ਪੰਜਾਬੀ ਫੌਂਟ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀਜ਼: ਥ੍ਰੈਸ਼ਰ ਵਾਲੀ ਉਹ ਸ਼ਾਮ

ਥ੍ਰੈਸ਼ਰ ਦੀ ਗਰਜ ਅਚਾਨਕ ਰੁਕ ਗਈ ਅਤੇ ਕੁਲਵੰਤ ਕੌਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਫੌਂਟ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀਜ਼ ਉਸੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਣਕ ਦੀ ਫਸਲ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਕੱਟੀ ਪਈ ਸੀ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਡਿਗਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਬੀ ਦੋ ਵਾਰ ਹੋਰ ਘੁਮਾਈ, ਪਰ ਥ੍ਰੈਸ਼ਰ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਖੰਘ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।

ਕੁਲਵੰਤ ਟਰੈਕਟਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਦੀ ਪਰਤ ਜਮ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਥ੍ਰੈਸ਼ਰ ਦਾ ਢੱਕਣ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਝਾਕਿਆ। ਬੈਲਟ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟੀ ਪਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਚਾਕੂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਦੰਦ ਪੀਸੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫਸਲ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਮਸ਼ੀਨ ਨੂੰ ਮਰਨਾ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਜੇਬ ਵਿੱਚੋਂ ਫੋਨ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਕਸਬੇ ਦੇ ਮਕੈਨਿਕ ਰਣਜੀਤ ਨੂੰ ਫੋਨ ਲਾਇਆ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ, ਬੈਲਟ ਨਾਲ ਲਿਆਵੇਗਾ। ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਫੋਨ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੋਤਲ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ। ਪਸੀਨਾ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕਣਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਅਤੇ ਰਣਜੀਤ ਧੂੜ ਉਡਾਉਂਦਾ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਆ ਵੜਿਆ। ਉਹ ਸਤਾਈ ਸਾਲ ਦਾ ਗਭਰੂ ਸੀ, ਬਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਲ ਦੇ ਧੱਬੇ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ। ਉਸ ਨੇ ਟੂਲਬਾਕਸ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਬੀਬੀ, ਟਰੈਕਟਰ ਵੀ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਤਣੀਆਂ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ, ਮਸ਼ੀਨ ਠੀਕ ਕਰ, ਫਿਲਾਸਫੀ ਨਾ ਝਾੜ।

ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਥ੍ਰੈਸ਼ਰ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਟੁੱਟੀ ਬੈਲਟ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਨਵੀਂ ਬੈਲਟ ਉਸ ਦੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਫੋਨ ਦੀ ਟਾਰਚ ਜਗਾਈ ਕਿਉਂਕਿ ਰੌਸ਼ਨੀ ਘਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਥ੍ਰੈਸ਼ਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਬੈਲਟ ਲਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਰਣਜੀਤ ਦੀ ਬਾਂਹ ਕੁਲਵੰਤ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਗਰਮ ਸੀ ਅਤੇ ਤੇਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਕਿੰਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਨਾੜਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਪਰ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਨਹੀਂ। ਕੁਲਵੰਤ ਦਾ ਦਿਲ ਅਜੀਬ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੜਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ।

ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਪੰਜ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਲ ਦੇ ਦੌਰੇ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਖੇਤ ਆਪ ਸੰਭਾਲਿਆ ਸੀ, ਟਰੈਕਟਰ ਆਪ ਚਲਾਇਆ ਸੀ, ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਅਣਸੁਣਿਆ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਤਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸੋਚ ਨੂੰ ਝਟਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਟਾਰਚ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਕੀਤੀ।

ਬੈਲਟ ਫਿੱਟ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਥ੍ਰੈਸ਼ਰ ਚਲਾਇਆ। ਮਸ਼ੀਨ ਗਰਜੀ ਅਤੇ ਕਣਕ ਦੇ ਦਾਣੇ ਢੇਰ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਰਾਹਤ ਦੀ ਸਾਹ ਲਈ ਅਤੇ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਚੱਲ, ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਛਾਹ ਪੀ ਲੈ, ਤੇਰਾ ਪਸੀਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਤਰਸ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਟੂਲਬਾਕਸ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।

ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਵਾਲਾ ਕਮਰਾ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਮੰਜੀ, ਇੱਕ ਬਲਬ ਅਤੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਘੜਾ। ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਸਟੀਲ ਦੇ ਗਲਾਸ ਵਿੱਚ ਛਾਹ ਪਾਈ ਅਤੇ ਰਣਜੀਤ ਵੱਲ ਵਧਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਪੀਤੀ ਅਤੇ ਮੁੱਛਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਛਾਹ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੂੰਝਿਆ। ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੂੰ ਕਦੋਂ ਤੋਂ ਮਕੈਨਿਕ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਦਸ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਬੀਬੀ, ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਡਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਗਲਾਸ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹੁਣ ਸ਼ਰਾਰਤ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇੰਨੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਰਦ ਮਿਲਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇ ਸਕੇ। ਕੁਲਵੰਤ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗਰਮੀ ਚੜ੍ਹੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਹਾਰ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੁਣੌਤੀ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਮਕੈਨਿਕ ਹੈਂ, ਜੋਤਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਕੰਮ ਰੱਖ।

ਰਣਜੀਤ ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਲਾਈ ਫੜ ਲਈ। ਉਸ ਦੀ ਪਕੜ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਪਰ ਨਰਮ। ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਛੁਡਾਇਆ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬਲਬ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਝੀਂਗਰ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਟੁੱਟਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ।

ਫਿਰ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਕੁਲਵੰਤ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਚੁੰਮਣ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਲੰਬਾ ਸੀ, ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਛਾਹ ਦਾ ਗਲਾਸ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਡਿਗਿਆ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।

ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ, ਭਰੇ ਹੋਏ, ਸਖ਼ਤ ਨਿੱਪਲਾਂ ਵਾਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਕੁਲਵੰਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ।

ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਪਾਈ ਅਤੇ ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੌਲੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ, ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ। ਰਣਜੀਤ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਉਂਗਲ ਵੀ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।

ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਸੀ, ਲੰਬਾ ਸੀ, ਨਾੜਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ। ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਟੱਟੇ ਸਹਿਲਾਏ ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਬ ਗਿਆ।

ਫਿਰ ਕੁਲਵੰਤ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਟਿਪ ਨੂੰ ਛੇੜਦੀ ਹੋਈ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਲੈਂਦੀ ਗਈ, ਗਲਾ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਜੇ ਨਹੀਂ।

ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਕੁਲਵੰਤ ਮੰਜੀ ਦੀ ਚਾਦਰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਕ ਪਈ, ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਝਾੜ ਆ ਗਿਆ, ਤੇਜ਼, ਕੰਬਣ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਫੈਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਚੱਟ ਗਿਆ।

ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਬਲਬ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਢਿੱਡ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਵਧਿਆ। ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਈ, ਹੁਣ ਰੁਕੀਂ ਨਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।

ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਉਹ ਤੰਗ ਸੀ, ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕਿਆ, ਫਿਰ ਹਿਲਣ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਕੁਲਵੰਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲਦੀ ਰਹੀ। ਪਸੀਨਾ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ।

ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਬੀਬੀ ਦਾ ਥ੍ਰੈਸ਼ਰ ਤਾਂ ਤੂੰ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਵੇਖ ਤੇਰੀ ਮਸ਼ੀਨ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੰਜੀ ਚਰਮਰਾਉਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਘੜਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਮਸਲੇ ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਚੀਕੀ।

ਫਿਰ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਭਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਫੜ ਲਏ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਡੂੰਘਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕੁਲਵੰਤ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਹਲਕਾ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਹ ਫੁੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਲਿਆ।

ਰਣਜੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਖਰੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਲਵੰਤ ਵੀ ਉਸੇ ਪਲ ਝਾੜ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਹੁੰ ਮੰਜੀ ਦੀ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਕੁਲਵੰਤ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਦੇ ਨਲਕੇ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੂੰਹ ਧੋਤਾ ਅਤੇ ਰਣਜੀਤ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਹਰ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਨਿਕਲ ਆਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਫਸਲ ਦੇ ਦੋ ਦਿਨ ਹੋਰ ਹਨ, ਥ੍ਰੈਸ਼ਰ ਫਿਰ ਖਰਾਬ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਆਵਾਂਗਾ, ਮਸ਼ੀਨ ਦੀ ਸਰਵਿਸ ਫ੍ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।

ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ, ਮਕੈਨਿਕਾ, ਲੇਟ ਜਾ। ਰਣਜੀਤ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਪਿੱਠ ਭਾਰ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਫਿਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਦੀ ਹੋਈ।

ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਹਿਲਣ ਲੱਗੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਫੜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੂਸੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਮਕੈਨਿਕ ਨਿਕਲੀ।

ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਰਣਜੀਤ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਅੰਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਚੂਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਮਸਲੇ। ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਦੰਦ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝਾੜ ਗਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਕੜੀ ਹੋਈ, ਚੀਕਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੋਈ।

ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸੇਂਗਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਕੈਨਿਕ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਸੂਲ ਹੈ, ਮਸ਼ੀਨ ਦੀ ਗੱਲ ਮਸ਼ੀਨ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਤਸੱਲੀ ਸੀ।

ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਅਤੇ ਟੂਲਬਾਕਸ ਚੁੱਕਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਰੁਕ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਥ੍ਰੈਸ਼ਰ ਚੈੱਕ ਕਰਨ ਆਵਾਂਗਾ। ਕੁਲਵੰਤ ਨੇ ਮੰਜੀ ਤੋਂ ਹੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਥ੍ਰੈਸ਼ਰ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾ ਲੈ, ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਰਾਬ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋਇਆ, ਬਲਬ ਹਿੱਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਥ੍ਰੈਸ਼ਰ ਸਵੇਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।