ગુજરાતી નાગી વાર્તા: સ્કેચબુકનું રહસ્ય

દિશાએ સ્ટડી રૂમનું કબાટ સાફ કરતી વખતે પુસ્તકો પાછળ છુપાયેલી એક ડાયરી જોઈ, આ ગુજરાતી નાગી વાર્તા એ જ પળથી શરૂ થાય છે જ્યારે એનું જીવન બદલાઈ ગયું. ડાયરી જાડી હતી, ચામડાના કવરવાળી. એણે ઉત્સુકતાથી પહેલું પાનું ખોલ્યું અને એના હોશ ઊડી ગયા. અંદર એના જ સ્કેચ હતા, નગ્ન અવસ્થામાં સૂતેલી દિશાના સ્કેચ.

એના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. પાનાં ફેરવતી ગઈ, દરેક પાના પર એ જ, જુદી જુદી પોઝમાં, ક્યારેક ચાદરમાં, ક્યારેક તડકામાં. કુણાલે આ ક્યારે દોર્યા હતા? એને કશી ખબર જ નહોતી. એનો પતિ, જેની સાથે એ પાંચ વર્ષથી રહેતી હતી, એને ઊંઘમાં જોઈને ચિત્રો દોરતો હતો.

સાંજે કુણાલ ઓફિસેથી આવ્યો ત્યારે દિશા ડાયરી લઈને એની સામે ઊભી હતી. "આ શું છે?" એણે પૂછ્યું, અવાજ ધ્રૂજતો હતો. કુણાલનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો. "દિશા, હું સમજાવું છું," એ બોલ્યો. "સમજાવો," દિશાએ ડાયરી ટેબલ પર પછાડી.

કુણાલે ઊંડો શ્વાસ લીધો. "હું આર્ટિસ્ટ બનવા માંગતો હતો, તને ખબર છે. લગ્ન પછી મેં બ્રશ મૂકી દીધું. પણ તું, તું ઊંઘમાં એટલી સુંદર લાગે છે કે મારા હાથ રોકાતા નથી. હું તને જગાડવા નહોતો માંગતો, એટલે ચુપચાપ દોરતો." એની આંખોમાં શરમ અને પ્રેમ બંને હતા.

દિશા કંઈ બોલી નહીં. એણે ડાયરી ઉપાડી અને ફરી પાનાં જોયાં. સ્કેચમાં એનું શરીર એટલું સુંદર દેખાતું હતું કે એને પોતાની જાત પર વિશ્વાસ ન થયો. "હું ખરેખર આવી દેખાઉં છું?" એણે ધીમેથી પૂછ્યું. કુણાલ એની પાસે આવ્યો, "આનાથી પણ વધુ સુંદર."

એ રાત્રે દિશા વિચારતી રહી. ગુસ્સો ઓછો થયો હતો, એની જગ્યાએ એક અજીબ ઉત્તેજના હતી. કોઈ એને આટલી નજીકથી જુએ છે, આટલા પ્રેમથી દોરે છે, અને એને ખબર જ નથી. એણે નક્કી કર્યું. બીજે દિવસે સવારે એણે કુણાલને કહ્યું, "આ વીકેન્ડે આપણે દીવ જઈએ છીએ."

"દીવ? અચાનક?" કુણાલે પૂછ્યું. દિશાએ એની આંખોમાં જોયું, "તારે મને જાગતી વખતે દોરવી છે, ખરું ને? તો ચાલ, બીચ હાઉસ બુક કર." કુણાલના ચહેરા પર આશ્ચર્ય અને ખુશી છવાઈ ગઈ. એણે તરત ફોન ઉપાડ્યો.

શુક્રવારે સાંજે તેઓ દીવ પહોંચ્યા. બીચ હાઉસ સમુદ્ર કિનારે હતું, બાલ્કનીમાંથી મોજાં દેખાતા હતા. સામાન મૂકીને દિશા બાલ્કનીમાં આવી. પવન એના વાળ ઉડાડતો હતો. કુણાલ પાછળથી આવ્યો અને એને ભેટી પડ્યો. "તું ખુશ છે ને?" એણે પૂછ્યું. "બહુ," દિશા બોલી.

રાત્રે જમ્યા પછી દિશા બેડરૂમમાં ગઈ અને દરવાજો બંધ કર્યો. થોડી વારે એ બહાર આવી, એક પાતળી ચાદર વીંટાળીને. કુણાલ સોફા પર બેઠો હતો, સ્કેચબુક હાથમાં. "તૈયાર છો, આર્ટિસ્ટ?" દિશાએ પૂછ્યું. કુણાલે માથું હલાવ્યું, એની આંખો ચમકતી હતી.

દિશા બાલ્કનીના ઝૂલા પર બેઠી અને ચાદર સરકાવી. ચાંદનીમાં એનું નગ્ન શરીર ચમકતું હતું. કુણાલનો હાથ ધ્રૂજતો હતો પણ એણે પેન્સિલ ઉપાડી. "આમ જ રહે," એ બોલ્યો, "હલીશ નહીં." દિશા હસી, "હું ક્યાંય જવાની નથી."

કુણાલ દોરતો રહ્યો, દિશા પોઝ આપતી રહી. વચ્ચે વચ્ચે એમની નજરો મળતી અને દિશાના શરીરમાં લહેર દોડી જતી. અડધા કલાક પછી કુણાલે સ્કેચબુક મૂકી. "થઈ ગયું?" દિશાએ પૂછ્યું. "ના," કુણાલ બોલ્યો, "હવે હું તને હાથથી દોરવા માંગુ છું."

એ દિશા પાસે આવ્યો અને એના ગાલ પર હાથ ફેરવ્યો. એના હોઠ દિશાના હોઠ પર આવ્યા. પહેલું ચુંબન ધીમું હતું, પછી ઊંડું થતું ગયું. કુણાલના હાથ એના શરીર પર ફરવા લાગ્યા, જાણે એની દરેક રેખા યાદ કરતો હોય. દિશા ધ્રૂજવા લાગી.

કુણાલે એને ઉપાડી અને બેડરૂમમાં લઈ ગયો. પલંગ પર સુવડાવીને એ એના શરીર પર ઝૂક્યો. એણે એની છાતીને ચૂમી, એના પેટ પર જીભ ફેરવી. દિશાની શ્વાસો તેજ થઈ. એણે કુણાલના વાળ પકડી લીધા. "અને," એ બોલી, "અટકીશ નહીં."

કુણાલ નીચે સરક્યો અને દિશાની જાંઘો વચ્ચે એનું મોં મૂક્યું. દિશાએ ચાદર જોરથી પકડી લીધી. મોજાંનો અવાજ બહારથી આવતો હતો અને અંદર એમના શ્વાસોનો. કુણાલે એને ખૂબ તૈયાર કરી, પછી એનામાં પ્રવેશ કર્યો. દિશાએ લાંબી આહ ભરી.

એ ધીમે ધીમે હલવા લાગ્યો. દિશાએ એની કમર ફરતે પગ વીંટાળી દીધા. એમના શરીર પરસેવે ભીના થઈ ગયા. કુણાલની ગતિ વધતી ગઈ. દિશા જોરથી કરાહવા લાગી. એણે કુણાલની પીઠ પર નખ માર્યા. બંને એક સાથે પરાકાષ્ઠાએ પહોંચ્યા.

બીજે દિવસે સવારે દિશા બાલ્કનીમાં ઊભી હતી, સવારના તડકામાં. કુણાલ સ્કેચબુક લઈને આવ્યો. "એક વધુ," એ બોલ્યો. દિશાએ ચાદર નીચે મૂકી દીધી અને તડકામાં ઊભી રહી. કુણાલ દોરવા લાગ્યો. દિશાને લાગ્યું જાણે તડકો એની ચામડી પર નાચતો હોય.

સ્કેચ પૂરું થયું એટલે દિશાએ જોયું. એમાં એ તડકામાં ઊભેલી દેવી જેવી લાગતી હતી. "આ મારું સૌથી સારું કામ છે," કુણાલ બોલ્યો. દિશાએ એને ભેટી પડી. "અને હજુ ઘણું બાકી છે," એણે કાનમાં કહ્યું. કુણાલ હસ્યો અને એને ઉપાડીને અંદર લઈ ગયો.

બપોરે તેઓ બીચ પર ગયા. દિશાએ બિકીની પહેરી હતી, પહેલી વાર આટલી હિંમતથી. કુણાલ એને જોતો રહ્યો. પાણીમાં તેઓ એકબીજાને ભેટ્યા, મોજાં એમને ધક્કા મારતા હતા. દિશા હસતી રહી, એના ચહેરા પર આઝાદી હતી.

સાંજે બીચ હાઉસમાં પાછા આવીને દિશાએ કહ્યું, "હવે મારો વારો. હું તને દોરીશ." કુણાલ હસ્યો, "તને દોરતા આવડે છે?" "ના," દિશા બોલી, "પણ હું તને મારી રીતે દોરીશ." એણે કુણાલના કપડાં ઉતાર્યા અને એના શરીર પર આંગળીઓ ફેરવવા લાગી, જાણે રેખાઓ દોરતી હોય.

એની આંગળીઓ કુણાલની છાતી પરથી નીચે સરકી. કુણાલ કરાહવા લાગ્યો. દિશાએ એને સોફા પર બેસાડ્યો અને એની સામે ઘૂંટણિયે બેઠી. એણે કુણાલને મોંથી પ્રેમ આપ્યો. કુણાલે એના વાળ પકડી લીધા. થોડી વારમાં એ ઊભો થયો અને દિશાને ઉપાડી લીધી.

એણે દિશાને દીવાલ સાથે ટેકવી. દિશાએ પગ એની ફરતે વીંટાળ્યા. કુણાલ એનામાં ઊંડે સુધી ગયો. દિશાનું માથું પાછળ ઢળી ગયું. એમની ગતિ વધતી ગઈ. બહાર મોજાં તૂટતા હતા અને અંદર એમનું તોફાન. દિશા ચીસ પાડવા જેવી થઈ ગઈ, કુણાલે એના હોઠ પર હોઠ મૂકી દીધા.

રાત્રે જમતી વખતે દિશાએ પૂછ્યું, "ઘરે જઈને શું કરીશું?" કુણાલે એનો હાથ પકડ્યો, "દર રવિવારે પોઝિંગ સેશન. અને તું મારી મોડેલ, મારી પત્ની, મારી મ્યુઝ." દિશા હસી, "અને તું મારો આર્ટિસ્ટ." એમણે જામ ટકરાવ્યા.

રવિવારે સવારે છેલ્લું સ્કેચ બાકી હતું. દિશા બાલ્કનીમાં સૂતી, ચાદર અડધી ખુલ્લી. કુણાલે દોર્યું, આ વખતે ધીમે, દરેક રેખામાં પ્રેમ. સ્કેચ પૂરું થતાં એણે નીચે લખ્યું, "મારી દિશા, જાગતી." દિશાએ વાંચ્યું અને એની આંખોમાં પાણી આવી ગયું.

ઘરે પાછા ફરતી વખતે કારમાં દિશાએ કુણાલના ખભે માથું મૂક્યું. "ખબર છે," એ બોલી, "મને હવે મારા શરીરથી શરમ નથી આવતી." કુણાલે એનો હાથ દબાવ્યો, "તારે ક્યારેય શરમાવાની જરૂર નહોતી." દિશાએ બારીમાંથી સમુદ્રને છેલ્લી વાર જોયું અને હસી. એની અંદર કંઈક ખૂલી ગયું હતું, કાયમ માટે.

ઘરે આવ્યા પછી પહેલા રવિવારે દિશાએ સ્ટડી રૂમ સાફ કર્યો અને એક ખૂણો સ્ટુડિયો બનાવ્યો. સફેદ ચાદર, એક લેમ્પ, કુણાલના રંગો અને બ્રશ. "આજથી આ મારી જગ્યા," એણે જાહેર કર્યું. કુણાલે એને ભેટી પડી. "મારી મોડેલને સ્ટુડિયો મળી ગયો."

પહેલા સેશનમાં દિશા થોડી શરમાઈ, ઘરની દીવાલો વચ્ચે નગ્ન ઊભા રહેવું અલગ હતું. પણ કુણાલની નજરોમાં એટલો પ્રેમ હતો કે શરમ ઓગળી ગઈ. એ ખુરશી પર બેઠી, પગ લંબાવીને. કુણાલે કેનવાસ પર રંગો છાંટવા માંડ્યા. બે કલાક સુધી એ દોરતો રહ્યો.

સેશન પૂરું થતાં દિશાએ પેઇન્ટિંગ જોયું. એમાં એના શરીરના રંગો એટલા જીવંત હતા કે એ ધ્રૂજી ગઈ. "આ તો હું નથી લાગતી," એ બોલી. "આ તું જ છે," કુણાલે કહ્યું, "બસ મારી આંખોથી." દિશાએ એને ખેંચીને ચુંબન કર્યું. રંગો એમના શરીર પર લાગ્યા.

રંગોવાળા હાથોથી તેઓ એકબીજાને સ્પર્શવા લાગ્યા. દિશાના શરીર પર વાદળી અને લાલ રેખાઓ દોરાઈ. કુણાલના હાથ એની છાતી પર ફર્યા, રંગો ભળ્યા. દિશા હસતી રહી. "હવે હું તારી કેનવાસ," એ બોલી. કુણાલે એને સ્ટુડિયોના ગાદલા પર સુવડાવી.

રંગોની ભીનાશ વચ્ચે તેઓ એક થયા. દિશાની પીઠ પર રંગો ચોંટ્યા, કુણાલની છાતી પર એના હાથના નિશાન. એમની ગતિ ધીમી હતી, જાણે દરેક સ્પર્શ એક બ્રશસ્ટ્રોક હોય. દિશા કરાહતી રહી. પરાકાષ્ઠાએ પહોંચતાં એણે કુણાલને જોરથી ભેટી પડી.

એક મહિના પછી કુણાલના મિત્રએ, જે ગેલેરી ચલાવતો હતો, પેઇન્ટિંગ્સ જોયાં. "આ તો પ્રદર્શન લાયક છે," એ બોલ્યો. દિશા ગભરાઈ, "મારા નગ્ન ચિત્રો લોકો જોશે?" કુણાલે એનો હાથ પકડ્યો, "ફક્ત તું નક્કી કરીશ. હું કશું નહીં કરું તારી મરજી વિના."

દિશાએ આખી રાત વિચાર્યું. સવારે એણે કહ્યું, "ચહેરો ન દેખાય એવા ત્રણ ચિત્રો આપીશ. બાકી નહીં." પ્રદર્શનમાં એ ત્રણેય ચિત્રો સૌથી વધુ વખણાયાં. એક ખરીદદારે પૂછ્યું, "મોડેલ કોણ છે?" કુણાલ હસ્યો, "એ રહસ્ય છે." દિશા દૂર ઊભી હસતી રહી.

પ્રદર્શનની રાત્રે ઘરે આવીને દિશાએ શેમ્પેઈન ખોલી. "મારા આર્ટિસ્ટ માટે," એણે જામ ઊંચો કર્યો. કુણાલે એને ખોળામાં બેસાડી. "મારી મ્યુઝ માટે," એ બોલ્યો. એમણે પીધું અને પછી એકબીજામાં ખોવાઈ ગયા, સોફા પર, ફર્શ પર, દરેક ખૂણામાં જ્યાં એમના ચિત્રો ટાંગેલા હતા.

મધરાતે દિશા ઊઠી અને સ્ટુડિયોમાં ગઈ. કેનવાસ પર એણે પોતે બ્રશ ઉપાડ્યું. કુણાલ જાગીને પાછળ આવ્યો. "તું શું દોરે છે?" એણે પૂછ્યું. દિશાએ ફરીને જોયું, એના હાથમાં રંગો હતા. "તને," એ બોલી. "મારી નજરોથી." કુણાલ હસ્યો અને ખુરશી પર બેઠો.

દિશાએ કુણાલને દોર્યો, એની રીતે, અધૂરી રેખાઓમાં પણ ભરપૂર પ્રેમ સાથે. પૂરું થતાં બંને હસી પડ્યા. ચિત્ર ખરાબ હતું પણ એમને સૌથી વહાલું લાગ્યું. એમણે એને બેડરૂમમાં ટાંગ્યું. "આપણી પહેલી જોઈન્ટ વેન્ચર," દિશા બોલી.

હવે દર મહિને એક નવું ચિત્ર બને છે. દિશા હવે કેમેરા સામે પણ શરમાતી નથી. એણે કુણાલને કહ્યું છે, "જે દિવસે હું ઘરડી થઈશ, એ દિવસે પણ તું મને દોરજે. મારે જોવું છે કે પ્રેમમાં શરીર કેવું દેખાય છે." કુણાલે વચન આપ્યું છે, અને એ વચન એ દરરોજ નિભાવે છે.

દિવાળી પર દિશાએ કુણાલને એક ભેટ આપી, લાલ કપડામાં વીંટાળેલી. અંદર એનું પોતાનું સ્કેચબુક હતું, પહેલા પાને કુણાલનું નગ્ન સ્કેચ. "હવે આપણે બંને એકબીજાના આર્ટિસ્ટ," એ બોલી. કુણાલની આંખો ભીની થઈ ગઈ.

એ રાત્રે તેઓએ એકબીજાને દોર્યા, પછી એકબીજાને પ્રેમ કર્યો, અને પછી ફરી દોર્યા. સવાર પડી ત્યારે સ્ટુડિયો રંગોથી ભરેલો હતો અને બંનેના શરીર પર રંગોના નિશાન હતા. દિશાએ અરીસામાં જોયું અને હસી. એને પોતાનું શરીર પહેલી વાર સંપૂર્ણ લાગ્યું.

આજે પણ એ ડાયરી, જેનાથી બધું શરૂ થયું હતું, એમના પલંગ પાસેના ડ્રોઅરમાં છે. ક્યારેક દિશા એને ખોલે છે અને પહેલું પાનું જુએ છે, ઊંઘતી દિશા. પછી એ જાગતી દિશા તરફ જુએ છે, અરીસામાં, અને વિચારે છે કે જાગવું કેટલું સુંદર હોઈ શકે છે.