ਫਗਵਾੜੇ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਸਾਈਕਲ ਚੇਨ ਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਆਖ਼ਰੀ ਸਬੁੱਚ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਵਾਹਿਤ ਫੋਰਮੈਨ ਨੇ ਅਸੈਂਬਲਰ ਨੂੰ ਉਹ ਜਾਲ ਪਾਇਆ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀਲ ਦੀ ਰਜਿਸਟਰ ਉੱਤੇ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ

ਫਗਵਾੜਾ ਇੱਕ ਇਹਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੀ ਲਾਇਨ ਉੱਤੇ ਸਾਈਕਲ ਦੀ ਚੇਨ ਦੀ ਵਾਲੀ ਦਾ ਲੋਹਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗੇਟ ਉੱਤੇ ਲੋਹੇ ਸ਼ਿੱਕ ਆਉਣ ਦੀ ਗੰਧ ਸੁਣਦੀ ਸੀ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਦਾ ਤੇਲ ਅਜੇ ਵੀ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਲਬ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਮੇ ਨਾਲ ਦੀ ਤਰ੍ਕ ਦੀ ਤਰ੍ਕ ਕੰਮੇ ਦੀ ਲੌਹ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਇੱਕ ਸਾਲ੍ਹਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਇਹਾ ਫੋਰਮੈਨ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਸੰਤਾਲੀ ਹੈ, ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਗੋਲੇ ਵਿੱਚ ਮੋਟੇ ਸਨ, ਕੰਸ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਦੁੱਜ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਦੁਬਈ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਦੁੱਕਾਨ ਦੇ ਆਡਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਖ਼ਰੀ ਸਬੁੱਚ ਤੋਂ ਇੱਕੱਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਬਾਕੀ ਮਜਦੂਰਾਂ ਕੱਟ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।

ਸਤਨਾਮ ਨਵਾਂ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਅਜੇ ਵੀ ਗੱਲ ਮੋਟੇ ਸਨ, ਕੰਸ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਾਰ ਬਾਰ ਇੱਕ ਕੰਬ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਖੜਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ।

ਉਸ ਰਾਤ ਮਸ਼ੀਨ ਅੱਗੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਮਜਦੂਰ ਕੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਵਾਲੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਸ ਨੇ ਸਤਨਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਉਹ ਬੀਜ ਦੀ ਪਰਤ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਾਲ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਆਖ਼ਾ, ਤੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੀ ਤਰ੍ਕ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੰਧ ਉੱਡਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਗੰਧ ਉਸਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਗੰਧ ਉਸਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਸੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਉੱਚ ਇੱਕ ਜਾਲ ਸੀ ਜਿਹਡੇ ਉਸਨੂੰ ਸਤਨਾਮ ਨੂੰ ਨਾਲ ਕੱਡਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਲ ਇਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਦਮੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਸਕਦੇ ਹੈ।

ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਕੰਦ ਕੰਦ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਗੱਲੇ ਦੀ ਗੰਧ ਆ ਗਈ। ਸਤਨਾਮ ਦੇ ਹੱਥ ਫਡਕ ਗਈ ਗਈ। ਉਸ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕੰ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੈਣ।

ਵਾਲੀ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੇਲ ਦੀ ਪਰਤ ਸੀ। ਉਸ ਪਰਤ ਉੱਤੇ ਉਸਦੇ ਜੁੱਤੇ ਦੀ ਛਾਪ ਪਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਛਾਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸੀ। ਉਸਦੀ ਹੱਸੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਿੱਠ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਹੱਸੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੁਕਮ ਸੀ।

ਸਤਨਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਮ਼ੈਂ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਘਰ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਉਸ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਹੈ ਜੋ ਵੀਲ ਦੀ ਰਜਿਸਟਰ ਉੱਤੇ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁਰਾਣੀ ਚੇਨ ਦੀ ਇੱਕ ਰੱਸੀ ਉਠਾਈ, ਜੋ ਵੀਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਸਤਨਾਮ ਦੇ ਗੱਲਿਆਂ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕੰਸ ਮੱਲ੍ਹ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਗੱਲ ਬੰਨ ਦਿੱਤੇ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਫੱਟਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਫੱਟਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਫੇਰ ਖਿੱਚਿਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਫੇਰ ਖਿੱਚਿਆਇਆ।

ਸਤਨਾਮ ਦਾ ਸਾਹ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਦੇ ਉੱਪਰ ਠਹਿਰਿਆ ਰਿਹਾ।

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਵਾਲੀ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਚੇਨ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੈਂ।

ਸਤਨਾਮ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਡਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਸੀ। ਉਹ ਚੀਜ਼ ਉਸਦੀ ਜਵਾਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਚੀਜ਼ ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਦੀ ਉਸ ਭੁੱਖ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਨਾਰ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਕੱਪੜਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਵਾਲੀ ਦੀ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਰੋਮ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਸਤਨਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੀ ਜਾਂਘ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਖਿੱਚੇ। ਸਤਨਾਮ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਹੌਲੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇਜ਼। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਰੁਕ।

ਹਰ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਸਤਨਾਮ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਲਿੰਗ ਉਸਦੀ ਪਤਲੂਨ ਵਿੱਚ ਸਖਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਸਖਤੀ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਵੀ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਉਸ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹੇਗਾ।

ਵਾਲੀ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਚੇਨ ਪਈ ਸੀ। ਉਹ ਚੇਨ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਲਿੰਕ ਅਜੇ ਵੀ ਭਾਰੀ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹ ਚੇਨ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਸਤਨਾਮ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਸੱਟ ਮਾਰੀ।

ਸਤਨਾਮ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਕੱਪੜਾ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੂਜੀ ਸੱਟ ਮਾਰੀ। ਫਿਰ ਤੀਜੀ। ਹਰ ਸੱਟ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਗਿਣ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਮੰਗ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਮਾਫ਼ੀ।

ਸਤਨਾਮ ਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ। ਦੋ। ਤਿੰਨ। ਚਾਰ। ਪੰਜ। ਛੇ। ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਲੀਕਾਂ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਲੀਕਾਂ ਚੇਨ ਦੇ ਲਿੰਕਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲੀਕਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਗਰਮ ਸੀ ਅਤੇ ਨਮੀਦਾਰ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਸਤਨਾਮ ਨੂੰ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਤੇਲ ਦੀ ਪਰਤ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠੀ। ਉਸਦਾ ਭਾਰ ਸਤਨਾਮ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਦਬਾਅ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਉਸਦੀ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਪਰ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੰਗ। ਸਤਨਾਮ ਨੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਹੇਠੋਂ ਅਸਪਸ਼ਟ ਸ਼ਬਦ ਕੱਢੇ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੱਪੜਾ ਹਟਾਇਆ। ਸਤਨਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੱਟ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਉਤਾਰਿਆ। ਉਸਦੀ ਗਰਮੀ ਨੇ ਸਤਨਾਮ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਹਿੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ। ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਫਿਰ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਕਿ ਵਾਲੀ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਵੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।

ਸਤਨਾਮ ਦੇ ਹੱਥ ਅਜੇ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਉੱਠ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਲੈ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਾਹ ਲੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਰੋਕ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਛੱਡ।

ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਲਹਿਰ ਖਤਮ ਹੋਈ ਤਾਂ ਸਤਨਾਮ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨਾ ਪੂੰਝਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਖਤਮ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਿਰਫ ਸ਼ੁਰੂ ਹੈ।

ਉਸ ਨੇ ਸਤਨਾਮ ਨੂੰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਢਿੱਡ ਭਾਰ ਲਿਟਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਤੇਲ ਮਲਿਆ ਜੋ ਮਸ਼ੀਨ ਦੀ ਡੱਬੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਤੇਲ ਦੀ ਗੰਧ ਧਾਤ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਗੁਦਾ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈਆਂ।

ਸਤਨਾਮ ਸਖਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਡਰਦਾ ਨਾ। ਇਹ ਵੀ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਧੱਕੀ। ਸਤਨਾਮ ਨੇ ਦੰਦ ਵੱਟੇ। ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੀ ਉਂਗਲ ਧੱਕੀ। ਸਤਨਾਮ ਦੀ ਸਾਹ ਉੱਖੜ ਗਈ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਚੇਨ ਨੂੰ ਵੀਲ ਉੱਤੇ ਚਾੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ। ਕੜਕ ਨਾਲ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਰਾਹ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੱਕੜੀ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਦਾ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਰਤਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭਰਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਟੁੱਟ ਨਾ ਗਈ।

ਵਾਲੀ ਦੀ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪੋਸਟਰ ਸਨ। ਸਾਈਕਲ ਦੇ ਮਾਡਲ। ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਫੋਟੋ। ਉਹ ਫੋਟੋ ਉਸ ਰਾਤ ਗਵਾਹ ਸਨ। ਉਹ ਫੋਟੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਤਨਾਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਘੁਮਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੀ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚੂਸਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਹੁਕਮ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਸੀ। ਸਤਨਾਮ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮੂੰਹ ਹਟਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਬਿਨਾ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ।

ਸਤਨਾਮ ਨੇ ਰੋਇਆ ਵਰਗੀ ਅਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗਾਲ ਉੱਤੇ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ। ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ। ਭਾਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੰਗ ਫਿਰ। ਸਤਨਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਚੰਗਾ ਮੁੰਡਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਵੀਰਜ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਤਨਾਮ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਨਿਗਲ।

ਰਾਤ ਡੂੰਘੀ ਹੋ ਗਈ। ਬਾਹਰ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਟਰੱਕ ਲੰਘਿਆ। ਉਸਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆਈ ਅਤੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਲੀਕ ਬਣਾਈ। ਉਸ ਲੀਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸਰੀਰ ਲਿਟੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਇੱਕ ਹੁਕਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਤਨਾਮ ਦੇ ਵਾਲ ਚੁਆਰੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਤੂੰ ਆਉਣਾ। ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਆਖ਼ਰੀ ਸਬੁੱਚ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਇਹੀ ਜਾਲ। ਸਤਨਾਮ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਦਰਦ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਦਰਦ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਤੀ ਦੁਬਈ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਰਜਿਸਟਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਪੈਸੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇਹ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨੇ।

ਸਤਨਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੱਭੇ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੁਦ ਲਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਆਮ ਬਣ ਜਾਣਾ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਤਾਂ ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਚੇਨ ਦੀ ਜਾਂਚ ਲੰਬੀ ਲੱਗੀ।

ਸਤਨਾਮ ਦਰਵਾਜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬਾਹਰ ਗਿਆ। ਫਗਵਾੜੇ ਦੀ ਰਾਤ ਠੰਡੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੇਨ ਦੀਆਂ ਲੀਕਾਂ ਸੜਕ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਉਹ ਲੀਕਾਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲਿਖੀਆਂ ਰਹਿਣੀਆਂ ਸਨ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੀਲ ਦੀ ਰਜਿਸਟਰ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਜ ਦੀ ਮਿਤੀ ਲਿਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, ਚੇਨ ਠੀਕ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਲਿਖੀ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਗੱਲ ਰਜਿਸਟਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਸੀ। ਉਹ ਗੱਲ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੀ।

ਦੂਜੀ ਰਾਤ ਸਤਨਾਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਖ਼ਰੀ ਸਬੁੱਚ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੁਕਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ ਦਰਵਾਜਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰੱਸੀ ਚੁੱਕੀ। ਤੀਜੀ ਰਾਤ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਸ਼ੀਨ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਚੌਥੀ ਰਾਤ ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਚੇਨ ਪਾਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ।

ਹਰ ਰਾਤ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਹੁਕਮ ਸੀ। ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਫਰਸ਼ ਚੱਟਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਜੁੱਤੇ ਚਾਟਣੇ ਪੈਂਦੇ। ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਨਾ ਛੂਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਖੁਦ ਨਾ ਆਵੇ। ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਬੋਲਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੁੰਦੀ। ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ, ਜੋ ਸੀ ਹਾਂ।

ਸਤਨਾਮ ਦਾ ਘਰ ਵਾਲੀ ਤੋਂ ਦੋ ਗਲੀਆਂ ਦੂਰ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਪੁੱਛਦੀ, ਐਨੀ ਦੇਰ ਕਿਉਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, ਓਵਰਟਾਈਮ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਕਿ ਮੁੰਡਾ ਮਿਹਨਤੀ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮਿਹਨਤ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਹੈ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਪਤੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਫੋਨ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ, ਕੰਮ ਠੀਕ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, ਠੀਕ। ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ, ਤਨਖਾਹ ਆਈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, ਆਈ। ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਰਾਤ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਤਨਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਈ। ਘਰ ਛੋਟਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਕਮਰਾ। ਇੱਕ ਰਸੋਈ। ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਚਾਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਾਦਰ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਰੱਖਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਉਸ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਸਤਨਾਮ ਨੂੰ ਪਿਲਾਈ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਸਤਨਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਚੁਣਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਸੀ ਅਤੇ ਡਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੁੱਖ ਸੀ। ਬਾਕੀ ਮੁੰਡੇ ਸਿਰਫ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਵੀ ਹੈਂ ਅਤੇ ਮੰਗਦਾ ਵੀ ਹੈਂ।

ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ। ਨਾ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ। ਨਾ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿੱਚ। ਨਾ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਕੋਲ। ਨਾ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਕੋਲ। ਇਹ ਸਿਰਫ ਵਾਲੀ ਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਸ ਜਾਲ ਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੀਲ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ।

ਮਹੀਨੇ ਬੀਤ ਗਏ। ਸਤਨਾਮ ਦੀ ਤਨਖਾਹ ਵਧੀ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ, ਫੋਰਮੈਨ ਉਸਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਵਧੀ। ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪਸੰਦ ਕਿਸ ਰੰਗ ਦੀ ਸੀ।

ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਵਾਲੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਬਾਰਿਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਛੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਟਪਕਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਟਪਕਦੇ ਪਾਣੀ ਹੇਠ ਸਤਨਾਮ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਧੋਤਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਮਸ਼ੀਨ ਹੋਵੇ ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸੇ ਗਿੱਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।

ਪਾਣੀ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਵਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਚੇਨ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਲੀਕਾਂ ਭਿੱਜ ਗਈਆਂ। ਸਤਨਾਮ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਬਾਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਸਾਫ਼ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਰਹੀ, ਮੇਰਾ। ਫਿਰ ਮੇਰਾ। ਫਿਰ ਮੇਰਾ।

ਸਵੇਰ ਹੋਈ ਤਾਂ ਵਾਲੀ ਫਿਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਮਜਦੂਰ ਆਏ। ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਚੱਲੀਆਂ। ਚੇਨ ਘੁੰਮੀ। ਵੀਲ ਘੁੰਮਿਆ। ਰਜਿਸਟਰ ਖੁੱਲ੍ਹੀ। ਉਸ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਉਹੀ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ, ਚੇਨ ਠੀਕ।

ਪਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਸਤਨਾਮ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਦੋਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਤਾਂ ਉਸ ਲਿਖਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਲਿਖਤ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਲਿਖਤ ਕਿਸੇ ਕਾਗਜ਼ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਲਿਖਤ ਉਸ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜੋ ਵੀਲ ਦੀ ਰਜਿਸਟਰ ਉੱਤੇ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ।

ਫਗਵਾੜੇ ਦੀ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਸਾਈਕਲ ਚੇਨ ਵਾਲੀ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜਕਦੀ ਰਹੀ। ਲੋਕ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੀ ਲਾਇਨ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜਕਦੀ ਰਹੀ। ਗੇਟ ਉੱਤੇ ਲੋਹੇ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਕ ਖੜਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।

ਅਤੇ ਹਰ ਆਖ਼ਰੀ ਸਬੁੱਚ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਬਾਕੀ ਲੋਕ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਲ ਫਿਰ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ। ਰੱਸੀ ਫਿਰ ਚੁੱਕੀ ਜਾਂਦੀ। ਹੁਕਮ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਝੁਕਦਾ। ਅਤੇ ਵਾਲੀ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਹਵਾ ਫਿਰ ਉਸੇ ਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਉਤਪਾਦਨ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਉਸ ਰਾਤ ਵੀ ਫੋਰਮੈਨ ਰਹੀ। ਸਤਨਾਮ ਉਸ ਰਾਤ ਵੀ ਅਸੈਂਬਲਰ ਰਿਹਾ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸੇ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿੱਚ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਿਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੇ ਹੇਠ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹਾਜ਼ਰੀ ਸੀ ਜੋ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ।

ਉਹ ਹਾਜ਼ਰੀ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਆਖ਼ਰੀ ਸਬੁੱਚ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲੀ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ ਹਾਜ਼ਰੀ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਚੇਨ ਸਿਰਫ ਵੀਲ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਦੀ। ਉਹ ਹਾਜ਼ਰੀ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਜਾਲ ਅਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਾਗਜ਼ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਲਿਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਫਗਵਾੜਾ ਸੌਂ ਗਿਆ। ਵਾਲੀ ਦਾ ਬਲਬ ਬੁਝ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਬੁਝੇ ਬਲਬ ਦੇ ਹੇਠ ਜੋ ਹੋਇਆ ਸੀ ਉਹ ਅਗਲੀ ਰਾਤ ਫਿਰ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਕਮ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਜਾਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਰਜਿਸਟਰ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਲਾਈਨ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਅੱਗੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।