ਪਿੰਡ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਗੁਆਂਢੀ

"ਭਾਬੀ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਗਏ ਹੋ।"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਮੁੜੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿੱਬੜੀ ਪੱਗ। ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਕੁੜਤਾ। ਖੇਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਆਇਆ ਸੀ।

"ਅੰਦਰ ਆਜਾ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਚਾਹ ਬਣਾਈ ਏ।"

ਅਪ੍ਰੈਲ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਸੀ। ਕਣਕ ਦੀ ਫਸਲ ਪੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਖੇਤ ਸੁਨਹਿਰੀ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕਣਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੋ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ, 30 ਸਾਲ, ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਮੰਜੇ ਤੇ ਬੈਠੀ ਚਾਹ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਕੈਨੇਡਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੋ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਵੀਜ਼ਾ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ਸੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ, 33 ਸਾਲ, ਗੁਆਂਢੀ। ਉਸਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਜ਼ਰ ਗਈ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਸੀ। ਖੇਤ, ਘਰ, ਖੇਤ। ਬਸ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਮੰਜੇ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹ ਦਾ ਗਲਾਸ ਫੜਾਇਆ।

"ਫਸਲ ਕਿਵੇਂ ਏ?" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਵਧੀਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਝਾੜ ਚੰਗਾ ਹੋਊ।" ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਦੀ ਚੁਸਕੀ ਲਈ। "ਤੁਹਾਡੇ ਖੇਤ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ?"

"ਠੇਕੇ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਕੀ ਸੰਭਾਲਾਂ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਹੱਸਿਆ। "ਵੈਸੇ ਵੀ, ਮੇਰਾ ਖੇਤ ਤਾਂ ਕੈਨੇਡਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।"

ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ। ਪਰ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।

ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਫਸਲ। ਮੰਡੀ ਦੇ ਭਾਅ। ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ। ਫਿਰ ਗੱਲ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਪਤੀ ਤੇ ਆ ਗਈ।

"ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਦੀ ਕੋਈ ਖਬਰ? ਵੀਜ਼ਾ ਲੱਗਾ?"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਗਲਾਸ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ। "ਖਬਰ ਤਾਂ ਆਉਂਦੀ ਏ। ਪੈਸੇ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਨੇ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ।" ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਰ ਆਈ। "ਬਸ ਇਨਸਾਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।"

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। "ਭਾਬੀ।"

"ਹੂੰ।"

"ਇਕੱਲਾਪਣ ਬਹੁਤ ਭਾਰਾ ਹੁੰਦਾ ਏ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਸੀ। ਉਹੀ ਦਰਦ ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੀ।

"ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਲੈਨਾ ਏਂ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬਸ ਦਿਨ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।" ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਲਾਸ ਰੱਖਿਆ। "ਕਦੇ ਕਦੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਤਾਂ ਖੇਤ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਤਾਰਿਆਂ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।"

"ਮੈਂ ਵੀ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਛੱਤ ਤੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਚੰਨ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਹਾਂ। ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਤਾਂ ਇਕੱਲਾ ਏ।"

ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ਾਮ ਗਹਿਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਕਣਕ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੋ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਸਾਹ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਉਤਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੂਰ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਿਸਾਨ ਹਾਲੇ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੰਛੀ ਆਲ੍ਹਣਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੂਰੋਂ ਕਿਸੇ ਟਰੈਕਟਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠੀ। "ਹੋਰ ਚਾਹ ਲਿਆਵਾਂ?"

"ਨਹੀਂ, ਬਸ।" ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। "ਮੈਂ ਚਲਦਾ ਹਾਂ। ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ।"

ਪਰ ਉਹ ਹਿੱਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।

"ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਹਾਂ।"

"ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ... ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹਾਂ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਨੂੰਹ ਨਹੀਂ।"

ਉਹ ਮੁੜੀ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਗਈ।

ਚਾਹ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਗੱਲਾਂ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਧੂਮ ਧਾਮ। ਪੰਜ ਸੌ ਬਰਾਤੀ। ਫਿਰ ਪਤੀ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਹੀ ਕੈਨੇਡਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।

"ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਤਾਂ ਫੋਨ ਆਉਂਦਾ ਸੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਰੋਜ਼। ਫਿਰ ਹਫਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ। ਫਿਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਸ ਪੈਸੇ ਆਉਂਦੇ ਨੇ। ਮੈਸੇਜ ਆਉਂਦਾ ਏ। ਵੀਜ਼ਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ। ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ।"

"ਅਤੇ ਤੂੰ?" ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਮੈਂ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਦੀ ਹਾਂ। ਘਰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹਾਂ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਛੱਤ ਤੇ ਬੈਠਦੀ ਹਾਂ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਸੌਂਦੀ ਹਾਂ।" ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਟੁੱਟ ਗਈ। "ਕਦੇ ਕਦੇ ਲੱਗਦਾ ਏ, ਮੈਂ ਜਿਉਂਦੀ ਹਾਂ ਵੀ ਕਿ ਨਹੀਂ।"

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। "ਤੂੰ ਜਿਉਂਦੀ ਏਂ, ਭਾਬੀ। ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੀ ਏਂ। ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਏਂ।"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੱਲ ਨਾਲ ਲਾਇਆ। "ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ।"

"ਮੈਂ ਵੀ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ," ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਲੱਗਿਆ ਸੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਮਰ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਏ, ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਬਚਿਆ ਹੋਵੇ।"

ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਚਾਨਣ ਹੁਣ ਸੰਤਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਉਹ ਚਾਨਣ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ।

"ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਏਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। "ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ।"

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸਦੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝੇ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਗੱਲ ਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਾਇਆ।

"ਅੰਦਰ ਚੱਲੀਏ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕਿਆ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਕੁੰਡੀ ਲਾਈ।

ਅੰਦਰ ਧੁੰਦਲਾ ਜਿਹਾ ਚਾਨਣ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਬਾਹਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਖੇਤ। ਉਸਦੀ ਚੁੰਨੀ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕ ਗਈ ਸੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਲਟ ਹਟਾਈ। ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੂਹਿਆ ਸੀ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ। ਚਾਹਤ ਨਾਲ।

"ਧੀਰੇ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।

"ਜਿੰਨਾ ਧੀਰੇ ਤੂੰ ਕਹੇਂ।"

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਮੁੰਮਿਆਂ ਤੇ ਆਏ। ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਉੱਤੋਂ ਹੀ ਮਲਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹਾਂਫਣ ਲੱਗੀ।

"ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਦਰ ਬਰਾ। ਉਸਨੇ ਬਰਾ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੁੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਗੋਰੇ। ਨਰਮ। ਡੋਡੀਆਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਿਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚ ਲਏ। "ਆਹ... ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ..."

ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਗਏ। ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕ ਗਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਕੱਛੀ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੱਛੀ ਦੇ ਉੱਤੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ। ਕੱਪੜਾ ਗਿੱਲਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।

"ਇੰਨੀ ਗਿੱਲੀ," ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਿਆਸੀ ਹਾਂ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਚਾਹਤ ਸੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੱਛੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ।

"ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ... ਬਸ... ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ..."

"ਕੀ ਨਹੀਂ?"

"ਉਂਗਲ ਨਹੀਂ। ਅਸਲੀ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੀਦੀ ਏ।"

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰਿਆ। ਪਜਾਮਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਲੰਮਾ। ਮੋਟਾ। ਸਖਤ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। "ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ," ਉਹ ਹਾਂਫੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਜਿਸਦੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

"ਭਾਬੀ..." ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹਾਂਫਿਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੂਸਿਆ। ਜੀਭ ਫੇਰੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੰਧ ਫੜ ਲਈ।

ਫਿਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠੀ। ਉਹ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। "ਆ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲੀਆਂ। ਫਿਰ ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਦੱਬੀ ਚੀਖ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਨੇ ਮੰਜੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਭੀਚ ਲਈ।

ਧੱਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ। ਤੇਜ਼। ਡੂੰਘੇ। ਮੰਜਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੁੰਮੇ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।

"ਹੋਰ ਤੇਜ਼," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਬੋਲੀ। "ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਚੋਦ ਮੈਨੂੰ।"

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕੱਟ ਲਏ।

"ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ," ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹਾਂਫਿਆ। "ਇੰਨੀ ਗਰਮ।"

"ਤੇਰਾ ਲੰਨ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। "ਇੰਨਾ ਸਖਤ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ ਹੋਇਆ।"

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਪਿੱਛੋਂ। ਉਸਨੇ ਲੰਨ ਅੰਦਰ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਦਰ ਭੀਚ ਰੱਖੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੁੰਮੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।

ਬਾਹਰ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਤਾਰੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੰਦਰ ਦੋ ਜਣੇ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।

"ਮੇਰਾ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਏ," ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹਾਂਫਿਆ।

"ਅੰਦਰ ਹੀ ਕੱਢ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਸਭ ਮੇਰਾ।"

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਖਰੀ ਕੁਝ ਧੱਕੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰੇ। ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਗਰਮ। ਡੂੰਘਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਉਸੇ ਪਲ ਝੜ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਤੁਰਿਆ।

ਦੋਵੇਂ ਮੰਜੇ ਤੇ ਹੀ ਲੇਟ ਗਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਿਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਸੀ।

"ਇਹ ਗਲਤ ਸੀ?" ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। "ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੈਂ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਜਿਉਂਦੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।"

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠੀ। ਉਸਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੱਸ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਦੱਸ।"

"ਤੂੰ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ, ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਕੋਈ ਆਵੇਗਾ?"

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ।"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਮੁਸਕੁਰਾਈ। "ਤਾਂ ਹੁਣ ਸੋਚ ਲੈ।"

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਐਵੇਂ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। "ਸੱਚੀ?"

"ਸੱਚੀ। ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਆਰਾਮ। ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਗੇੜ।"

ਦੂਜਾ ਗੇੜ ਪਹਿਲੇ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਲੰਮਾ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪ ਹੀ ਲੰਨ ਅੰਦਰ ਲਿਆ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੁੰਮੇ ਫੜ ਰੱਖੇ ਸਨ।

ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਝੜੇ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੁਕ ਕੇ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੱਲ੍ਹ?"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਬਾਹਰ ਖੇਤ ਸਨ। ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। "ਫਸਲ ਵੱਢਣ ਤੱਕ ਹਰ ਸ਼ਾਮ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਫਿਰ ਦੇਖਾਂਗੇ।"

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ। "ਅਤੇ ਫਸਲ ਵੱਢਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ?"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਫਿਰ ਅਗਲੀ ਫਸਲ। ਕਣਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਝੋਨਾ। ਝੋਨੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਕਣਕ। ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਫਸਲਾਂ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।"

"ਅਤੇ ਅਸੀਂ?"

"ਅਸੀਂ ਵੀ ਨਹੀਂ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਛੱਡਿਆ। ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਦਬਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਕਣਕ ਦੀ ਇੱਕ ਬਾਲੀ।

"ਇਹ ਕਿਉਂ?" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਯਾਦਗਾਰੀ। ਅੱਜ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ।"

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ। ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ।

ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ੁਕਰੀਆ, ਕਣਕ ਦੀ ਫਸਲ।"