ਹੋਟਲ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਰੀਆ ਨੇ ਅਜਨਬੀ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਕੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਗਿੱਲੀ ਚੂਤ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਦਬਾਈ ਘੰਟਿਆਂ ਚੂਸਵਾਈ ਫਿਰ ਲੰਡ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਪੇਟ ਤੇ ਵੀਰਜ ਨਿਕਲਵਾਇਆ ਅਤੇ ਚਲੀ ਗਈ

ਰੀਆ ਨੇ ਹੋਟਲ ਰੂਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲਾਕ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਰਾ ਛੋਟਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਡਬਲ ਬੈੱਡ, ਭਾਰੀ ਪਰਦਿਆਂ ਵਾਲੀ ਖਿੜਕੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੈੱਡਸਾਈਡ ਲੈਂਪ ਜੋ ਪੀਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਾਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਹਲਕੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅੰਦਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਤਸਵੀਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਸਾਫ਼ ਚਿੱਟੀ ਚਾਦਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਟੇਬਲ।

ਮੁੰਡਾ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਆਕਾਸ਼ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਉਮਰ ਲਗਭਗ ਪੱਚੀ। ਆਨਲਾਈਨ ਮਿਲੇ ਸਨ। ਚੈਟ ਵਿੱਚ ਰੀਆ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੋਗੇ। ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਕਰੋਗੇ ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਾਂਗੀ। ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਨਾ ਕਹਾਂ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ। ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਸਿਰਫ ਠੀਕ ਹੈ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। ਰੀਆ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਟਲ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਰੂਮ ਨੰਬਰ ਭੇਜਿਆ ਸੀ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਹੁਣ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਅੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ। ਰੀਆ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਆਮ ਚਿਹਰਾ, ਸਾਫ਼ ਸਰੀਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਬੇਚੈਨੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੋਲੀ, ਕੱਪੜੇ ਲਾਹੋ। ਸਾਰੇ।

ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਹਿਚਕਿਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਲਾਹੀ, ਫਿਰ ਜੀਨਜ਼। ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਅੰਡਰਵੀਅਰ। ਉਸਦੀ ਲੰਡ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਰੀਆ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਪਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹਣ ਲੱਗੀ। ਜੀਨਜ਼, ਟਾਪ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾ। ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਪੈਂਟੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੰਗੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਕਮਰੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਹਲਕੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਥਣ ਛੋਟੇ ਪਰ ਗੋਲ ਸਨ। ਨਿੱਪਲ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।

ਉਸਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਲੇਟ ਜਾਓ। ਚਿਤ। ਹੱਥ ਬਗਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।

ਆਕਾਸ਼ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਰੀਆ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਕੁਝ ਪਲ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ। ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਬਲ। ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚੂਤ ਸਿੱਧੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਦਬਾ ਦਿੱਤੀ।

ਚੂਸੋ, ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। ਹੌਲੀ। ਅਤੇ ਨਾ ਰੋਕੋ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਨਾ ਕਹਾਂ, ਸਿਰ ਨਾ ਹਟਾਓ। ਸਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਮੈਂ ਖੁਦ ਉੱਠਾਂਗੀ।

ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੀਭ ਨਿਕਲੀ। ਰੀਆ ਨੇ ਲੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅੱਗੇ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਨੱਕ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਰੀਆ ਨੇ ਦਬਾਅ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਟਿਕਾਏ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੱਕ ਘੁਮਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।

ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ ਹਲਕੀ ਹਰਕਤ। ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤੇਜ਼। ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਚੂਤ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਜੀਭ ਤੇ ਰਗੜ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਪਰ ਉੱਠਦੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹਵਾ ਮਿਲਦੀ। ਪਰ ਰੀਆ ਕੰਟਰੋਲ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਦੋਂ ਦਬਾਉਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਛੱਡਣਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੀਆ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਹੋਰ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।

ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਬੀਤ ਗਏ। ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਗਰਦਨ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਰੀਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀ ਠੋਡੀ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਗਲੇ ਤੱਕ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰੀਆ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹੀ ਠੰਡਕ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ।

ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਪੂਰਾ ਮੂੰਹ ਲਗਾਓ। ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਤੱਕ। ਮੇਰੇ ਸਵਾਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ।

ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਰੀਆ ਦੀ ਚੂਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੀਆ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਗਰਮੀ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਗਈ। ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਨੱਕ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚ ਦਬ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਾਂਫ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਰੀਆ ਨਹੀਂ ਹਟੀ। ਉਹ ਜਾਣਬੂਝ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਦੇਰ ਤੱਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਰਹੀ।

ਲਗਭਗ ਪੈਂਤਾਲੀ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਰੀਆ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਾਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚੂਤ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾ ਨਿਕਲੀ। ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰੀਆ ਕੁਝ ਪਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠੀ ਰਹੀ। ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਦੌੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਠੀ।

ਆਕਾਸ਼ ਹਾਂਫ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲੰਡ ਅਜੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਰੀਆ ਨੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ ਸੀ। ਰੀਆ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਸੰਭਾਲੀਆਂ। ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।

ਰੀਆ ਉਸਦੇ ਬਗਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਲੰਡ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ। ਲੰਡ ਗਰਮ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਸੀ। ਰੀਆ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਗਈ।

ਹਿਲੋ ਨਾ, ਰੀਆ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਬਸ ਲੇਟੇ ਰਹੋ। ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖੋ। ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਨਾ ਕਰਨਾ। ਮੈਨੂੰ ਦੇਖੋ।

ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਹੱਥ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਦਬਾ ਲਏ। ਰੀਆ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਤੇਜ਼, ਕਈ ਵਾਰ ਹੌਲੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਸਿਰਫ ਟਾਪ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਹੱਥ ਘੁਮਾਉਂਦੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਨੂੰ ਹਲਕੇ ਜਿਹੇ ਦਬਾਉਂਦੀ। ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਮੱਥਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਰੀਆ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਰੀਆ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਲੰਡ ਤੇ ਫਿਸਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਦੋਂ ਚਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਰੀਆ ਨੇ ਲੰਡ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਨਾਭੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉੱਪਰ।

ਇੱਥੇ ਹੀ ਕੱਢੋ, ਉਸਨੇ ਸਾਫ਼ ਕਿਹਾ। ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਤੇ। ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਨਹੀਂ। ਪੂਰਾ।

ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕ ਅਕੜ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਰੀਆ ਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਗਾੜ੍ਹਾ ਚਿੱਟਾ ਵੀਰਜ ਨਾਭੀ ਦੇ ਆਸਪਾਸ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਰੀਆ ਨੇ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਆਪਣੀ ਚੂਤ ਤੇ ਵੀ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਹਾਂਫ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਸਾਫ਼ ਕਰੋ।

ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਹਿਚਕਿਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਜੀਭ ਕੱਢੀ। ਰੀਆ ਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਝੁਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੀਰਜ ਨੂੰ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਰੀਆ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਕੋਈ ਮੁਸਕਾਨ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ ਨਜ਼ਰ। ਜਦੋਂ ਪੇਟ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਲੇਟੇ ਰਹੋ।

ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਲੱਗੀ। ਬ੍ਰਾ, ਪੈਂਟੀ, ਜੀਨਜ਼, ਟਾਪ। ਆਕਾਸ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟਿਆ ਸੀ। ਲੰਡ ਹੁਣ ਢਿੱਲੀ ਪੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਕੀ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੇ?

ਰੀਆ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਸਿਰਫ ਇੰਨਾ ਕਿਹਾ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਲੋੜ ਪਈ ਤਾਂ ਬੁਲਾਵਾਂਗੀ। ਅੱਜ ਬਸ ਇੰਨਾ ਹੀ। ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਨਾ ਪੁੱਛੋ।

ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ।

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਆਕਾਸ਼ ਬਚਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਰੀਆ ਦੀ ਚੂਤ ਦਾ ਸਵਾਦ ਸੀ। ਪੇਟ ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਵੀਰਜ ਦੀ ਹਲਕੀ ਚਮਕ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਕਮਰਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਉਸਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟਿਆ ਰਿਹਾ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਵਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਰੀਆ ਲਿਫਟ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਿਆ। ਕੋਈ ਭਾਵ ਨਹੀਂ। ਬਸ ਸਰੀਰ ਹਲਕਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ। ਸਿਰਫ ਲਿਆ। ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਚਲੀ ਗਈ।

ਬਾਹਰ ਰਾਤ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਰੋਸ਼ਨ ਸੀ। ਰੀਆ ਨੇ ਕੈਬ ਬੁੱਕ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਨੰਬਰ ਡਿਲੀਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਉਸਨੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇਖਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਉਸ ਰਾਤ ਉਸਨੇ ਚੰਗੀ ਨੀਂਦ ਲਈ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਖਾਲੀਪਣ ਦੇ। ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਠੀ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਹਲਕੀ ਥਕਾਵਟ ਸੀ, ਪਰ ਮਨ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕੋਈ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦਾ ਕੰਟਰੋਲ ਲਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ।

ਆਕਾਸ਼ ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਦੇਰ ਤੱਕ ਲੇਟਿਆ ਰਿਹਾ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਵਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਰੀਆ ਨੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਸੀ। ਨਾ ਨਾਮ, ਨਾ ਨੰਬਰ, ਨਾ ਵਾਅਦਾ। ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਤਜਰਬਾ। ਅਤੇ ਉਹ ਤਜਰਬਾ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਰੀਆ ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ। ਨਹਾਇਆ। ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਅਜੇ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੈ। ਪਰ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਖਾਲੀਪਣ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਅੱਜ ਉਸਨੇ ਜੋ ਚਾਹਿਆ ਉਹੀ ਲਿਆ। ਬਿਨਾਂ ਦਿੱਤੇ। ਬਿਨਾਂ ਬੰਨ੍ਹੇ।

ਇਹੀ ਉਸਦੀ ਜਿੱਤ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ। ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ ਸ਼ਾਂਤੀ।

ਅਗਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਰੀਆ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਕੋਈ ਮੈਸੇਜ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਕੋਈ ਕਾਲ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਰੀਆ ਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਰਾਤ ਲਈ ਆਈ ਸੀ। ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਲਿਆ। ਅਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਆਕਾਸ਼ ਲਈ ਉਹ ਰਾਤ ਇੱਕ ਯਾਦ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ। ਰੀਆ ਲਈ ਉਹ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਫੈਸਲਾ ਸੀ।

ਰੀਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਰਾਤ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ। ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ ਸਰੀਰ ਦੀ ਯਾਦ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਕਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ। ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਕਦੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਰਾਤ ਸੀ। ਇੱਕ ਕੰਟਰੋਲ। ਇੱਕ ਚੁੱਪੀ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਧੂਰੀ ਜਿਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਜੋ ਸਿਰਫ ਰੀਆ ਕੋਲ ਪੂਰੀ ਸੀ। ਰੀਆ ਨੇ ਕਦੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬਸ ਇੱਕ ਯਾਦ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ।