ગુજરાતી સેક્સી વાર્તા: સાળી સાથેનો તોફાની બપોર

રમેશ ફોન પર વાત કરતો હતો ત્યારે જિનલે તેના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને તેના કાનમાં ધીમેથી ફૂંક મારી. આ ગુજરાતી સેક્સી વાર્તા ત્યાંથી શરૂ થાય છે, જ્યાં એક પરિણીત વેપારીની બપોર અચાનક તોફાની બની ગઈ. રમેશે ફોન કાપ્યા વગર તેની સામે જોયું, આંખોથી પૂછ્યું કે આ શું ચાલી રહ્યું છે, અને જિનલે હસીને તેના હોઠ પર આંગળી મૂકી દીધી.

"શાંતિ", તેણે હોઠ હલાવ્યા વગર કહ્યું. "કસ્ટમર સાથે વાત કરો. હું અહીં જ છું".

સુરતની ઓક્ટોબરની બપોર બહાર તપતી હતી. ફ્લેટમાં એસી ચાલતું હતું પણ રમેશને અચાનક ગરમી લાગવા માંડી. જિનલ તેની પત્નીની નાની બહેન હતી, ચોવીસ વર્ષની, દિવાળીની ખરીદી માટે બે દિવસથી તેમના ઘેર રહેતી હતી. તેની પત્ની સવારે જ બજાર ગઈ હતી, સાસુને મળવા, અને સાંજ પહેલાં પાછી આવવાની નહોતી.

"હા, હા, માલ પરમ દિવસે ડિસ્પેચ થઈ જશે", રમેશ ફોનમાં બોલ્યો, પણ તેનું ધ્યાન હવે કાપડના ઓર્ડર પર નહોતું. જિનલ તેની ખુરશીની પાછળ ઊભી હતી, તેના વાળનો સુગંધ તેના નાકમાં ભરાતી હતી, અને તેના હાથ હવે તેના ખભા દબાવતા હતા. દબાણ વધતું ગયું, નીચે સરકતું ગયું, તેની છાતી તરફ.

"જિનલ", તેણે ફોન મ્યૂટ કરીને ધીમેથી કહ્યું. "આ શું કરે છે?"

"મસાજ", તેણે નિર્દોષ અવાજે કહ્યું, પણ તેની આંખોમાં તોફાન હતું. "જીજાજી આખો દિવસ કામ કરો છો. થાકી ગયા હશો". તેના હાથ તેની છાતી પર ફરતા હતા, શર્ટના બટનની ઉપર, અને રમેશનો શ્વાસ ભારે થવા લાગ્યો.

"ફોન... ફોન ચાલુ છે", તેણે ચેતવણી આપી.

"તો વાત કરો ને", જિનલે તેના કાનની બુટ્ટીને દાંત વચ્ચે લીધી. "હું ક્યાં રોકું છું?"

રમેશે મ્યૂટ હટાવ્યું અને કસ્ટમર સાથે વાત ચાલુ રાખી, પણ હવે તેનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો. જિનલનો એક હાથ તેના શર્ટની અંદર સરકી ગયો હતો, તેની છાતીના વાળમાં ફરતો હતો, અને બીજો હાથ... બીજો હાથ ટેબલ નીચે, તેની જાંઘ પર, ધીમે ધીમે ઉપર સરકતો હતો.

"તો... તો ભાવ ફાઇનલ", રમેશ માંડ માંડ બોલ્યો. "હું... હું તમને સાંજે ફોન કરું". તેણે ફોન કાપી નાખ્યો અને ખુરશીમાં ફરીને જિનલ સામે જોયું. "તું પાગલ થઈ ગઈ છે?"

જિનલ તેના ખોળામાં બેસી ગઈ, બેધડક, જાણે આ રોજનું હોય. "બે દિવસથી જોઉં છું, જીજાજી. દીદી ફોન પર વ્યસ્ત, તમે કામમાં વ્યસ્ત. કોઈ મારી સામે જોતું જ નથી". તેણે તેના ગળા પર હોઠ મૂક્યા. "હું પણ સ્ત્રી છું. મને પણ ધ્યાન જોઈએ".

રમેશના હાથ આપમેળે તેની કમર પર ગયા. તેનું મન ચીસો પાડતું હતું કે આ ખોટું છે, આ તેની સાળી છે, પણ તેનું શરીર બીજું જ કંઈક કહેતું હતું. જિનલનું વજન તેના ખોળામાં, તેની ગરમી, તેના શ્વાસની સુગંધ. તેનો લંડ પેન્ટમાં તંગ થવા લાગ્યો, અને જિનલે તેને તરત અનુભવી લીધું.

"ઓહો", તેણે શરારતથી કહ્યું, તેના નિતંબ હલાવીને. "કોઈ તો ખુશ થયું લાગે છે".

"જિનલ, ઊભી થા. આ બરાબર નથી". પણ તેના હાથ તેને પકડી રાખતા હતા, છોડતા નહોતા.

"શું બરાબર નથી, જીજાજી?" તેણે તેના શર્ટના બટન ખોલવા માંડ્યા, એક પછી એક, ધીમે ધીમે. "હું તમને પ્રેમ કરું છું. દીદી કરતાં પણ વધારે. બે વર્ષથી. જ્યારથી તમે અમારા ઘેર આવ્યા હતા, ત્યારથી". તેની આંખોમાં આંસુ નહોતાં, પણ એક ઊંડી તરસ હતી. "એક વાર. માત્ર એક વાર મને તમારી બનાવી લો. પછી હું ક્યારેય કંઈ નહીં માગું".

રમેશે તેના ચહેરાને હાથમાં લીધો. "તું જાણે છે ને કે આ પછી બધું બદલાઈ જશે?"

"બધું પહેલેથી બદલાઈ ગયું છે", તેણે કહ્યું, અને તેને ચુંબન કર્યું.

ચુંબનમાં કોઈ સંકોચ નહોતો. જિનલના હોઠ ગરમ હતા, તેની જીભ બેધડક હતી, અને તે રમેશના મોંમાં એવી રીતે ઘૂસી ગઈ જાણે વર્ષોની ભૂખ એક સાથે મિટાવતી હોય. રમેશે તેને જોરથી પકડી, ખુરશીમાંથી ઊભો થયો, તેને ઊંચકીને ટેબલ પર બેસાડી દીધી.

"અરે, કાગળો", જિનલ હસી, પણ રમેશે કાગળો એક હાથે હટાવી દીધા. ઓર્ડર બુક નીચે પડી, પેન ગબડી, પણ કોઈને પરવા નહોતી.

તેણે જિનલના કુર્તાના બટન ખોલ્યા. અંદર ગુલાબી બ્રા હતી, અને તેમાંથી તેના સ્તન બહાર નીકળવા મથતા હતા, ભરેલા, ગોળ, જુવાન. રમેશે બ્રા ઉપરથી જ તેના એક સ્તનને મોંમાં લીધું, કપડા સાથે જ ચૂસવા લાગ્યો, અને જિનલ ચીસ પાડી ઊઠી.

"જીજાજી... ધીમે... આહ..." પણ તેના હાથ રમેશના વાળમાં હતા, તેને દબાવતા હતા, છોડવાને બદલે વધુ નજીક ખેંચતા હતા.

રમેશે તેની બ્રા ખેંચી કાઢી. તેના સ્તન ખુલ્લા થયા, તેના નિપલ કડક થઈ ગયેલા, ભૂરા રંગના, મોટા. તેણે એક નિપલને જીભથી ચાટ્યું, પછી દાંતથી હળવેથી કરડ્યું, અને જિનલનું શરીર ધ્રૂજી ઊઠ્યું.

"તમારી જીભ... આહ... દીદી કેટલી નસીબદાર છે", તેણે હાંફતાં કહ્યું.

"અત્યારે દીદીની વાત ન કર", રમેશે કહ્યું, અને તેની સલવારની દોરી ખેંચી.

સલવાર નીચે સરકી. અંદર કાળી પેન્ટી હતી, અને પેન્ટીની વચ્ચેનો ભાગ ભીનો થઈ ગયેલો દેખાતો હતો. રમેશે આંગળીથી તે ભીના ભાગને સ્પર્શ કર્યો, અને જિનલે તેના હોઠ કરડ્યા.

"ક્યારથી ભીની છે?" તેણે પૂછ્યું, આંગળી ગોળ ગોળ ફેરવતાં.

"સવારથી", જિનલે કબૂલ્યું, શરમાઈને. "જ્યારે તમે નાહીને બહાર આવ્યા હતા, ટુવાલમાં. ત્યારથી".

રમેશ હસ્યો, એક ભૂખ્યો, પુરુષવાચી હાસ્ય. "તો સવારથી તું આ જ વિચારતી હતી?"

"દરેક ક્ષણે", તેણે કહ્યું. "દરેક શ્વાસે".

તેણે તેની પેન્ટી ખેંચી કાઢી. તેની ચૂત ખુલ્લી થઈ, ગુલાબી, ભીની, ફૂલેલી, તેના વાળ સાફ કરેલા. રમેશ ઘૂંટણિયે બેસી ગયો અને તેના ચહેરાને તેની જાંઘો વચ્ચે મૂક્યો. પહેલી જીભનો સ્પર્શ થતાં જ જિનલ ચીસ પાડી ઊઠી, ટેબલ પર પાછળ ઝૂકી ગઈ.

રમેશે તેની ચૂતને ચાટવાનું શરૂ કર્યું, ધીમે ધીમે, ઉપરથી નીચે, તેના દાણાને જીભથી છંછેડતાં. જિનલના પગ તેના ખભા પર આવી ગયા, તેની આંગળીઓ તેના વાળમાં ખૂંપી ગઈ. તેનું શરીર ટેબલ પર તરફડતું હતું.

"જીજાજી... હું... હું આવવાની છું...", તેણે ચીસ પાડી.

"આવ", રમેશે તેની જાંઘો વચ્ચેથી જ કહ્યું. "મારા મોંમાં જ આવ".

અને જિનલ આવી. તેનું શરીર કમાનની જેમ વળ્યું, તેની ચૂતમાંથી ગરમ રસ નીકળ્યો, અને રમેશે બધું ચાટી લીધું, એક ટીપું પણ વેડફ્યા વગર. તે ઊભો થયો, તેના હોઠ ચમકતા હતા, અને જિનલે તેને ખેંચીને ચુંબન કર્યું, પોતાનો જ સ્વાદ તેના મોંમાં ચાખતાં.

"હવે મારો વારો", જિનલે કહ્યું, અને ટેબલ પરથી ઊતરીને ઘૂંટણિયે બેસી ગઈ.

તેણે રમેશનું પેન્ટ ખોલ્યું. તેનો લંડ બહાર આવ્યો, તંગ, લાંબો, નસો ફૂલેલી. જિનલે તેને હાથમાં લીધો, આશ્ચર્યથી જોયો, પછી ધીમેથી તેના ટોપને ચુંબન કર્યું.

"દીદીને આ મળે છે રોજ?" તેણે શરારતથી પૂછ્યું. "કેટલી નસીબદાર".

"જિનલ..."

તેણે તેને મોંમાં લીધો. પહેલાં ધીમે ધીમે, માત્ર ટોપ, જીભથી ગોળ ગોળ. પછી ઊંડે, અડધો, પછી વધુ. તેના હોઠ ટાઇટ હતા, તેનું મોં ગરમ હતું, અને રમેશને લાગ્યું કે તે પાગલ થઈ જશે. તેણે તેના વાળ પકડ્યા, પણ ધક્કો ન માર્યો. જિનલ પોતે જ ગતિ વધારતી ગઈ, તેનું માથું ઉપર નીચે, તેના ગળામાંથી અવાજો નીકળતા હતા.

રમેશનો શ્વાસ ફૂલવા લાગ્યો. "હું આવીશ... જિનલ, હું..."

જિનલે તેને મોંમાંથી કાઢ્યો, હાથથી હલાવતાં. "ના. અંદર. મારી અંદર આવો. હું વર્ષોથી આની રાહ જોઉં છું".

રમેશે તેને ઊંચકી અને બેડરૂમ તરફ લઈ ગયો. આ તેનો અને તેની પત્નીનો બેડરૂમ હતો, તેમનો પલંગ હતો, અને એક ક્ષણ માટે તે અચકાયો. જિનલે તેનો અચકાટ જોયો.

"અહીં જ", તેણે કહ્યું, તેના ગળામાં હાથ નાખીને. "હું જાણવા માગું છું કે દીદી ક્યાં સૂએ છે. હું આજે તેની જગ્યા લેવા માગું છું".

આ શબ્દોએ રમેશની અંદરનું છેલ્લું બંધન તોડી નાખ્યું. તેણે તેને પલંગ પર ફેંકી, તેના પર ચઢી બેઠો, અને પોતાનો લંડ તેની ચૂતના મોં પર મૂક્યો. જિનલ પહોળી થઈ, તેને આમંત્રણ આપતી, તેની આંખોમાં વિનંતી.

"અંદર નાખો, જીજાજી. મને તમારી બનાવી લો".

રમેશે ધક્કો માર્યો. તેનો લંડ તેની ભીની, ગરમ, ટાઇટ ચૂતમાં સરકી ગયો, અને બંને એક સાથે ચીસ પાડી ઊઠ્યા. જિનલ કુંવારી નહોતી, પણ તે ટાઇટ હતી, અને રમેશનો દરેક ઇંચ તેને ભરતો હતો, ખેંચતો હતો.

"આહ... આટલો મોટો... આહ...", જિનલ બબડતી હતી, તેના નખ રમેશની પીઠમાં ખૂંપેલા.

રમેશે ધક્કા મારવાનું શરૂ કર્યું. પહેલાં ધીમે, ઊંડે, દરેક ધક્કામાં તેને સંપૂર્ણ રીતે ભરતાં. પછી ઝડપ વધારી. પલંગ ચરમરાવા લાગ્યો. જિનલના સ્તન ઉપર નીચે ઉછળતા હતા, અને રમેશે ઝૂકીને એક નિપલને મોંમાં લીધું, ચૂસતાં ચૂસતાં ધક્કા મારતો રહ્યો.

"જોરથી... જીજાજી, જોરથી...", જિનલ ચીસો પાડતી હતી, હવે કોઈ શરમ નહોતી, કોઈ ડર નહોતો. "મને ફાડી નાખો... આહ..."

રમેશે તેના પગ પોતાના ખભા પર મૂક્યા. આ સ્થિતિમાં તેનો લંડ વધુ ઊંડે જતો હતો, અને જિનલ પાગલ થઈ ગઈ. તેનું શરીર ધ્રૂજતું હતું, તેની ચૂત તેના લંડને ચૂસતી હતી, સંકોચાતી હતી.

"હું આવું છું... હું આવું છું...", તેણે ચીસ પાડી, અને તેનું બીજું ઓર્ગેઝમ તેને હચમચાવી ગયું. તેની ચૂતમાંથી રસ વહ્યો, રમેશના લંડને ભીંજવતો, પલંગની ચાદર ભીની કરતો.

રમેશ અટક્યો નહીં. તેણે તેને પલટાવી, ઘૂંટણિયે કરી, પાછળથી તેનામાં ઘૂસ્યો. જિનલનું માથું ઓશિકામાં હતું, તેના નિતંબ ઊંચા, અને રમેશ તેને કૂતરીની જેમ ચોદતો હતો, તેના નિતંબ પકડીને, જોર જોરથી.

"આ... આ જ જોઈતું હતું...", જિનલ હાંફતી હતી. "વર્ષોથી... આહ..."

રમેશને લાગ્યું કે તેનો અંત નજીક છે. તેની ગતિ વધી, તેના ધક્કા ઊંડા થયા, અને પછી તે ફાટી પડ્યો. તેનું વીર્ય તેની ચૂતમાં ઊંડે છૂટ્યું, ગરમ ધારાઓ, અને જિનલ ચીસ પાડી ઊઠી, તેની અંદરની ગરમી અનુભવીને ફરી એક વાર આવી.

બંને પલંગ પર ઢળી પડ્યા, હાંફતા, પરસેવે રેબઝેબ. બહાર બપોર હજુ તપતી હતી. અંદર બધું શાંત હતું, માત્ર બે ધબકતાં હૃદયોનો અવાજ.

જિનલ રમેશની છાતી પર માથું મૂકીને સૂતી. "જીજાજી", તેણે ધીમેથી કહ્યું. "દીદીને ખબર પડશે તો?"

રમેશે છત તરફ જોયું. "ખબર નહીં પડે. આ આપણું રહસ્ય રહેશે".

"અને જો હું ફરી માગું તો?" તેણે તેની છાતી પર આંગળી ફેરવતાં પૂછ્યું.

રમેશે તેની સામે જોયું, તેની આંખોમાં હજુ તરસ હતી. "તો હું ફરી આપીશ".

જિનલ હસી, સંતોષથી, વિજયથી. તેણે તેને ફરી ચુંબન કર્યું, ધીમે, ઊંડે. બહાર દરવાજાની ઘંટડી વાગી. બંને ઠરી ગયા.

"દીદી?" જિનલે ફુસફુસાવ્યું, આંખો પહોળી કરીને.

રમેશે ઘડિયાળ જોઈ. સાંજના પાંચ વાગ્યા હતા. તેની પત્ની સાંજ પહેલાં આવવાની નહોતી. પણ ઘંટડી ફરી વાગી, આ વખતે વધુ જોરથી.

"કપડાં પહેર", રમેશે કહ્યું, પલંગ પરથી કૂદીને. "ઝડપથી".

બંનેએ ઉતાવળમાં કપડાં પહેર્યા, ચાદર સરખી કરી, અને રમેશ દરવાજા તરફ ગયો, હૃદય ધબકતું. તેણે દરવાજો ખોલ્યો.

બહાર કુરિયરવાળો ઊભો હતો, એક પાર્સલ સાથે. "રમેશભાઈ? તમારું પાર્સલ".

રમેશે રાહતનો શ્વાસ લીધો, પાર્સલ લીધું, દરવાજો બંધ કર્યો. જિનલ ડ્રોઈંગરૂમમાં ઊભી હતી, હજુ ધ્રૂજતી હતી, પણ હસતી હતી.

"ડરી ગઈ?" તેણે પૂછ્યું.

"થોડી", તેણે કબૂલ્યું. "પણ..." તેણે તેની નજીક આવીને તેના કાનમાં કહ્યું. "ડરમાં પણ મજા આવી".

રમેશે તેને જોઈ. આ સાળી હવે તેની કમજોરી બની ગઈ હતી, તેનું રહસ્ય, તેની તરસ. અને તે જાણતો હતો કે આ માત્ર શરૂઆત હતી.

"જા, ચા બનાવ", તેણે કહ્યું, તેના વાળમાં હાથ ફેરવતાં. "દીદી આવે તે પહેલાં બધું સામાન્ય લાગવું જોઈએ".

જિનલ રસોડા તરફ ગઈ, પણ દરવાજામાં રોકાઈને પાછળ જોયું. "જીજાજી", તેણે કહ્યું, આંખ મિચકારીને. "રાત્રે દીદી સૂઈ જાય પછી... મારા રૂમનો દરવાજો ખુલ્લો રહેશે".

અને તે રસોડામાં ગાયબ થઈ ગઈ, રમેશને તેની તરસ અને તેના રહસ્ય સાથે એકલો મૂકીને.