહીં છોડે. દિવ્યાએ તેની આંખોમાં જોયું અને પછી ધીરેથી તેના હોઠ પર પોતાના હોઠ મૂકી દીધા. ગાડીની અંદર તે ચુંબન લાંબું ચાલ્યું, અને દિવ્યાને લાગ્યું કે તેના શરીરમાં વર્ષો પછી કંઈક જાગ્યું છે.

તે રાત્રે દિવ્યાએ રોહનને પોતાના ઘરે બોલાવ્યો, જમવાના બહાને, અને રોહને હા પાડી દીધી. ઘરે દિવ્યાએ ખીચડી અને શાક બનાવ્યું હતું, અને બંનેએ સાથે બેસીને જમ્યું, અને જમતી વખતે રોહને દિવ્યાના હાથની વખાણ કરી. દિવ્યાએ કહ્યું કે આ હાથ ફક્ત બીજાને સુંદર બનાવે છે, પોતાને ક્યારેય નહીં. રોહને તેનો હાથ પકડીને કહ્યું કે આજથી આ હાથ મારા છે, અને દિવ્યાએ તેના હાથ પર પોતાનું માથું મૂકી દીધું.

જમ્યા પછી દિવ્યા રોહનને પોતાના રૂમમાં લઈ ગઈ અને તેને પોતાની ડિઝાઇન કરેલી ચણિયાચોળીઓ બતાવી, અને રોહને તેના ખભા પર હાથ મૂકી દીધો. દિવ્યાએ પાછળ ફરીને તેની સામે જોયું અને રોહને તેના હોઠ પર પોતાના હોઠ મૂકી દીધા. આ ચુંબન ધીમું હતું, પણ ઊંડું હતું, અને દિવ્યાએ તેની ગરદનમાં હાથ નાખી દીધા. રોહને તેની કમરમાં હાથ નાખીને તેને પોતાની નજીક ખેંચી લીધી, અને દિવ્યાને તેની ગરમી સીધી અનુભવાઈ.

દિવ્યાએ રોહનનો કુર્તો ઉતાર્યો અને તેની છાતી પર હાથ ફેરવ્યો, અને રોહને તેની ચોળીની દોરી ખોલી નાખી. દિવ્યાની ચોળી નીચે સરકી ગઈ અને તેના ગોળ અને નરમ બૂબ્સ બહાર આવી ગયા, અને રોહને તેમને હાથમાં લઈને ધીરેથી દબાવ્યા. દિવ્યાએ લાંબો શ્વાસ લીધો અને કહ્યું કે આ સ્પર્શ તેને અંદર સુધી ગરમ કરી રહ્યો છે. રોહને એક બૂબ્સને મોંમાં લઈને ચૂસ્યો અને બીજાને હાથથી દબાવ્યો, અને દિવ્યાએ તેના વાળમાં આંગળીઓ નાખી દીધી.

દિવ્યાએ રોહનનું પેન્ટ ખોલ્યું અને તેનો લંડ હાથમાં લીધો, જે કડક અને ગરમ હતો અને તેના હાથમાં ધબકતો હતો. તેણે તેને ધીરેથી હલાવ્યો અને રોહને તેની ગરદન પર ચુંબનો કર્યા. દિવ્યાએ તેનો લંડ મોંમાં લઈને ચૂસવાનું શરૂ કર્યું, પહેલા ધીરેથી અને પછી થોડું ઝડપથી, અને રોહને તેના માથા પર હાથ મૂકીને કહ્યું કે બસ, હવે પલંગ પર ચાલો. દિવ્યાએ સ્મિત કરીને તેને પલંગ તરફ ખેંચી લીધો અને પોતાની ચણિયો ઉતારી નાખી.

પલંગ પર દિવ્યા નગ્ન સૂતી અને રોહને તેના પગ ખોલીને તેની ચૂતને જોઈ, જે ભીની અને ચમકતી હતી. તેણે આંગળીથી તેને સ્પર્શ કર્યો તો દિવ્યાએ એક આહ ભરી અને કહ્યું કે હવે મોડું ના કર, અંદર નાખી દે. રોહને પોતાનો લંડ તેની ચૂતના મોં પર મૂક્યો અને ધીરેથી ધક્કો માર્યો, અને દિવ્યાએ તેની પીઠને પોતાના નખથી પકડી લીધી. પહેલો ધક્કો ઊંડો હતો અને દિવ્યાની આંખોમાં પાણી આવી ગયું, પણ તે દર્દ ન હતું, તે લાંબા ઇંતજારનું તૂટવું હતું.

રોહને ધીરેથી ધક્કા મારવાનું શરૂ કર્યું અને દિવ્યાએ પોતાના પગ તેની કમર ફરતે વીંટાળી લીધા. દરેક ધક્કા સાથે પલંગ હલવા લાગ્યો અને દિવ્યાના અવાજો રૂમમાં ગૂંજવા લાગ્યા, અને રોહને તેના હોઠને ચૂમીને તેનો અવાજ પોતાના મોંમાં લઈ લીધો. દિવ્યાએ કહ્યું કે વધુ ઝડપથી કર, મને પૂરું જોઈએ છે, અને રોહને પોતાની ગતિ વધારી દીધી. તેની ચૂતમાંથી પાણી નીકળવા લાગ્યું અને લંડ અંદર બહાર સરળતાથી આવવા જવા લાગ્યો, અને બંનેના શરીર પરસેવાથી ચમકવા લાગ્યા.

થોડી વાર પછી રોહને દિવ્યાને પલટાવી દીધી અને તેને ઘોડી બનાવીને પાછળથી તેની ચૂતમાં લંડ નાખી દીધો. આ પોઝિશનમાં લંડ વધુ ઊંડો જતો હતો અને દિવ્યાએ ઓશીકાને મજબૂતીથી પકડી લીધું. રોહને તેની કમર પર હાથ મૂકીને ઝડપી ધક્કા માર્યા અને દિવ્યાએ બૂમ પાડીને કહ્યું કે હા, આ જ, આ જ જોઈએ છે. તેના બૂબ્સ દરેક ધક્કા સાથે હલતા હતા અને રોહને એક હાથથી તેનું બૂબ્સ દબાવ્યું અને બીજા હાથથી તેની કમરને સહેલાવી.

દિવ્યાનું શરીર કાંપવા લાગ્યું અને તેણે કહ્યું કે હું ઝડવાનું છું, અટકતો નહીં, અને રોહને પોતાની ગતિ વધુ વધારી દીધી. દિવ્યાની ચૂતે લંડને જોરથી જકડી લીધો અને તેના મોંમાંથી લાંબી આહ નીકળી, અને તેનું પાણી નીકળીને પલંગ પર ફેલાઈ ગયું. રોહને પણ તે જ ક્ષણે પોતાનું પાણી તેની ચૂતમાં છોડી દીધું અને બંને એક સાથે ઝડી ગયા, અને થાકીને એકબીજા પર ઢળી પડ્યા.

થોડી વાર આરામ પછી દિવ્યાએ રોહનની છાતી પર માથું મૂકી દીધું અને કહ્યું કે આ બધું આટલું ઝડપથી કેવી રીતે થઈ ગયું, આપણે તો ફક્ત ગરબા શીખતા હતા. રોહને હસીને કહ્યું કે ગરબા તો બહાનું હતું, તારો તાલ તો તેને પહેલા દિવસથી ખેંચી લાવ્યો હતો. દિવ્યાએ તેની છાતી પર આંગળીથી પોતાનું નામ લખ્યું અને કહ્યું કે હવે તું મને ભૂલી તો નહીં જાય ને. રોહને તેનો હાથ પકડીને કહ્યું કે ભૂલવું તો દૂર, હવે તો દરેક તાલમાં તારો ચહેરો દેખાશે.

રાત ઊંડી થઈ ત્યારે રોહને ફરી દિવ્યાને પોતાના હાથમાં લઈ લીધી અને તેના શરીર પર ચુંબનો કરવા લાગ્યો. આ વખતે દિવ્યાએ પોતે ઉપર આવીને તેના લંડ પર બેસવાનું પસંદ કર્યું, અને રોહને તેની કમરને ટેકો આપ્યો. દિવ્યાએ ધીરેથી તેના લંડને પોતાની ચૂતમાં લીધો અને ઉપર નીચે થવા લાગી, અને તેના લાંબા વાળ તેના ચહેરા પર પડવા લાગ્યા. રોહને તેના બૂબ્સને ચૂસ્યા અને દિવ્યાએ પોતાની ગતિ વધારી દીધી, અને બંનેના શ્વાસ ફરી ઝડપી થઈ ગયા.

દિવ્યાએ ઉપર બેસીને ઝડપી આંચકા માર્યા અને રોહને નીચેથી ધક્કા મારીને તેનો સાથ આપ્યો. તેની ચૂતમાંથી અવાજો આવવા લાગ્યા અને દિવ્યાએ શરમાઈને પોતાનો ચહેરો તેની છાતીમાં છુપાવી દીધો, પણ રોહને તેનો ચહેરો ઉપર ઉઠાવીને કહ્યું કે શરમાતી નહીં, તારો અવાજ મને વધુ ગરમ કરે છે. દિવ્યાએ હસીને ફરી ઝડપી થઈ ગઈ અને થોડી જ વારમાં બંને બીજી વાર ઝડી ગયા, આ વખતે વધુ જોરથી.

બીજી વાર ઝડ્યા પછી બંનેએ સાથે સ્નાન કર્યું અને દિવ્યાએ રોહનના શરીર પર સાબુ લગાવ્યો, અને રોહને તેના શરીર પર પાણી રેડ્યું. સ્નાનઘરની ગરમીમાં તેઓ ફરી એકબીજાને વળગી ગયા અને રોહને દિવાલ સાથે લગાડીને દિવ્યાને ફરી ચૂમી લીધી. દિવ્યાએ કહ્યું કે જો આમ જ ચાલતું રહ્યું તો સવાર સુધી આપણે સૂઈ નહીં શકીએ, અને રોહને કહ્યું કે ઊંઘ તો બીજા શહેરમાં પણ આવી જશે, આ રાત ફરી નહીં આવે.

સવારે જ્યારે દિવ્યાની આંખ ખૂલી ત્યારે રોહન તેની બાજુમાં સૂતો હતો અને તેનો હાથ દિવ્યાની કમર પર હતો. દિવ્યાએ ચા બનાવી અને રોહનના જાગ્યા પછી તેને ચા આપી, અને બંનેએ સાથે બેસીને નાસ્તો કર્યો. રોહને કહ્યું કે ગરબાની પ્રેક્ટિસ હજુ બે દિવસ ચાલશે, તે બે દિવસ રાજકોટમાં જ રોકાશે, અને દિવ્યાએ દિલમાં ખુશ થઈને કહ્યું કે ઠીક છે, બુટિકનું કામ પણ તો કરવાનું છે.

બીજા દિવસે તેઓ ફરી સાથે કામ કરતા રહ્યા, પણ હવે દરેક વાક્ય પાછળ રાતની યાદો છુપાયેલી હતી. જ્યારે રોહન કોઈ ગરમ વાક્ય બોલતો ત્યારે દિવ્યા તેની સામે જોઈને સ્મિત કરતી અને રોહન તેનો હાથ ટેબલ નીચે દબાવી દેતો. બપોરે જ્યારે તેઓ એકલા પડ્યા ત્યારે રોહને બુટિકના પાછળના રૂમમાં જ દિવ્યાને દિવાલ સાથે લગાડીને ચૂમી લીધી અને દિવ્યાએ તેના કુર્તાની અંદર હાથ નાખી દીધો.

રોહને દિવ્યાની ચણિયો નીચે કરી અને તેને દિવાલ સાથે લગાડીને તેની ચૂત ચાટવા લાગ્યો, અને દિવ્યાએ તેના વાળ પકડીને પોતાનું માથું પાછળ કરી દીધું. તેની જીભે દિવ્યાની ચૂતને ગરમ કરી દીધી અને દિવ્યાએ કહ્યું કે બસ, હવે અંદર નાખી દે, મારાથી રાહ જોવાતી નથી. રોહને ઊભા થઈને પોતાનો લંડ તેની ચૂતમાં નાખી દીધો અને દિવાલ સાથે જ ઝડપી ધક્કા મારવા લાગ્યો, અને દિવ્યાએ તેની ગરદનને પોતાના હાથમાં લઈ લીધી. દિવાલ હલવા લાગી અને કપડાં જમીન પર પડવા લાગ્યા, પણ બંનેની ગતિ અટકી નહીં.

દિવાલવાળી ચુદાઈ પછી દિવ્યાએ કહ્યું કે હવે બુટિકનું કામ ખરેખર અટકવું જોઈએ, નહીં તો કોઈ ગ્રાહક આવી જશે. રોહને હસીને કહ્યું કે આ જ તો આપણી વાર્તા છે, જે આપણે લખી રહ્યા છીએ અને જીવી પણ રહ્યા છીએ. સાંજે તેઓ બંને બજારમાં ફરવા ગયા અને લોકો વચ્ચે ચાલતી વખતે પણ તેમના હાથ એકબીજામાં મળેલા હતા. દિવ્યાએ કહ્યું કે લોકો શું વિચારશે, અને રોહને કહ્યું કે લોકો ફક્ત બે મિત્રોને ફરતા જોઈ રહ્યા છે, બાકી બધું આપણી વચ્ચે છે.

રાત્રે જ્યારે તેઓ પાછા આવ્યા ત્યારે દિવ્યાએ રોહનને કહ્યું કે કાલે પ્રેક્ટિસ પૂરી થઈ જશે અને તે પોતાના કામમાં પાછો જશે, પછી શું થશે. રોહને તેને ગળે લગાડીને કહ્યું કે રાજકોટથી તેના શહેરનું અંતર ફક્ત એક રાતની ટ્રેન છે, અને તે દર મહિને આવશે. દિવ્યાએ કહ્યું કે વચનો આપવા સહેલા છે, નિભાવવા મુશ્કેલ, અને રોહને તેના કપાળ પર ચુંબન કરીને કહ્યું કે આ વચન નથી, આ નિર્ણય છે. તે રાત્રે તેઓ ફરી એકબીજામાં ખોવાઈ ગયા, અને દિવ્યાએ આ વખતે દરેક ક્ષણને યાદ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

છેલ્લી રાત્રે રોહને દિવ્યાને પાછળથી ગળે લગાડીને તેના કાનમાં કહ્યું કે તેની ચૂતની ગરમી તેને બીજા શહેરમાં પણ યાદ આવશે. દિવ્યાએ હસીને તેને પલટાવી દીધો અને કહ્યું કે તેનો લંડ પણ રાજકોટને નહીં ભૂલે. તેઓ બંને હસી પડ્યા અને પછી એક લાંબી અને ઊંડી ચુદાઈમાં ડૂબી ગયા, જેમાં ન તો ઉતાવળ હતી અને ન કોઈ ડર હતો. જ્યારે બંને ઝડી ગયા ત્યારે દિવ્યાએ રોહનની છાતી પર માથું મૂકીને કહ્યું કે હવે સૂવું છે, સવારે તારી ટ્રેન છે.

સવારે રોહને બેગ ઉપાડી અને દિવ્યા તેને સ્ટેશન મૂકવા ગઈ. ટ્રેનના દરવાજા પર રોહને તેનો હાથ દબાવીને કહ્યું કે આગામી ગરબાની પહેલી તાલ તું વગાડજે, હું તેને પૂરી કરીશ. દિવ્યાએ સ્મિત કરીને કહ્યું કે પહેલી તાલ તો વાગી ચૂકી છે, તે તાલ એ છે કે રોહન રાજકોટ આવ્યો હતો અને પાછો જવા માગતો ન હતો. ટ્રેન ચાલી ગઈ અને દિવ્યા પ્લેટફોર્મ પર ઊભી તેને જોતી રહી, અને તેના હોઠ પર તે સ્મિત હતું જે ફક્ત એક સ્ત્રીના ચહેરા પર આવે છે જેને પૂરી રીતે ચાહવામાં આવી હોય.