ਪੰਜਾਬੀ ਨਰਸ ਦੀ ਚੁਦਾਈ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ

ਅੱਜ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਲੇਟਿਆ ਅਖ਼ਬਾਰ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਤੇਜ਼ ਗੰਧ ਤੈਰ ਰਹੀ ਸੀ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ। ਐਂਟੀਸੈਪਟਿਕ, ਬੇਟਾਡੀਨ ਅਤੇ ਰਬੜ ਦੇ ਦਸਤਾਨਿਆਂ ਦੀ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਬੂ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਨਰਸ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਟਾਲ ਦਿੰਦਾ।

ਮੈਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਚੌਂਤੀ ਸਾਲ ਦਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ। ਗੋਡੇ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਘਰ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ ਟਿਊਸ਼ਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਦੋ ਵਜੇ ਇਹ ਘਰ ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸਿਮਰਨ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਠੀਕ ਦੋ ਵਜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਨਤੀ ਸਾਲ ਦੀ, ਗੋਰੀ ਚਿੱਟੀ, ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਕੁੜਤੇ ਪਜਾਮੇ ਵਿੱਚ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਜੂੜੇ ਵਿੱਚ ਬੱਧੇ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਹਲਕੀ ਬੂੰਦ। ਉਹ ਬੈਗ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦਸਤਾਨੇ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਰਬੜ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਪਛਾਣਨ ਲੱਗ ਪਈ ਹੈ।

"ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜੀ, ਅੱਜ ਸੋਜ ਘੱਟ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ," ਉਹ ਪੱਟੀ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੇ ਗੋਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਠੰਡੀ ਐਂਟੀਸੈਪਟਿਕ ਰੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੀਸਕੀ ਭਰੀ। ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ, "ਬੱਸ, ਬੱਸ, ਹੋ ਗਿਆ।"

ਉਸਨੇ ਪੁਰਾਣੀ ਪੱਟੀ ਕੂੜੇਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੀ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਪੱਟੀ ਕੱਢੀ। ਜ਼ਖ਼ਮ 'ਤੇ ਮਰਹਮ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੀ ਪੱਟ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਹਿੱਲ ਗਿਆ। "ਸੰਭਲ ਕੇ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਹੈ।

ਫਿਰ ਫਿਜ਼ੀਓ ਦਾ ਵੇਲਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਸਵੇਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਲੱਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੀਆਂ ਗਰਮ ਹਥੇਲੀਆਂ ਮੇਰੀ ਪੱਟ 'ਤੇ ਟਿਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਅ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਉਹ ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ। ਮੇਰੀ ਪੱਟ ਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹੇਠਾਂ ਨਰਮ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਘੜੀ ਦੀ ਟਿਕ ਟਿਕ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੀ ਪੱਟ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਹੁੰਆਂ ਦੀ ਹਲਕੀ ਖੁਰਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਹਲਕੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ, ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਸੀ।

ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਉੱਪਰ ਆ ਗਏ। ਪੱਟ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਮੜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਨਰਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਚਮਕਿਆ। "ਦਰਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ।

ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਪਜਾਮੇ ਵਿੱਚ ਤਣਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਲੁਕਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਸਮਝ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆਈ। "ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਫਿਜ਼ੀਓ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।

ਉਸਨੇ ਦਸਤਾਨੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਰਬੜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਫਿਰ ਆਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਉਤਾਰਨ ਦੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਨੰਗੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਪੱਟ 'ਤੇ ਰੱਖੇ। ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਰੰਟ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ। "ਦਸਤਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਫਿਰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ। ਉਸਦੇ ਨਹੁੰ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਹਲਕੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। "ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦੇ ਹੋ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜੀ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਨਰਸ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਮੇਰਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ ਤੁਹਾਡਾ ਤਣਾਅ ਘਟਾਉਣਾ।"

ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੇਰੇ ਪਜਾਮੇ ਦੇ ਨਾੜੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। "ਸਿਮਰਨ..." ਮੈਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹਿਆ ਪਰ ਸ਼ਬਦ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਅਟਕ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਉਂਗਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। "ਸ਼੍ਸ਼੍... ਗੁਆਂਢੀ ਸੁੱਤੇ ਹਨ।"

ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ, ਪੂਰਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾੜੀਆਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਪਕੜ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਨਰਸ ਵਾਲੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।

ਮੈਂ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਢਹਿ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਗਤੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੀਸਕਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, "ਚੁੱਪ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜੀ। ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ।" ਉਸਦੀ ਇਹ ਹੁਕਮ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਗਰਮ ਕਰ ਗਈ।

ਫਿਰ ਉਹ ਝੁਕੀ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਟੋਪੇ 'ਤੇ ਲੱਗੇ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਲਕਾ ਚੱਕਰ ਕੱਟਿਆ। ਮੈਂ ਉਛਲ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਗਰਮ, ਗਿੱਲਾ, ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਮੂੰਹ।

ਉਹ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੂੜਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੰਬੇ ਵਾਲ ਮੇਰੀ ਪੱਟਾਂ 'ਤੇ ਫੈਲ ਗਏ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਬੇਟਾਡੀਨ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸਦੇ ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਉਤੇਜਨਾ ਦੀ ਗੰਧ ਸੀ।

ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਫਿਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਲਿਆ। ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਸੁਆਦ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਝੁਕਿਆ।

ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਫਿਰੀ ਅਤੇ ਉਹ ਉਛਲ ਪਈ। "ਆਹ... ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜੀ..." ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਿੱਠਾ ਸੁਆਦ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਰਗੜਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।

"ਬੱਸ..." ਮੈਂ ਹਾਂਫਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ, "ਮੈਂ ਝੜ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਉਸਨੇ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹੋਂ ਕੱਢਿਆ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। "ਅਜੇ ਨਹੀਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਅਜੇ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ।" ਉਹ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗੀ।

ਕੁੜਤਾ ਉਤਰਿਆ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਕਾਲੀ ਬ੍ਰਾ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਗੋਲ, ਬ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਕੱਸੇ ਹੋਏ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਪਿੱਛੋਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਏ, ਨਿੱਪਲ ਤਣੇ ਹੋਏ, ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੇ। ਮੈਂ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹਿਆ ਪਰ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧੱਕ ਕੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। "ਤੁਸੀਂ ਮਰੀਜ਼ ਹੋ। ਆਰਾਮ ਕਰੋ।"

ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਸਿਸਕੀ, "ਆਹ... ਹੌਲੀ..." ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਗਰਮ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਹਲਕੀ ਗਿੱਲੀ।

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਕੱਟਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਕ ਪਈ। ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਦਬਾ ਲਿਆ। "ਚੂਸੋ... ਹੋਰ..." ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੀ ਪੱਟ 'ਤੇ ਰਗੜ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਗਿੱਲਾਪਨ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੋ ਵਾਰੀ ਚੂਸਿਆ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਪਜਾਮਾ ਅਤੇ ਕੱਛੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਸਾਫ਼, ਗਿੱਲੀ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਸੁੱਜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਧਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।

"ਆਹ... ਹਰਪ੍ਰੀਤ..." ਉਹ ਚੀਕੀ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਦਬਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਉੱਠਣ ਬੈਠਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਉਛਲਦੇ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਚੂਤੜ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਤਾਲ ਮਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ।

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮੜੀ ਦੀ ਥਪ ਥਪ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਹਾਂਫਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਵਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। "ਹੋਰ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..." ਉਹ ਬੁੜਬੁੜਾਈ। ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ।

ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸ ਲਿਆ। "ਮੈਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ..." ਉਹ ਚੀਕੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਗਰਮੀ ਮੇਰੀ ਪੱਟਾਂ 'ਤੇ ਵਗੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਢਹਿ ਗਈ, ਹਾਂਫਦੀ ਹੋਈ।

ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਪਈ ਰਹੀ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲੀ ਚਮੜੀ। "ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਹੋ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਹਲਕਾ ਕੱਟਿਆ। "ਅਜੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਪਰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਝੜਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟਿਆ ਅਤੇ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਚੂਤੜ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚੀਕੀ, "ਆਹ! ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜੀ!"

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਚੂਤੜ ਮੇਰੀ ਪੱਟਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। "ਮਾਰੋ... ਹੋਰ ਮਾਰੋ..." ਉਹ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਗੋਡਾ ਦਰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਝੁਕਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਲਏ। ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਰੋੜਿਆ। ਉਹ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਈ। "ਹਾਂ... ਹਾਂ... ਬੱਸ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ..." ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਫਿਰ ਕੱਸਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਈਆਂ। ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਉਤਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਚੀਕੀ, "ਆਹ! ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ!" ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਸੋਫ਼ਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ।

ਮੇਰਾ ਵੀ ਵੇਲਾ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚੂਤੜਾਂ 'ਤੇ ਝੜ ਗਿਆ। ਗਰਮ ਧਾਰਾਂ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਵਗੀਆਂ। ਉਹ ਕੰਬਦੀ ਰਹੀ, ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਢਹਿੰਦੀ ਹੋਈ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੇ ਹਾਂਫਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।

ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲੇਟ ਗਈ, ਸਿਰ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ। "ਤੁਹਾਡਾ ਗੋਡਾ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਗੋਡਾ ਠੀਕ ਹੈ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ।" ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ, ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਗੂੰਜੀ।

ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਅਸੀਂ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਏ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਠੀ, ਟਿਸ਼ੂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ। ਨਰਸ ਵਾਲੀ ਫੁਰਤੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਦਸਤਾਨੇ ਪਾਏ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਗੋਡੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਦੁਬਾਰਾ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। "ਜ਼ਖ਼ਮ ਠੀਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।

ਉਸਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਵਾਲ ਫਿਰ ਜੂੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਮੁੜੀ। "ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਦੋ ਵਜੇ," ਉਸਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। "ਫਿਜ਼ੀਓ ਜਾਰੀ ਰਹੇਗੀ।" ਮੈਂ ਹੱਸ ਪਿਆ। "ਅਤੇ ਦਵਾਈ?" ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਦਵਾਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਚਲੀ ਗਈ।

ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਝਲਕ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।

ਮੈਂ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਲੇਟਿਆ ਰਿਹਾ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਹਲਕੀ ਗੰਧ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਗੋਡਾ ਦਰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ। ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਦੋ ਵਜਣ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਹੁਣ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।