ਮੋਗਾ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਗਲੀ ਦੀਆਂ ਨੇੜਲੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਭਟਕੇ ਸਲੇਟੀ ਕਬੂਤਰ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਦੋ ਅਣਜਾਣ ਜਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਲੀਕ ਤੱਕ ਲਿਆਂਦਾ ਜਿੱਥੇ ਗਲੀ ਸੌਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ

ਮੋਗਾ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਅਬਾਦੀ ਵਾਲੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਛੱਤਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਨਾਲ ਇੰਨੀਆਂ ਨੇੜੇ ਸਨ ਕਿ ਇੱਕ ਘਰ ਦਾ ਕਬੂਤਰ ਦੂਜੇ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਸਵੇਰੇ ਚਾਰ ਵਜੇ ਹਨੇਰਾ ਹਾਲੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਰੂਪਿੰਦਰ ਕੌਰ ਆਪਣੀ ਛੱਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਢਿੱਲੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੁੰਦੇ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਾਵੀਜ਼, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਟੀਆਂ ਚੱਪਲਾਂ। ਉਹ ਪੰਜੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਜੇ ਵਿਆਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸੁਭਾਅ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਰਿਸ਼ਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਚ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛੱਤ, ਆਪਣੇ ਕਬੂਤਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਪਸੰਦ ਸੀ।

ਪਾਸੇ ਵਾਲੀ ਛੱਤ ਤੇ ਹਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਘਰ ਉਸਦੇ ਚਾਚੇ ਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੁਧਿਆਣੇ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਸਿੱਖਣ। ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਅੱਠਾਈ ਸਾਲ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਤੇਲ ਦੇ ਧੱਬੇ, ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਹਲਕੀ ਦਾੜ੍ਹੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਛੱਤ ਤੇ ਸੌਂਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਹੇਠਾਂ ਕਮਰਾ ਬੰਦ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸ ਰਾਤ ਵੇਖਿਆ ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਸਲੇਟੀ ਨਰ ਕਬੂਤਰ ਹਰਜੀਤ ਦੀ ਚਾਦਰ ਤੇ ਆ ਬੈਠਾ।

ਉਸ ਰਾਤ ਹਵਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੱਛਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਰ ਰੇਲ ਦੀ ਸੀਟੀ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਹਟ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਮੇਰਾ ਪੰਛੀ ਹੈ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਕਬੂਤਰ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਛੱਤ ਦੀ ਕੰਧ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਛੂਹੀਆਂ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਠੰਡੇ ਸਨ। ਹਰਜੀਤ ਦੇ ਗਰਮ। ਉਸ ਛੋਟੀ ਛੋਹ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸੀਟੀ ਛੱਡੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕੇ।

ਅਗਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਰੁਟੀਨ ਬਣ ਗਈ। ਕਬੂਤਰ ਭਟਕਦੇ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਆਉਂਦੀ। ਹਰਜੀਤ ਉੱਠਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਚੁੱਪ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਸਿਗਰਟ ਦਾ ਧੂਆਂ ਅਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਦੇ ਖੰਭਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘਰ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਂ ਬਿਮਾਰ ਪੈ ਗਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਮਾਂ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਿਤਾ ਰੇਲਵੇ ਵਿਚ ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਕਰਦਾ, ਭਰਾ ਦੁਬਈ ਵਿਚ ਟਰੱਕ ਚਲਾਉਂਦਾ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕਲੀ ਸੀ ਪਰ ਇੱਕਲੀ ਨਹੀਂ ਕਹਿਲਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲੁਧਿਆਣੇ ਉਸਦੀ ਮੰਗਣੀ ਹੋਈ ਸੀ ਪਰ ਲੜਕੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੈਸੇ ਵਧੇਰੇ ਮੰਗੇ ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਪਰ ਹਾਸਾ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਥਕਾਵਟ ਸੀ ਪਰ ਲਾਲਸਾ ਵੀ। ਉਸ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫਿਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।

ਤੀਜੀ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਵੀਰਵਾਰ ਨੂੰ ਬਾਰਿਸ਼ ਆਈ। ਛੱਤ ਤੇ ਪਾਣੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਬੂਤਰ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਏ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਛੱਤ ਤੇ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਉਸ ਰਾਤ ਉਸਨੇ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਸੇ ਵਾਲੀ ਛੱਤ ਤੇ ਕੋਈ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਹੌਲੀ ਦਸਤਕ ਹੋਈ। ਪਿਤਾ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਹਰਜੀਤ ਗਿੱਲਾ ਸੀ, ਸਿਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸਲੇਟੀ ਕਬੂਤਰ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਅੰਦਰ ਆ ਜਾ, ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਬਾਹਰ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।

ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਛੋਟਾ ਕਮਰਾ, ਇੱਕ ਚਾਰਪਾਈ, ਦੀਵਾਰ ਤੇ ਕੈਲੰਡਰ, ਖਿੜਕੀ ਤੇ ਪੀਲਾ ਪਰਦਾ। ਕਬੂਤਰ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਟੋਕਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਹਰਜੀਤ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਚਿਪਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਤੌਲੀਆ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰੀ ਤਾਂ ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਰੁਕ ਗਈ। ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਲਹਿੰਦੀਆਂ ਛਾਤੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲਿਆ ਪਰ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ।

ਬਾਰਿਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਦੋਵੇਂ ਚਾਰਪਾਈ ਦੇ ਕੋਨਿਆਂ ਤੇ ਬੈਠੇ। ਗੱਲਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਸਨ। ਹੱਥ ਕਪ ਤੇ, ਕਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੇ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੂੰ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ ਇੱਕਲੀ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਡਰਦੀ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਸੱਚ ਕਿਹਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਇਹ ਸੋਚਾਂਗੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕਾਇਰ ਸੀ।

ਉਸ ਵਾਕ ਨੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਹਵਾ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਕਪ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੇ ਗੋਡੇ ਤੇ ਰੁਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਹਟਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੀ ਸਾਹ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਹਰਜੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਉਹੀ ਸਵਾਲ ਸੀ ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਆਖਿਆ, ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਇਹ ਸੋਚਾਂਗੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕਾਇਰ ਸੀ।

ਹਰਜੀਤ ਉੱਠਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜ੍ਹਾ। ਉਸਨੇ ਰੂਪਿੰਦਰ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਚੁੰਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਝਿਜਕ ਸੀ, ਫਿਰ ਭੁੱਖ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਫੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ ਗਰਮੀ ਨਾਲ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨਮਕੀਨ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਹਰ ਬਟਨ ਤੇ ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕਦੀ। ਅੰਦਰ ਸਫੇਦ ਚੋਲੀ ਸੀ, ਧੋਤੀ ਹੋਈ ਪਰ ਢਿੱਲੀ। ਜਦੋਂ ਚੋਲੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਥਣ ਭਾਰੇ ਸਨ, ਨਿੱਪਲ ਗੂੜ੍ਹੇ, ਠੰਡ ਨਾਲ ਕਸੇ ਹੋਏ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਮੂੰਹ ਲਾਇਆ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਦਬਾਈ ਪਰ ਗਲਾ ਧੋਖਾ ਦੇ ਗਿਆ।

ਉਸਨੇ ਹਰਜੀਤ ਦੀ ਪਜਾਮਾ ਦੀ ਨਾਰ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸਦਾ ਲਿੰਗ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਗਰਮ, ਨਸਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੰਨੇ ਨੇੜੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਕੰਬਦਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸਨੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਹਰਜੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਕੱਸ ਗਈ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਕੇ ਮੂੰਹ ਲਾਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸਨੇ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜੀਭ ਨਾਲ ਲੀਟਿਆ, ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਲਾਰ ਵਗੀ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਹੌਲੀ ਫੜਿਆ, ਧੱਕਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਰਿਹਾ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ ਗਰਮੀ ਨਾਲ, ਨਾ ਕਿ ਰੋਣ ਨਾਲ।

ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੇਟੀ ਤਾਂ ਸਲਵਾਰ ਉਸਦੇ ਗਿੱਟਿਆਂ ਤੱਕ ਖਿਸਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਵਿਚਕਾਰ ਗਿੱਲੀ ਗਰਮੀ ਸੀ, ਵਾਲ ਕਾਲੇ ਘਨੇ, ਚੀਰ ਗੁਲਾਬੀ। ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਲਾਇਆ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾਇਆ। ਜੀਭ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉਠਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਹਰਜੀਤ ਦਾ ਸਿਰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਛੱਡਿਆ, ਫਿਰ ਦਬਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਆਈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਇੰਨੀ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਥਰਥਰਾਈ, ਲੱਤਾਂ ਕੱਸੀਆਂ, ਆਵਾਜ਼ ਟੁੱਟੀ।

ਹਰਜੀਤ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਦਰਦ ਹੋਵੇਗਾ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਪਤਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, ਰੁਕ ਨਾ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਆਹਿਸਤਾ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੀ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਕੱਸ ਗਈਆਂ। ਅੰਦਰ ਤੰਗ ਸੀ, ਗਰਮ, ਰੁਕਾਵਟ। ਉਸਨੇ ਦੰਦ ਕੱਸੇ। ਹਰਜੀਤ ਰੁਕਿਆ, ਚੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ। ਦਰਦ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਦਰਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਲੀਪਣ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਢੋਂਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਲਪੇਟੀਆਂ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਚਾਲ ਬਣਾਈ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਚਾਰਪਾਈ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਬਾਰਿਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੇ ਥਣ ਹਰਜੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਰਗੜਖਾਣ ਲੱਗੇ। ਪਸੀਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਗੰਧ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਸਾਬਣ ਅਤੇ ਔਰਤ ਦੀ ਗਰਮੀ ਸੀ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਤੰਗ ਹੈਂ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਖੁਰਚਿਆ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟਾਇਆ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ, ਗੁੱਡਿਆਂ ਭਾਰ, ਵਾਲ ਮੂੰਹ ਤੇ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਆਪ ਫੜੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਝਿਜਕ, ਫਿਰ ਲਾਲਚ। ਹਰਜੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ, ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਥਣਾਂ ਤੇ, ਨਿੱਪਲ ਮਰੋੜਦੇ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੀ ਕਮਰ ਘੁੰਮੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦੂਜੀ ਲਹਿਰ ਆਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਡੂੰਘੀ। ਉਸਨੇ ਹਰਜੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਸੁਣੇ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਚੂਸੀਆਂ।

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਠ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਚਾਰਪਾਈ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਫੜੀ ਰਹੀ। ਹਰਜੀਤ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੂਜਾ ਉਸਦੇ ਥਣ ਤੇ। ਧੱਕੇ ਡੂੰਘੇ ਹੋ ਗਏ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਗੰਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਕਹੇ ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅੰਦਰ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਹਾਂ, ਅੰਦਰ। ਉਸਦਾ ਫੈਸਲਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਪਰ ਸਾਫ਼। ਹਰਜੀਤ ਅੰਦਰ ਹੀ ਆਇਆ, ਕਮਰ ਕੱਸੀ, ਗਰਮੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਢਿੱਲੀ ਪੈ ਗਈ, ਸਾਹ ਲੰਬੇ।

ਉਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਏ ਰਹੇ। ਬਾਰਿਸ਼ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਕਬੂਤਰ ਟੋਕਰੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹਰਜੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ੍ਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਹਰਜੀਤ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਹੋਰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਮੂੰਹ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਜੇ ਰਾਤਾਂ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘਣ।

ਦੂਜੀ ਰਾਤ ਉਹ ਛੱਤ ਤੇ ਮਿਲੇ, ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਵਾਰ ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਖੁਦ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰੀ। ਉਸਦੀ ਸ਼ਰਮ ਘੱਟ ਗਈ ਸੀ, ਭੁੱਖ ਵਧ ਗਈ ਸੀ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਲਾਇਆ, ਲੱਤ ਚੁੱਕੀ, ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਰਗੜੀ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੱਬੀ ਪਰ ਤਿੱਖੀ। ਉਸਨੇ ਹਰਜੀਤ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾਇਆ। ਥੱਪੜ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਪਕੜ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਨਹੁੰਨਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਲੀਕਾਂ ਕੱਢ ਗਈਆਂ।

ਤੀਜੀ ਰਾਤ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਚਾਦਰ ਹੇਠਾਂ ਵਿਛਾਈ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਲਿੰਗ ਚੂਸਿਆ ਜਦ ਤੱਕ ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ, ਫਿਰ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕੱਢਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡਿਆ। ਸਫੇਦ ਧਾਰਾਂ ਉਸਦੇ ਥਣਾਂ ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਢਿੱਡ ਤੇ ਵਗੀਆਂ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਲੀਟਿਆ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਹਰਜੀਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ। ਉਸ ਨਜ਼ਰ ਨੇ ਹਰਜੀਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸ ਦਿੱਤਾ।

ਚੌਥੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਟਰੇਨ ਲੇਟ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਤ ਵਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਅਤੇ ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਉਹ ਘੰਟਾ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਰੂਪਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚੁੱਪ ਲੇਟੇ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ। ਨਾ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਨਾ ਵਾਅਦਾ। ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਚੁੰਮਿਆ। ਠੀਕ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਛੱਤ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਰਹਾਂਗਾ ਜਦ ਤੱਕ ਇੱਥੇ ਹਾਂ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਿਆ ਤਾਂ ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪਾਸੇ ਵਾਲੀ ਛੱਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸੇ ਥਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਕਬੂਤਰ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਚੁੱਕਿਆ। ਰੂਪਿੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਚੁੱਕਿਆ। ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗਲੀ ਹੇਠਾਂ ਜਾਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੂਧ ਵਾਲਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਰਦਾ ਪਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਜੇ ਵੀ ਗਰਮੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਨਾ ਰੋਕ ਸਕੀ।

ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਉਸਨੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਣੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਛੱਤ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਪਾਸੇ ਵਾਲੀ ਛੱਤ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਤਾਵੀਜ਼ ਸਹੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਗਈ ਚਾਹ ਬਣਾਉਣ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹੌਲੇ ਸਨ ਪਰ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਯਾਦ ਸੀ ਜੋ ਕੋਈ ਗਲੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣ ਸਕਦੀ, ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਲਿਖ ਸਕਦਾ, ਕੋਈ ਛੱਤ ਨਹੀਂ ਛੁਪਾ ਸਕਦੀ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਦਸਤਕ ਹੋਈ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਡਰ ਸੀ, ਚਾਹ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਉਹ ਇੱਛਾ ਸੀ ਜੋ ਘਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ ਛੱਤ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਹਰਜੀਤ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਬਾਹਰ ਗਲੀ ਸੌਂ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਦੋ ਛੱਤਾਂ ਦੀ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਲਾਈਨ ਮਿਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।