ગુજરાતી ફોન્ટ સેક્સ સ્ટોરીઝ: રાજકોટની બુટિકવાળી કવિતા

આ એક એવી ગુજરાતી ફોન્ટ સેક્સ સ્ટોરીઝ છે જે રાજકોટની રેસકોર્સ રોડ પર આવેલી એક નાની બુટિકના બંધ શટર પાછળ શરૂ થઈ હતી. મંગળવારની સાંજના આઠ વાગીને પાંચ મિનિટ થઈ હતી, અને કવિતા પટેલે દુકાનનું શટર અંદરથી નીચે ખેંચ્યું હતું. શટરની બીજી બાજુ મિહિર દેસાઈ ઊભો હતો, હાથમાં જ્યોર્જેટનો એક રોલ, અને તેના ચહેરા પર એ સવાલ હતો જે તેના હોઠે આવતાં પહેલાં જ કવિતાએ વાંચી લીધો હતો.

"બિલ કાલે બનાવજે, મિહિર," કવિતાએ શટરની કડી લગાવતાં કહ્યું, "પહેલા અંદર આવ. સ્ટોક ગોઠવવામાં મદદ કર." તેનો અવાજ સામાન્ય હતો, પણ તેની આંખોમાં કંઈક એવું હતું જે મિહિરે છેલ્લા ત્રણ મહિનાથી દર મંગળવારે જોવાનું શરૂ કર્યું હતું. મિહિરે રોલ ખભે મૂક્યો અને અંદર આવ્યો, દુકાનની ટ્યૂબલાઈટનો સફેદ પ્રકાશ તેના ચહેરા પર પડ્યો.

કવિતા છત્તીસ વર્ષની હતી, ત્રણ વર્ષ પહેલાં છૂટાછેડા લીધા હતા, અને રાજકોટમાં "કવિતા બુટિક" એના નામે ચાલતું હતું. ઊંચી, ઘઉંવર્ણી, હંમેશા સાડીમાં, અને હંમેશા હસતી. પણ છેલ્લા કેટલાક મંગળવારથી એ હાસ્યની નીચે કંઈક બીજું પણ હતું, અને મિહિર એ "બીજું" સમજવા લાગ્યો હતો. સત્તાવીસ વર્ષનો મિહિર કાપડનો સપ્લાયર હતો, દર મંગળવારે નવા રોલ લઈને આવતો, પરણેલો નહીં, અને કવિતાની દુકાન એના અઠવાડિયાનો સૌથી લાંબો સ્ટોપ હતો.

"આ વખતે જ્યોર્જેટમાં નવા પ્રિન્ટ આવ્યા છે, બેન," મિહિરે રોલ કટિંગ ટેબલ પર મૂકતાં કહ્યું. "બેન ન કહ, મિહિર," કવિતાએ ટેબલની બીજી બાજુથી કહ્યું, તેના હાથમાં મેઝરિંગ ટેપ હતી, "તું મને બેન કહે છે ત્યારે હું પોતાને ચાલીસની લાગું છું." મિહિર હસ્યો, "તો શું કહું? કવિતાજી?" "કવિતા જ કહે," તેણે કહ્યું, અને ટેપનો છેડો તેના હાથમાં પકડાવ્યો, "પકડ આ, ડમી પર બ્લાઉઝનું માપ લેવાનું છે."

મિહિરે ટેપ પકડી, અને કવિતા ડમીની આસપાસ ફરવા લાગી. તેની સાડીનો છેડો ટેબલના ખૂણામાં અટવાયો, અને જ્યારે તેણે ખેંચ્યો ત્યારે પલ્લુ ખભા પરથી સરકી ગયો. બ્લાઉઝની નીચે તેના સ્તનનો ઉપરનો ભાગ દેખાયો, અને મિહિરની નજર ત્યાં અટકી ગઈ. કવિતાએ એ નજર જોઈ, પણ પલ્લુ સરખું કરવાની ઉતાવળ ન કરી. તેણે ધીમેથી પૂછ્યું, "માપ બરાબર લેવાય છે ને?"

"હા... હા, બરાબર," મિહિરે ગળું ખંખેરીને કહ્યું. તેની આંગળીઓ ટેપ પર ધ્રુજતી હતી. કવિતા તેની એકદમ નજીક આવી, એટલી નજીક કે તેના વાળની સુગંધ મિહિરના નાકમાં ભરાઈ ગઈ. "તું દર મંગળવારે આવે છે, બે કલાક રોકાય છે, ચા પીવે છે," તેણે ધીમા અવાજે કહ્યું, "અને દર વખતે જતી વખતે કંઈક કહેવા જેવું લાગે છે, પણ કહેતો નથી. આજે કહી દે."

મિહિરે તેની આંખોમાં જોયું. "કવિતા, હું..." તે અટક્યો. કવિતાએ તેના હાથમાંથી ટેપ લઈને ટેબલ પર મૂકી દીધી. "હું છૂટાછેડા લીધેલી સ્ત્રી છું, મિહિર. મને બાળક જેવી વાતો ન ગમે. જે કહેવું હોય એ સીધું કહે." તેના શબ્દોમાં કોઈ શરમ ન હતી, માત્ર સીધી વાત હતી. મિહિરનો શ્વાસ ભારે થઈ ગયો.

"તું મને ગમે છે," મિહિરે કહ્યું, તેનો અવાજ ધ્રુજતો હતો, "પહેલા દિવસથી ગમે છે." કવિતાના હોઠ પર ધીમું સ્મિત આવ્યું. "બસ, આટલું જ કહેવાનું હતું?" તેણે તેના શર્ટના કોલરને આંગળીથી સ્પર્શતાં કહ્યું. "ત્રણ મહિનાથી તું આ એક વાક્ય કહેવા આવતો હતો?" મિહિરે તેનો હાથ પકડી લીધો, અને બંને એક ક્ષણ એમ જ ઊભા રહ્યા, ટ્યૂબલાઈટના પ્રકાશમાં, કાપડના રોલ વચ્ચે.

કવિતાએ તેનો હાથ છોડાવ્યો નહીં. તેનાથી વિરુદ્ધ, તેણે મિહિરને કટિંગ ટેબલ તરફ ધકેલ્યો અને પોતે તેની સામે ઊભી રહી. "દુકાનનું શટર બંધ છે, અંદરનો દરવાજો બંધ છે," તેણે કહ્યું, "અને ચોકીદાર નવ વાગ્યા પહેલાં આવતો નથી." મિહિરે ગળું ગળ્યું. કવિતાના હાથ તેના શર્ટના બટન પર ગયા, એક પછી એક.

શર્ટ નીચે સરક્યું, અને મિહિરની છાતી ખુલ્લી થઈ. કવિતાની આંગળીઓ તેની છાતી પર ફરી, ધીમે, જાણે કાપડની ગુણવત્તા ચકાસતી હોય. "સપ્લાયર તો તું કાપડનો છે," તેણે તેના કાન પાસે ધીમેથી કહ્યું, "પણ આજે હું બીજું કંઈક ચકાસવા માગું છું." મિહિરના હાથ તેની કમર પર ગયા, સાડીની ઉપરથી, અને કવિતાએ એક ઊંડો શ્વાસ લીધો.

મિહિરે તેને પોતાની તરફ ખેંચી, અને તેમના હોઠ મળ્યા. પહેલું ચુંબન ધીમું હતું, પણ બીજું ચુંબન ભૂખ્યું હતું. કવિતાની જીભ તેના મોંમાં, તેના હાથ તેના વાળમાં. ત્રણ વર્ષની એકલતા, ત્રણ વર્ષની રાતો, બધું એ ચુંબનમાં ઓગળવા લાગ્યું. મિહિરના હાથ તેની પીઠ પરથી નીચે સરક્યા, અને સાડીનો ગાંઠ ખૂલી ગયો.

સાડી જમીન પર પડી, અને કવિતા માત્ર બ્લાઉઝ અને પેટીકોટમાં તેની સામે ઊભી રહી. મિહિરની નજર તેના શરીર પર ફરી, અને તેણે ધીમેથી કહ્યું, "તું... તું ખૂબ સુંદર છે, કવિતા." "તો જોતો ન રહે," કવિતાએ તેને કટિંગ ટેબલ પર બેસાડતાં કહ્યું, "કંઈક કર." તેણે તેના પેન્ટનો બટન ખોલ્યો, ઝિપ નીચે ઉતારી.

મિહિરનો તંગ લંડ બહાર આવ્યો, અને કવિતાએ તેને હાથમાં લીધો. તેની ગરમાહટ, તેની નસો, બધું તેની હથેળીમાં. તેણે ઘૂંટણિયે બેસીને તેને પોતાના મોંમાં લીધો, પહેલાં ધીમે, પછી વધુ ઊંડે. તેની જીભ તેના ટોપ પર ફરતી હતી, અને મિહિરના હાથ ટેબલની ધાર પકડી રહ્યા હતા. "ઓહ, કવિતા," તે બબડ્યો, તેનું શરીર ધ્રુજતું હતું.

કવિતા તેને ચૂસતી રહી, તેના હાથ તેના ગોળા સહેલાવતા. મિહિરની આંખો બંધ થઈ ગઈ હતી, તેના મોંમાંથી દબાયેલા અવાજો નીકળતા હતા. અચાનક મિહિરે તેને ઊભી કરી, તેને ટેબલ તરફ ફેરવી, અને તેનો પેટીકોટ ઉપર ચડાવ્યો. તેની આંગળીઓ તેની ચૂત પર ગઈ, જે ભીની થઈ ચૂકી હતી. "તું તો તૈયાર જ છે," તેણે ઘોઘરા અવાજે કહ્યું.

કવિતા ટેબલ પર હાથ ટેકવીને ઊભી રહી, અને મિહિર તેની પાછળ આવ્યો. તેણે પોતાના લંડને તેની ચૂતના મોં પર ઘસ્યો, અને ધીમેથી અંદર ધકેલ્યો. કવિતાના મોંમાંથી એક ઊંડો સિસકારો નીકળ્યો. "હા... એમ જ," તેણે કહ્યું. મિહિરે ધક્કા મારવા માંડ્યા, ટેબલ હલવા લાગ્યું, કાપડના રોલ એકબીજા સાથે અથડાવા લાગ્યા.

બરાબર ત્યારે જ બહારથી અવાજ આવ્યો, "બેન! કવિતાબેન! લાઈટ બંધ કરવાની છે?" ચોકીદારનો અવાજ હતો. બંને થંભી ગયા, જાણે સમય અટકી ગયો હોય. મિહિર હજુ તેની અંદર હતો, બંનેના શરીર પરસેવે ભીના. કવિતાએ હોઠ પર આંગળી મૂકી, તેને ઈશારાથી કાપડના રોલ પાછળ સંતાવા કહ્યું.

મિહિર ઝડપથી રોલ પાછળ સંતાયો, તેનું શર્ટ હાથમાં. કવિતાએ સાડી ઝડપથી વીંટાળી, વાળ સરખા કર્યા, અને શટર પાસે જઈને બોલી, "હા કાકા, બસ પાંચ મિનિટમાં નીકળું છું. સ્ટોક ગણતરી ચાલે છે." "સારું બેન," ચોકીદાર બોલ્યો, અને તેના પગલાં દૂર થતા સંભળાયા. કવિતાએ શટરની તિરાડમાંથી જોયું, ચોકીદાર ગયો હતો.

તે પાછી ફરી, અને મિહિર રોલ પાછળથી બહાર આવ્યો, તેના ચહેરા પર હાસ્ય અને ડર બંને. બંને એકબીજાને જોઈને હસી પડ્યા, પણ હાસ્યની નીચે વાસના ફરી ભડકી ઊઠી હતી. કવિતાએ તેનું શર્ટ તેને આપતાં કહ્યું, "અહીં નહીં, મિહિર. અહીં અધૂરું રહેશે. મારા ઘરે ચાલ. જમવાનું ત્યાં જ કરીશ." મિહિરે શર્ટ પહેર્યું, બટન ઉતાવળે બંધ કર્યા.

કવિતાનો ફ્લેટ દુકાનથી દસ મિનિટ દૂર હતો, એક શાંત સોસાયટીમાં. અંદર આવતાં જ તેણે દરવાજો બંધ કર્યો, અને મિહિરે તેને દીવાલ સાથે દબાવી દીધી. આ વખતે કોઈ ઉતાવળ ન હતી, કોઈ ડર ન હતો. માત્ર બે શરીર, અને ત્રણ વર્ષથી ભૂખ્યું એક મન. તેમના હોઠ ફરી મળ્યા, અને આ વખતે ચુંબનમાં કોઈ સાવચેતી ન હતી.

કવિતાએ તેને બેડરૂમ તરફ દોરી ગઈ. "જમવાનું પછી," તેણે તેની આંખોમાં જોતાં કહ્યું, "પહેલા ભૂખ બીજી છે." બેડરૂમમાં પહોંચીને બંનેએ એકબીજાનાં કપડાં ઉતાર્યાં, ધીમે, દરેક બટન, દરેક હૂક એક ઉજવણી જેવો. કવિતાનું શરીર દીવાના અજવાળામાં ચમકતું હતું, તેના સ્તન ભારે, તેની કમર પાતળી.

મિહિરે તેને પલંગ પર સુવાડી, અને તેના શરીર પર ચુંબનોની વરસાદ વરસાવવા માંડ્યો. ગરદન, ખભા, સ્તન. તેણે એક સ્તન મોંમાં લીધું, ચૂસવા માંડ્યું, અને કવિતાના હાથ તેના વાળમાં ખૂંપી ગયા. "હા, એમ જ," તે બબડી. તેની આંગળીઓ તેના બીજા સ્તનને મસળતી હતી, અને કવિતાનું શરીર પલંગ પર વળ ખાવા લાગ્યું.

પછી મિહિર નીચે સરક્યો, તેના ઘૂંટણ વચ્ચે બેઠો. તેની ભીની ચૂત તેની સામે હતી, અને તેણે પોતાનું મોં ત્યાં મૂક્યું. તેની જીભ તેની ચૂતના દાણા પર ફરી, ચૂસતી, ચાટતી. કવિતાની કમર પલંગ પરથી ઊંચી થઈ ગઈ, "આહ! મિહિર!" તેના હાથ ચાદરને પકડી રહ્યા હતા. થોડી જ વારમાં તેનું શરીર તંગ થયું, અને તેની ચૂતમાંથી પાણી છૂટી ગયું.

"હવે મારો વારો," કવિતાએ તેને પલંગ પર સુવાડતાં કહ્યું. તે તેના પર ચડી બેઠી, તેના લંડને હાથમાં લઈને પોતાની ચૂતમાં ગોઠવ્યો, અને ધીમેથી નીચે બેસી ગઈ. આખો લંડ અંદર જતાં તેના મોંમાંથી ચીસ નીકળી ગઈ. પછી તેણે કમર હલાવવા માંડી, ઉપર નીચે, તેના વાળ છૂટા ઊડતા, તેના સ્તન મિહિરના ચહેરા સામે હલતા.

મિહિરે તેની કમર પકડી, તેને વધુ ઝડપથી હલાવવામાં મદદ કરી. "તારી ચૂત કેટલી ગરમ છે," તે બબડ્યો, અને એ ગંદા શબ્દો સાંભળીને કવિતાની અંદર કંઈક ભડકી ઊઠ્યું. "તો જોરથી ચોદ મને," તેણે કહ્યું, "ત્રણ વર્ષથી કોઈએ મને હાથ પણ નથી લગાવ્યો." મિહિરે તેને પલંગ પર ઊંધી કરી, તેના ઢીંચણ પર બેસાડી.

પાછળથી તેણે પોતાનો લંડ તેની ચૂતમાં ધકેલ્યો, એક હાથે તેના વાળ પકડ્યા, બીજા હાથે તેની ગાંડ પર હળવી થપ્પડ મારી. "આહ!" કવિતા ચીસ પાડી ઊઠી, પણ તેનો અવાજ ખુશીનો હતો. ધક્કા ઊંડા અને ઝડપી હતા. "હું આવવાનો છું," મિહિરે ઘોઘરા અવાજે કહ્યું. "અંદર જ છોડ," કવિતાએ કહ્યું, "આજે બધું અંદર જ."

થોડા જોરદાર ધક્કા પછી મિહિરનું શરીર તંગ થયું, અને તેનું ગરમ વીર્ય તેની ચૂતમાં છૂટી ગયું. બંને પલંગ પર ઢળી પડ્યા, એકબીજામાં ગૂંથાયેલા, હાંફતા. બારીની બહાર રાજકોટની રાત શાંત હતી, અને રૂમમાં માત્ર બંનેના શ્વાસનો અવાજ હતો. કવિતાએ તેની છાતી પર માથું મૂક્યું, તેના ધબકારા સાંભળતી રહી.

"મારા લગ્ન તૂટ્યાને ત્રણ વર્ષ થયાં," કવિતાએ ધીમેથી કહ્યું, "એ ત્રણ વર્ષમાં આજે પહેલી વાર મને લાગ્યું કે હું સ્ત્રી છું." મિહિરે તેના વાળમાં આંગળીઓ ફેરવી. "તું દર મંગળવારે આવે છે ને?" તેણે પૂછ્યું. "હવે તો આવવું જ પડશે," મિહિરે હસીને કહ્યું, "કાપડ તો બહાનું છે." બંને હસી પડ્યા, અને એ હાસ્યમાં કોઈ શરમ ન હતી.

રવિવારની સવારે કવિતા રસોડામાં ચા બનાવતી હતી ત્યારે મિહિર પાછળથી આવીને તેને વળગી પડ્યો. શનિવારની રાત તે અહીં જ રોકાયો હતો, અને રવિવારની સવાર બંને માટે નવી હતી. "ચા પછી," કવિતાએ તેના હાથને પોતાના પેટ પરથી હટાવતાં કહ્યું, પણ તેનો અવાજ હસતો હતો. મિહિરે તેની ગરદન પર ચુંબન કર્યું, "ચા ઠંડી થઈ જશે તો?"

"તો ફરી બનાવીશ," કવિતાએ ગેસ બંધ કરતાં કહ્યું, અને તેનો હાથ પકડીને બેડરૂમ તરફ ખેંચી ગઈ. સવારના અજવાળામાં બંને ફરી એક થયા, આ વખતે ધીમે, લાંબા ચુંબનો સાથે. મિહિર તેના પર હતો, ધક્કા ધીમા અને ઊંડા, અને કવિતા દરેક ધક્કે તેનું નામ બબડતી હતી. બંને એક સાથે આવ્યા, એકબીજાના હાથમાં, અને લાંબી વાર એમ જ પડ્યા રહ્યા.

"મંગળવારે નવા કેટલોગ સાથે આવીશ," મિહિરે જતી વખતે દરવાજા પાસે કહ્યું. કવિતાએ તેનો કોલર સરખો કરતાં પૂછ્યું, "માત્ર કેટલોગ જ?" મિહિર હસ્યો, "કેટલોગ તો બહાનું છે, તું જાણે છે." તેણે તેના ગાલ પર ચુંબન કર્યું અને નીકળી ગયો. કવિતા દરવાજામાં ઊભી રહી, તેને જતો જોતી રહી, તેના ચહેરા પર એ સ્મિત હતું જે ત્રણ વર્ષથી કોઈએ જોયું ન હતું.

મંગળવાર આવ્યો, અને મિહિર નવા કાપડના રોલ સાથે દુકાનમાં દાખલ થયો. કવિતાએ રોલ તરફ જોયું, પછી તેની આંખોમાં જોયું, અને ધીમેથી બોલી, "જ્યોર્જેટ નહીં, મિહિર. આજે તું લેતો આવ." તેણે દુકાનનું શટર અંદરથી નીચે ખેંચ્યું, કડી લગાવી, અને ટ્યૂબલાઈટ બંધ કરીને માત્ર નાનો બલ્બ ચાલુ રાખ્યો.