ਖਾਲੀ ਬੁੱਕਸ਼ਾਪ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਅਜਨਬੀ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਗਿੱਲੀ ਚੂਤ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਦਬਾਈ ਰੱਖੀ ਫਿਰ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਵੀਰਜ ਨਿਕਲਵਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ

ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਬੁੱਕਸ਼ਾਪ ਦਾ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਤਾਲਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਹਰ ਮੂਸਲਾਧਾਰ ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੁਕਾਨ ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪੀਲੀ ਟਿਊਬਲਾਈਟ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਗੰਧ ਪੂਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀਆਂ-ਉੱਚੀਆਂ ਅਲਮਾਰੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਕਾਊਂਟਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਕੁਰਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਘੜੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਟਿਕ-ਟਿਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮੁੰਡਾ ਕਾਊਂਟਰ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਨਾਮ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਉਮਰ ਸ਼ਾਇਦ ਤੇਈ-ਚੌਵੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਤਾਬ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸਟਾਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਉੱਪਰਲੀ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਪਰ ਗਈ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਬੈਕਅੱਪ ਲਾਈਟ ਜਲ ਗਈ। ਅਤੇ ਹੁਣ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਲੇ ਸਨ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਸੀ।

ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਚਿਹਰਾ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਘਬਰਾਹਟ, ਗਿੱਲੇ ਵਾਲ। ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਭਿੱਜ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਫਰਾਕ ਦਾ ਹੈਮ ਠੀਕ ਕੀਤਾ। ਅੱਜ ਸਾੜ੍ਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਾਲੀ ਫਰਾਕ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ। ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਬ੍ਰਾ ਅਤੇ ਪੈਂਟੀ। ਫਰਾਕ ਹੇਠਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਚਿਕਨੀਆਂ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸਨ।

“ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੈ,” ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। “ਮੀਂਹ ਘੱਟ ਹੋਣ ਤੱਕ ਰੁਕੋ। ਬੈਠ ਜਾਓ।”

ਮੁੰਡਾ ਇੱਕ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਹੀ। ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਬੋਲੀ, “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ ਹਾਂ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।”

ਮੁੰਡਾ ਘਬਰਾ ਗਿਆ। “ਨਹੀਂ… ਮੈਂ...”

“ਚੁੱਪ।” ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। “ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੋਗੇ। ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਾਂਗੀ, ਉਹੀ ਕਰੋਗੇ। ਸਮਝੇ?”

ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਅੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਫਰਾਕ ਹੇਠਾਂ ਹੱਥ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟੀ ਖਿੱਚ ਕੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਕਾਊਂਟਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਫਰਾਕ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਮੀਂਹ ਦੀ ਠੰਡ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੁੰਡੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਬੋਲੀ, “ਆਓ। ਗੋਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੋ।”

ਮੁੰਡਾ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਆਇਆ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਂਘਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਇੰਚ ਦੂਰ ਸੀ। ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੋਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

“ਚਾਟੋ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। “ਹੌਲੀ। ਅਤੇ ਰੁਕੋ ਨਾ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਨਾ ਕਹਾਂ, ਸਿਰ ਨਾ ਹਿਲਾਉਣਾ। ਸਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਮੈਂ ਖੁਦ ਉੱਠਾਂਗੀ।”

ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਜੀਭ ਨਿਕਲੀ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਕਮਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਅੱਗੇ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਚੂਤ ਸਿੱਧੀ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਕਾਊਂਟਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਪਹਿਲੀ ਛੋਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ।

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਹਲਕੀ ਹਰਕਤ। ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਬਾਅ ਵਧਾਇਆ। ਕਈ ਵਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਤਾਂ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉੱਠਦੀ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹਵਾ ਮਿਲਦੀ। ਪਰ ਕੰਟਰੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਦੋਂ ਦਬਾਉਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਛੱਡਣਾ ਹੈ। ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।

ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਬੀਤ ਗਏ। ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਾ ਗਿੱਲਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀ ਠੋਡੀ ਤੋਂ ਗਲੇ ਤੱਕ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹ ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਪਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਠੰਡਕ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ।

“ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। “ਪੂਰਾ ਮੂੰਹ ਲਗਾਓ। ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਤੱਕ। ਮੇਰਾ ਸੁਆਦ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ।”

ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਇਸ਼ਿਤਾ ਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਗਰਮੀ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਗਈ। ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਨੱਕ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚ ਦਬ ਗਈ। ਉਹ ਹਾਂਫ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ਼ਿਤਾ ਨਹੀਂ ਹਿੱਲੀ। ਉਹ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੇਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸੀ।

ਲਗਭਗ ਪੈਂਤਾਲੀ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਇਸ਼ਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ। ਉਸਨੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਵਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚੂਤ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਮੁੰਡੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਕੁਝ ਪਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠੀ ਰਹੀ। ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਦੌੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਠੀ।

ਮੁੰਡਾ ਹਾਂਫ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੈਂਟ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਲੰਡ ਪੂਰੀ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ ਸੀ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਕਾਊਂਟਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠੀ ਰਹੀ। ਸਾਹ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਮੁੰਡੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।

ਇਸ਼ਿਤਾ ਕਾਊਂਟਰ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਰਾਕ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਫਿਰ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। “ਕਾਊਂਟਰ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਜਾਓ। ਚਿੱਤ।”

ਮੁੰਡਾ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਉਸਦੇ ਬਗਲ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਜ਼ਿਪਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਲੰਡ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ। ਗਰਮ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ। ਲੰਡ ਦਾ ਭਾਰ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ।

“ਹਿੱਲੋ ਨਾ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। “ਸਿਰਫ਼ ਲੇਟੇ ਰਹੋ। ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਨਾ ਕਰਨਾ। ਮੈਨੂੰ ਦੇਖੋ।”

ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਹੱਥ ਕਾਊਂਟਰ ਉੱਤੇ ਦਬਾ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਤੇਜ਼, ਕਈ ਵਾਰ ਹੌਲੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਰ, ਕਈ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਹੱਥ। ਕਈ ਵਾਰ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਹਲਕੇ ਦਬਾਉਂਦੀ। ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ਼ਿਤਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉਸਦੀ ਲੰਡ ਉੱਤੇ ਫਿਸਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਉਹ ਕਦੋਂ ਆਖਰੀ ਹੱਦ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਲੰਡ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਨਾਭੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉੱਪਰ।

“ਇੱਥੇ ਹੀ ਕੱਢੋ,” ਉਸਨੇ ਸਾਫ਼ ਕਿਹਾ। “ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ। ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਨਹੀਂ। ਪੂਰਾ।”

ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਕਮਰ ਅਕੜ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਹ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਸਭ ਇਸ਼ਿਤਾ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਗਾੜ੍ਹਾ ਸਫ਼ੈਦ ਵੀਰਜ ਨਾਭੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਆਪਣੀ ਚੂਤ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਮੁੰਡੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਹਾਂਫ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਮੁੰਡੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। “ਸਾਫ਼ ਕਰੋ।”

ਮੁੰਡੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਹਿਚਕਿਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਉੱਠਾਇਆ ਅਤੇ ਜੀਭ ਕੱਢੀ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਝੁਕ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਵੀਰਜ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਕੋਈ ਮੁਸਕਾਨ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਨਜ਼ਰ। ਜਦੋਂ ਪੇਟ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫੇਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਉੱਠੋ।”

ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਭਾਵ ਨਾਲ ਫਰਾਕ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਮੁੰਡਾ ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਊਂਟਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਲੰਡ ਹੁਣ ਨਰਮ ਪੈ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, “ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੇ?”

ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਲੋੜ ਪਈ ਤਾਂ ਬੁਲਾਵਾਂਗੀ। ਅੱਜ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ। ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਨਾ ਪੁੱਛਣਾ।”

ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਤਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਅਜੇ ਵੀ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੁੰਡਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਜੁੱਤੇ ਭਿੱਜ ਗਏ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਰਹਿ ਗਈ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੇਟ ਧੋਤਾ। ਆਈਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਿਆ। ਕੋਈ ਭਾਵ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਹਲਕਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।

ਰਾਤ ਭਰ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਰਹੀ। ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਦੁਕਾਨ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਧੁੱਪ ਸੀ। ਪਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹਲਕੀ ਯਾਦ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਨਾਭੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਸਨਸਨਾਹਟ। ਅਤੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਸੁਆਦ ਜੋ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਚੂਤ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਨੰਬਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ। ਅਤੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਵੀ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਾਤ ਸੀ। ਇੱਕ ਕੰਟਰੋਲ। ਇੱਕ ਖਾਮੋਸ਼ੀ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਧੂਰੀ ਜਿਹੀ ਤਸੱਲੀ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਿਤਾ ਕੋਲ ਪੂਰੀ ਸੀ।

ਅਗਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਕਿਤਾਬਾਂ ਵੇਚਣਾ, ਗਾਹਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਦੁਕਾਨ ਬੰਦ ਕਰਨਾ। ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਦੁਕਾਨ ਖਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਭਾਰ ਉਸਦੀਆਂ ਜਾਂਘਾਂ ਵਿਚਾਲੇ। ਉਸਦੀ ਠੰਡੀ ਆਵਾਜ਼। ਅਤੇ ਪੇਟ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ।

ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਉਸ ਰਾਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਦਾ ਭਾਰ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ, ਉਸਦੀ ਠੰਡੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਪੇਟ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ। ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਉਸਦਾ ਨੰਬਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਕਦੇ ਉਸਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਅੰਤ ਸੀ।

ਇਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਰਾਤ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ। ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਦੀ ਯਾਦ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਕਦੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ। ਅਤੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਵੀ ਕਦੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਾਤ ਸੀ। ਇੱਕ ਕੰਟਰੋਲ। ਇੱਕ ਖਾਮੋਸ਼ੀ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਧੂਰੀ ਜਿਹੀ ਤਸੱਲੀ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਿਤਾ ਕੋਲ ਪੂਰੀ ਸੀ।

ਉਹ ਰਾਤ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਆਈ ਅਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਇੱਕ ਨੇ ਲਿਆ, ਦੂਜੇ ਨੇ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਗਈ, ਦੂਜਾ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਅਸਲੀ ਅੰਤ ਸੀ। ਇਸ਼ਿਤਾ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਈ। ਮੁੰਡਾ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਇਹੀ ਸੱਚ ਸੀ।