ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਜਿੰਮ ਟ੍ਰੇਨਰ ਜਗਮੀਤ ਤੇ ਪਰਨੀਤ

ਇਹ ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੀ ਪਰਨੀਤ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਸਵੇਰ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਾਵਰ ਹਾਊਸ ਜਿੰਮ ਦੇ ਸਕਵਾਟ ਰੈਕ ਹੇਠਾਂ ਉਸਦੇ ਟ੍ਰੇਨਰ ਜਗਮੀਤ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਜਕੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਸਾਹ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਰਨੀਤ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਰਾਡ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। "ਹੋਰ ਨੀਵੀਂ ਜਾਓ," ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਮੂੰਹ ਲਿਆ ਕੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਗੋਡੇ ਬਾਹਰ ਵੱਲ, ਕਮਰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਿੱਧੀ।" ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਂਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਗੋਲ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਨਾਲ ਘਸਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਉਸੇ ਪਲ ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸ਼ਾਰਟਸ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਗਰਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਪਰਨੀਤ ਕੌਰ, ਉਨੱਤੀ ਸਾਲ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਮਾਡਲ ਟਾਊਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ। ਛੇ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਹਰਜਿੰਦਰ ਟੋਰਾਂਟੋ ਵਿੱਚ ਟਰੱਕ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਵੀਡੀਓ ਕਾਲ 'ਤੇ ਪਿਆਰ, ਵਟਸਐਪ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ, ਤੇ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਬਿਸਤਰਾ। ਸੱਸ ਸੁਰਜੀਤ ਤੇ ਸਹੁਰਾ ਬਲਵੰਤ ਘਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਦੋ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਵੇਂ ਜਲੰਧਰ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਦੂਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਵਿਆਹ 'ਤੇ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਨੀਤ ਇਕੱਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਬੇਚੈਨੀ ਪਲ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜਿੰਮ ਉਸਨੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੁਆਇਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਫਿਟਨੈਸ ਲਈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਦੀਵਾਰਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜਣ ਲਈ। ਜਗਮੀਤ ਸਿੰਘ, ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦਾ ਜੱਟ, ਛੇ ਫੁੱਟ ਲੰਬਾ, ਮੋਢੇ ਚੌੜੇ, ਬਾਹਾਂ 'ਤੇ ਨਸਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਰਨੀਤ 'ਤੇ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੀ ਟਿਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਣਜਾਣ ਬਣੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਜੇ ਜਿੰਮ ਲਗਭਗ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਤਿੰਨ ਮੁੰਡੇ ਦੂਰ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਡੰਬਲ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।

"ਬੱਸ, ਉੱਪਰ ਆਓ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ," ਜਗਮੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਪਕੜ ਉਸਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਹੋਰ ਕੱਸ ਗਈ। ਪਰਨੀਤ ਉੱਪਰ ਉੱਠੀ, ਰਾਡ ਵਾਪਸ ਰੈਕ 'ਤੇ ਟਿਕਾਈ, ਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਉਹੀ ਭੁੱਖ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਸਨ ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋ, ਟ੍ਰੇਨਰ ਸਾਹਬ," ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰਦਿਆਂ।

ਜਗਮੀਤ ਹੱਸਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਹਟ ਸੀ। "ਮੈਡਮ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇਖਦਿਆਂ। "ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਭੋਲੇਪਣ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਇਹ ਦੇਖੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਕਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਜਗਮੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਭਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।

"ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਡੰਬਲਾਂ ਦਾ ਨਵਾਂ ਸੈੱਟ ਆਇਆ ਹੈ," ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਕਿਹਾ, ਆਵਾਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ। "ਆਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਜ਼ਨ ਲਈ ਸਹੀ ਰਹੇਗਾ।" ਪਰਨੀਤ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਡੰਬਲ ਸਿਰਫ਼ ਬਹਾਨਾ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਤੌਲੀਆ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਪਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਤੇ ਬਕਸੇ ਪਏ ਸਨ, ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁੰਡੀ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਸੀ।

ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਕੁੰਡੀ ਦੀ ਖੜਕ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਲ ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਪਰਨੀਤ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆ ਟਿਕੇ। ਇਹ ਕੋਈ ਹੌਲੀ ਚੁੰਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਭੁੱਖ ਸੀ, ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਭੁੱਖ। ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾ ਦਿੱਤੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ, ਤੇ ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੂਸਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਿੱਠੀ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ।

ਜਗਮੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਪਰਨੀਤ ਦੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੜ ਗਏ, ਉਸਦੀ ਨੰਗੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ, ਫਿਰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਸਪੋਰਟਸ ਬ੍ਰਾ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉਸਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ। "ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਨੇ," ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਹਟਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੋੜਨ ਲੱਗਾ। ਪਰਨੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ।

"ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ," ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਸ਼ਾਰਟਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਉਭਾਰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਇਹ ਤਾਂ ਸਕਵਾਟ ਰੈਕ 'ਤੇ ਹੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।" ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸ਼ਾਰਟਸ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਮੋਟਾਈ ਨੂੰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਿਆ। "ਪਰਨੀਤ," ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਕਹਿ ਸਕਿਆ।

ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਜਗਮੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਪਰਨੀਤ ਦੀ ਲੈਗਿੰਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟੀ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। "ਇੰਨੀ ਗਿੱਲੀ?" ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਪੈਂਟੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਵੜਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਦੰਦ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਚੀਖ਼ ਨਾ ਨਿਕਲੇ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹਿਲਣ ਲੱਗੀ।

ਪਰਨੀਤ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਜਗਮੀਤ ਦੇ ਸ਼ਾਰਟਸ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ, ਲੰਬਾ, ਮੋਟਾ, ਨਸਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲਾ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਹਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਖਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਜਗਮੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਖਰ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਹੇਠਾਂ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ।

"ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ," ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਲਓ।" ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਤੇ ਗਿੱਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਗਮੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਝੜਨ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਸੀ।

ਤਦ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਕ ਹੋਈ। "ਸਰ, ਸਫ਼ਾਈ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹੋ!" ਬਾਹਰੋਂ ਸਫ਼ਾਈ ਵਾਲੇ ਰਾਮੂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਦੋਵੇਂ ਬੁੱਤ ਬਣ ਗਏ। ਪਰਨੀਤ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ 'ਤੇ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਹਟ ਸੀ। ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। "ਰਾਮੂ, ਦਸ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਆਈਂ, ਮੈਂ ਸਟਾਕ ਚੈੱਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ!" ਉਸਨੇ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।

"ਠੀਕ ਹੈ ਸਰ," ਰਾਮੂ ਦੇ ਕਦਮ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਮੂੰਹ ਹਟਾ ਲਿਆ, ਹੱਸ ਪਈ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡਰ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਮਜ਼ਾ ਵੀ। "ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਪੂੰਝਦਿਆਂ। "ਫੜੇ ਨਹੀਂ ਗਏ ਨਾ," ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ। "ਪਰ ਇਹ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਇਸਦਾ ਹਿਸਾਬ ਤਾਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਅੱਖ ਪਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਠ ਵਜੇ, ਮੇਰੇ ਘਰ। ਗਲੀ ਵਾਲਾ ਗੇਟ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਸੱਸ ਸਹੁਰਾ ਵਿਆਹ 'ਤੇ ਗਏ ਨੇ।"

ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਅੱਠ ਵਜੇ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ। ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਜਗਮੀਤ ਜਿੰਮ ਦਾ ਬੈਗ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਟੰਗੀ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਕਾਲੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਹੋਰ ਵੀ ਚੌੜੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। "ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਓ," ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦਿਆਂ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁੰਡੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਅਧੂਰਾ ਕੰਮ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

"ਚਾਹ ਬਣਾਵਾਂ?" ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਵਧਦਿਆਂ, ਪਰ ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। "ਚਾਹ ਫਿਰ ਕਦੇ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦਾ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁਪੱਟਾ ਗਲੇ ਵਿੱਚ। ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਦੁਪੱਟਾ ਖਿੱਚ ਕੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੂਸਦਿਆਂ, ਕੱਟਦਿਆਂ।

"ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਚਲੀਏ," ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ। ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ ਪੀਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਸਾਫ਼ ਚਾਦਰ ਵਿਛੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਪਰਨੀਤ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਖੁਦ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਹਰ ਬਟਨ 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਚੁੰਮੀ ਦਿੰਦਿਆਂ।

ਸੂਟ ਉਤਰਦਿਆਂ ਹੀ ਪਰਨੀਤ ਕਾਲੀ ਬ੍ਰਾ ਤੇ ਮੈਚਿੰਗ ਪੈਂਟੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਜਗਮੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ ਰੱਖੀ ਸੀ," ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। "ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ, ਅੱਜ ਤਾਂ ਤਿਆਰੀ ਬਣਦੀ ਸੀ," ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਬੇਬਾਕੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੁਦ ਹੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ, ਨਿੱਪਲ ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ। ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਣ ਲੱਗਾ।

ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਮੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਜਗਮੀਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ," ਉਹ ਬੋਲੀ, "ਕੱਟੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ।" ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ, ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦੰਦ ਗੱਡਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਪਰਨੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਵਧਿਆ, ਜਗਮੀਤ ਦੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ, ਉਸਦੇ ਸਖ਼ਤ ਪੇਟ 'ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ।

"ਉਤਾਰੋ ਸਭ ਕੁਝ," ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਹੁਕਮ ਵਾਂਗ ਕਿਹਾ। ਜਗਮੀਤ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਉਤਾਰੀ, ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਨੰਗਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਫੇਰੀ। "ਦੁਪਹਿਰ ਵਾਲਾ ਹਿਸਾਬ," ਉਸਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।"

ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲੇਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਖੁਦ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਸਿਖਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਗਮੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਮਰੋੜ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਬੱਸ, ਰੁਕ ਜਾਓ," ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਹਾਂਫਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੁਣੇ ਝੜ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਪਰਨੀਤ ਰੁਕੀ, ਉਸਦੇ ਲੰਨ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਥੁੱਕ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਰੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਪਰਨੀਤ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਪਿੱਠ ਭਾਰ ਲੇਟ ਗਈ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਖਿਸਕਾਇਆ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ।

ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਪਰਨੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਂਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਪਰਨੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ, ਉਸਨੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਹੇ ਸਨ।

"ਜਗਮੀਤ, ਮੈਂ... ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ," ਪਰਨੀਤ ਚੀਕੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਜਗਮੀਤ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਵੜਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪਰਨੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਹਾਂਫ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਭੁੱਖ ਸੀ।

"ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਪਾਓ," ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਬਹੁਤ ਤੜਪਾ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਚੋਦੋ ਮੈਨੂੰ।" ਜਗਮੀਤ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਗਿੱਲੀ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਖਰ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ। ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। "ਪੂਰਾ ਪਾਓ," ਉਹ ਬੋਲੀ।

ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਦੂਜਾ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਪੂਰਾ ਲੰਨ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦਿਆਂ, ਉਸ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਹਿਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹਰ ਧੱਕੇ 'ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਦਿਆਂ।

"ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਮਿਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ," ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਿਆਂ। "ਉਹ ਮਿਸ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਮਿਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ," ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਪਰ ਉਠਾਉਂਦਿਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਹਰ ਧੱਕੇ 'ਤੇ ਬਿਸਤਰਾ ਚਰਮਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ। "ਘੋੜੀ ਬਣੋ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਪਰਨੀਤ ਚਾਰਾਂ ਹੱਥਾਂ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਿਆਂ। ਜਗਮੀਤ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰਨੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਜਾਨਵਰ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ।

"ਹੋਰ ਤੇਜ਼," ਪਰਨੀਤ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦੋ।" ਜਗਮੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਹਰ ਧੱਕਾ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਧੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਦਾਣੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਦੋਹਰੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਪਰਨੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਉਸਦੇ ਝੜਦਿਆਂ ਹੀ ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। "ਮੈਂ ਵੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ," ਉਹ ਗਰਜਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਢੇਰ ਹੋ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜੇ ਹੋਏ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਰੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਪਰਨੀਤ ਉੱਠੀ, ਬਾਥਰੂਮ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆਈ ਤਾਂ ਜਗਮੀਤ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲੇਟਾ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਹੀ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਪਰਨੀਤ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਗਈ, ਦੋ ਗਲਾਸ ਪਾਣੀ ਲਿਆਈ। ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?" ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਘੜੀ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।

"ਜਾਣਾ ਤਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ," ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੇ ਕੋਈ ਲੱਛਣ ਨਹੀਂ ਸਨ। "ਪਰ ਇਹ," ਉਸਨੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਫਿਰ ਤੋਂ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਇਹ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ।" ਪਰਨੀਤ ਹੱਸ ਪਈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਖੁਦ ਪਾ ਲਈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਪਾਏ ਬਿਨਾਂ।

ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਪਰਨੀਤ ਫਰਿੱਜ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੋਤਲ ਕੱਢ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਜਗਮੀਤ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਕਾਊਂਟਰ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੜ ਗਏ, ਉਸਦੇ ਨੰਗੇ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ 'ਤੇ। "ਤੁਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ," ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। "ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਤਾਂ ਉਤਾਰਿਆ ਸੀ," ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਦਿਆਂ।

ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਕਾਊਂਟਰ ਫੜ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੀ ਹਿਲਣ ਲੱਗੇ, ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ। "ਧੀਮੀ," ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਗੁਆਂਢੀ ਸੁਣ ਲੈਣਗੇ।" "ਸੁਣਨ ਦਿਓ," ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਲੰਬਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਫਿਰ ਪਰਨੀਤ ਮੁੜੀ, ਜਗਮੀਤ ਨੂੰ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਖੁਦ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ। ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਦੂਜੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਣ ਲੱਗਾ। ਪਰਨੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਉਸਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।

"ਮੈਂ ਫਿਰ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ," ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। "ਇਕੱਠੇ," ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਹੇਠੋਂ ਉੱਪਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕੋ ਤਾਲ 'ਤੇ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕੋ ਪਲ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਝੜ ਗਏ, ਪਰਨੀਤ ਦੀ ਚੀਖ਼ ਜਗਮੀਤ ਦੇ ਮੋਢੇ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਈ, ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ।

ਰਾਤ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਜਿੰਮ ਦਾ ਬੈਗ ਚੁੱਕਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਉਸਦੀ ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਚਾਬੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। "ਇਹ ਕਿਸ ਲਈ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਬੋਲੀ, "ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਦਸ ਵਜੇ। ਜਿੰਮ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੇ। ਸੱਸ ਸਹੁਰਾ ਪਰਸੋਂ ਆਉਣਗੇ।" ਜਗਮੀਤ ਨੇ ਚਾਬੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਈ, ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਤੇ ਗਲੀ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰਨੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਕੁੰਡੀ ਲਾਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਉਂਗਲ ਫੇਰਦਿਆਂ ਮੁਸਕਰਾ ਪਈ।