ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਚੁਦਾਈ ਕਹਾਣੀ: ਝੋਨੇ ਦੀ ਕਟਾਈ ਵਾਲੀ ਰਾਤ

ਕੋਠੇ ਵਿੱਚੋਂ ਅਚਾਨਕ ਧੜੰਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਕੋਈ ਟੀਨ ਡਿੱਗਾ ਸੀ। ਅਮਰਜੀਤ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ। ਉਹ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਮੰਜੇ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਸੀ। ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਵਿਹੜਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕੰਨ ਲਾਏ। ਫਿਰ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਖੜਕਣ ਦੀ। ਕੋਠੇ ਵੱਲੋਂ। ਉਹ ਉੱਠਿਆ। ਲਾਲਟੈਣ ਚੁੱਕੀ। ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ ਕੋਠੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਦਿਨ ਭਰ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚੋਂ ਆ ਰਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਚੁਦਾਈ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਰਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਝੋਨੇ ਦੀ ਕਟਾਈ ਵਾਲੀ ਰਾਤ।

ਉਹ ਕੋਠੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ। ਅੰਦਰੋਂ ਹਲਕੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਲਬ ਜਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਲਾਲਟੈਣ ਤੇ ਕੱਸ ਗਿਆ। ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਧੱਕਿਆ। ਅੰਦਰ ਭਾਬੀ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਖੜੀ ਸੀ। ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ। ਮੂੰਹ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ। "ਬਿੱਲੀ ਸੀ," ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੀ। "ਟੀਨ ਡੇਗ ਗਈ। ਤੂੰ ਜਾਗਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ।"

ਅਮਰਜੀਤ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਭਾਬੀ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਦੀ ਉਮਰ ਤੈਂਤੀ ਸਾਲ। ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਅੱਠ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਭਰਾ ਟਰੱਕ ਤੇ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਦੁਪੱਟਾ ਗਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਸੂਟ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਮਰਜੀਤ ਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ।

"ਮੈਂ... ਮੈਂ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ," ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਸੋਚਿਆ ਚੋਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।"

"ਚੋਰ," ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਹੱਸੀ। "ਇਸ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਚੋਰ ਕੀ ਲੈ ਜਾਊ। ਝੋਨਾ ਹੀ ਝੋਨਾ।" ਉਹ ਡਿੱਗੇ ਟੀਨ ਵੱਲ ਝੁਕੀ। ਝੁਕਣ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸੂਟ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ। ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਹਟੀ ਨਹੀਂ।

ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਸਿੱਧੀ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਅਮਰਜੀਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦਾ ਦਿਓਰ। ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ। ਕਟਾਈ ਲਈ ਪਿੰਡ ਆਇਆ ਹੋਇਆ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ। ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਮੱਥਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਚਮਕਿਆ।

"ਅੰਦਰ ਆ," ਉਹ ਬੋਲੀ। "ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇ। ਹਵਾ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।"

ਅਮਰਜੀਤ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਕੋਠਾ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਝੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ। ਵਿਚਕਾਰ ਖਾਲੀ ਥਾਂ। ਇੱਕ ਬਲਬ ਤਾਰ ਨਾਲ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪੀਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਗਰਮ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਝੋਨੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੀ।

"ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ," ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਬੋਰੀਆਂ ਗਿਣ ਰਹੀ ਸੀ," ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਫੋਨ ਤੇ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿੰਨਾ ਝੋਨਾ ਨਿਕਲਿਆ।" ਉਹ ਇੱਕ ਬੋਰੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦੀ ਅਮਰਜੀਤ ਵੱਲ ਵਧੀ। "ਤੂੰ ਦੱਸ। ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀਆਂ ਪਿੱਛੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ।" ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। "ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਕਹਿੰਦੀ, ਮੁੰਡਾ ਹੁਣ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਆਹ ਦੀ ਉਮਰ ਹੋ ਗਈ।"

ਅਮਰਜੀਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। "ਕਿਹਨੇ ਕਿਹਾ।"

"ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ," ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਉਹ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਮਰਜੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। "ਜਵਾਨ ਮੁੰਡਾ ਹੈਂ। ਕੁੜੀਆਂ ਤਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ ਹੀ।" ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ ਅਮਰਜੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮੀ। "ਪਰ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਕਿੱਥੇ।"

ਅਮਰਜੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਸੀ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ। ਉਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਦੀ ਉਂਗਲ ਹੇਠਾਂ ਵਧੀ। ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਰੁਕੀ।

ਅਮਰਜੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਬੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਸੁਣ," ਉਹ ਬੋਲੀ। "ਕਿਵੇਂ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ।" ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਤੇਜ਼। ਗਰਮ। ਉਸਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵਧ ਗਈ।

"ਭਾਬੀ," ਅਮਰਜੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਗਈ।

"ਹੂੰ," ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ। "ਡਰਦਾ ਹੈਂ।" ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਹਟਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ। "ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਦੋ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ। ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ। ਕੋਠਾ ਬੰਦ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਲੱਗੂ।"

ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਭਾਬੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਸਗੋਂ ਅਮਰਜੀਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫਸਾ ਲਏ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਘੁਲ ਗਏ। ਜੀਭਾਂ ਲੜ ਗਈਆਂ। ਅਮਰਜੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਭਾਬੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ। ਹੇਠਾਂ ਵਧੇ। ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਦਬਾਏ।

ਅਮਰਜੀਤ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਵਧਿਆ। ਭਾਬੀ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ। ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਦੀ ਲੋਅ ਤੇ ਉਸਨੇ ਹਲਕਾ ਕੱਟਿਆ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਸਿਹਰ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ। ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਤੇ। ਉਸਨੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਚੂਸਿਆ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਈਆਂ।

ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਅਮਰਜੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਨੰਗੀ ਹੋ ਗਈ। ਭਾਬੀ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮੇ। ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਮਰੋੜੇ। ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਭਾਬੀ ਦਾ ਸੂਟ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ।

ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਭਾਬੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੋਰੀ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਗਿੱਲੀ। ਚਮਕਦੀ। ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਪਾਈਆਂ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕੱਟ ਲਏ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਡਿੱਗਾ। ਅਮਰਜੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਬਾਹਰ ਰਗੜਦਾ ਰਿਹਾ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।

"ਹੋਰ," ਉਹ ਬੋਲੀ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।" ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਉਸਨੇ ਤੀਜੀ ਉਂਗਲ ਵੀ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੋਰ ਦਬਾਇਆ। "ਇੱਥੇ," ਉਹ ਸਿਖਾ ਰਹੀ ਸੀ। "ਇੱਥੇ ਰਗੜ।" ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਉਵੇਂ ਕੀਤਾ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਧਨੁਖ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਧਨੁਖ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਝੜ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਰਸ ਅਮਰਜੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਵਗਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ। ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ।

ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਹੇਠਾਂ ਕੀਤੀ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ। ਹਿਲਾਇਆ। "ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ," ਉਹ ਬੋਲੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰੇ ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ। ਗੋਲ ਗੋਲ। ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ। ਡੂੰਘਾ। ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਬੋਰੀ ਫੜ ਲਈ। ਭਾਬੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਹੱਥ ਇਕੱਠੇ। ਅਮਰਜੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਉਹ ਹੁਣੇ ਝੜ ਜਾਊ। ਉਸਨੇ ਭਾਬੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾਇਆ। "ਹੁਣ ਨਹੀਂ," ਉਹ ਹੱਫਦਾ ਬੋਲਿਆ। "ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਵਾਰੀ।"

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਭਾਬੀ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਬੋਰੀਆਂ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ। ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਚੀਕਣਾ ਚਾਹਿਆ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।

ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਘਸਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ। ਡੂੰਘਾ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲਦਾ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਉਛਲਦੇ। ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਸੂਟ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਚੂਸਿਆ। ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ।

"ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ," ਉਹ ਬੋਲੀ। "ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਰ।" ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਕੋਠਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਬੋਰੀਆਂ ਦੀ ਸਰਸਰਾਹਟ। ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਨਹੁੰ ਅਮਰਜੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉਠਾ ਉਠਾ ਕੇ ਸਾਥ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾਇਆ। ਬੋਰੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਲੱਤ ਉਠਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖੀ। ਇਸ ਕੋਣ ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਗਿਆ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਲਈ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਡਿੱਗਾ। "ਹਾਂ," ਉਹ ਬੋਲੀ। "ਇਵੇਂ ਹੀ।" ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ ਤੇ ਦਬਾ ਕੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਡੂੰਘਾ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਉਛਲਦੇ।

ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਭਾਬੀ ਨੂੰ ਪਲਟਾਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਿੱਛੋਂ ਅੰਦਰ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਸੀ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਬੋਰੀ ਫੜ ਲਈ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਬੋਰੀ ਤੇ ਫੈਲ ਗਏ। ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਫੜ ਕੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਤੇਜ਼। ਤੇਜ਼। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ ਹਿੱਲਦਾ। ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਭਾਬੀ ਦਾ ਮੰਮਾ ਫੜਿਆ। ਮਰੋੜਿਆ। ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ। ਹਲਕੇ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਲਈ। ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਪਸੰਦ ਸੀ।

ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਅਮਰਜੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਸੀ। "ਤੂੰ," ਉਹ ਹੱਫਦੀ ਬੋਲੀ। "ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਹੀ ਸੁੱਟੇਂਗਾ।" ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ। ਪਿੱਛੋਂ ਹੀ। ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਜਾਰੀ ਰਹੇ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਫਿਰ ਝੜੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਅਮਰਜੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਕੱਸਣ ਤੇ ਅਮਰਜੀਤ ਵੀ ਨਾ ਰੁਕ ਸਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਡੂੰਘਾ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਰਸ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਗਰਮ ਧਾਰ। ਦੋਵੇਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਢਹਿ ਗਏ। ਹੱਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਦੋਵੇਂ ਉਵੇਂ ਪਏ ਰਹੇ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਅਮਰਜੀਤ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮੀਆਂ। "ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਆਉਣ ਤੇ ਇਹ ਖਤਮ," ਉਹ ਬੋਲੀ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਲਕਾ ਦਰਦ ਸੀ। "ਪਰ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਸਾਡੀ। ਕੱਲ ਦੀ ਰਾਤ ਵੀ ਸਾਡੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।" ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਚੁੰਮਿਆ। "ਕਟਾਈ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਹਾਲੇ ਬਾਕੀ ਹਨ," ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। "ਅਤੇ ਇਹ ਕੋਠਾ ਹਾਲੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੈ।" ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਹੱਸੀ। ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ। "ਬਿੱਲੀ ਫਿਰ ਟੀਨ ਡੇਗੂ," ਉਹ ਬੋਲੀ। "ਤੂੰ ਫਿਰ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।"

ਦੋਵੇਂ ਉੱਠੇ। ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਦੀਵਾ ਚੁੱਕਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਹਰ ਝਾਕਿਆ। ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ। ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਵਾ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਝੋਨੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ। ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰਾਹੀਂ ਘਰ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਅਮਰਜੀਤ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਚੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਬੀ ਦੀ ਸਿਸਕੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਕਟਾਈ ਦੀ ਹਰ ਰਾਤ ਹੁਣ ਵੱਖਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।