ਪੰਜਾਬੀ ਪੜੋਸੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੇ ਲੈਪਟਾਪ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜਦੋਂ ਡੋਰਬੈਲ ਵੱਜੀ। ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਿਊਟ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਗੁਆਂਢਣ ਸਿਮਰਨ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਕਟੋਰੀ। "ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੰਡ ਮਿਲੇਗੀ," ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਟੋਰੀ ਭਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਪੜੋਸੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਡੋਰਬੈਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਸ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਨੌਕਰੀ ਦੇ ਸਿਲਸਿਲੇ ਵਿੱਚ। ਸਿਮਰਨ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਜੋ ਅਕਸਰ ਟੂਰ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਉਮਰ ਇਕੱਤੀ ਸਾਲ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਲਜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਤੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸਿਮਰਨ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਦੀ ਹੈ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਿਮਰਨ ਫਿਰ ਆਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਇੱਕ ਖਰਾਬ ਨਲ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਲੈ ਕੇ। "ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੇਖ ਲਓ, ਪਲੰਬਰ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਦੋ ਦਿਨ ਲਗਾਏਗਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਨਲ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਰਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਨਲ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। "ਤੁਹਾਡਾ ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਦ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲੈ ਲਈ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀਹ ਦਿਨ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। "ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗਹਿਰਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭੀਂਚ ਰਹੇ ਸਨ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉੱਪਰ ਉਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਢਿੱਡ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਰਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਹੌਲੀ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿਪ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਰਗੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੀਖ ਰੋਕਣ ਲਈ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਦੰਦ ਮਾਰ ਲਏ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਧੱਕਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਗਹਿਰਾ।

ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੋ," ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਗੁਆਂਢੀ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਕੁਝ ਹੀ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਝੜ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਪਲ ਉਵੇਂ ਹੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। "ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਪਤੀ ਟੂਰ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦਾ, ਸਿਮਰਨ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਬਹਾਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ।

ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮੈਸੇਜ ਕੀਤਾ, "ਅੱਜ ਰਾਤ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਆ ਜਾਓ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਨਾਈਟੀ ਵਿੱਚ। ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨਾਈਟੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭੀਂਚ ਲਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਗਈ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਵੱਧਦੀਆਂ ਗਈਆں। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜ ਗਏ।

ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੋਰ ਗਹਿਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਆਂਢੀ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਬਣ ਗਏ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਰਸਤਾ ਕੱਢ ਲਵਾਂਗੇ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਗੁਆਂਢੀ ਹੋਣ ਦਾ ਇਹੀ ਤਾਂ ਫਾਇਦਾ ਹੈ, ਦੂਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੁੰਮੀ ਲੈ ਲਈ।

ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਬੁਲਾਇਆ, ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾਉਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ। ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਹਵਾ ਅਤੇ ਧੁੱਪ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਟੈਂਕੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲੈ ਲਈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਟੈਂਕੀ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੇ ਦੁਪੱਟੇ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਸੁਣੇ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਿਮਰਨ ਝੜ ਗਈ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਇੱਕ ਰਾਤ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਅਚਾਨਕ ਫੋਨ ਆਇਆ ਕਿ ਉਹ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਵਾਪਸ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਘਬਰਾ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮੈਸੇਜ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਸੰਭਾਲ ਲਵਾਂਗੇ। ਪਰ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਨਵੇਂ ਗੁਆਂਢੀ ਹੋ, ਸਿਮਰਨ ਤੁਹਾਡੀ ਬਹੁਤ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖੇ ਬਿਨਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਪਤੀ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਸਤਾ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਦੇ ਨਹਾਉਣ ਜਾਂ ਸੌਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਲਈ ਆਪਣੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾ ਲੈਂਦੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਤੀ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੋ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਝੜ ਗਏ। ਇਹ ਖਤਰਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਲਿਫ਼ਟ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੋਵੇਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੱਧੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਉੱਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੇ ਮੋੜ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਚੁੰਮੀ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੱਸ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਔਰਤ ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਖਾਣੇ ਉੱਤੇ ਬੁਲਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਫਿਰ ਟੂਰ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਡਰਵੀਅਰ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਬਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।

ਇਸ ਵਾਰ ਦੋਵੇਂ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਕਦੇ ਉੱਪਰੋਂ, ਕਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ। ਸਿਮਰਨ ਦੋ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਝੜੀ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਏ ਰਹੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਰਾਜ਼ ਹੋ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਗੁਆਂਢਣ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫਲੈਟ ਦੀ ਬਾਲਕਨੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਬਾਲਕਨੀ ਵਿੱਚ ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਅੱਖ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾ ਲਈਆਂ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਡਰ ਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਚਾਹਤ ਵੀ। ਗੁਆਂਢ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਆਮ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਫਲੈਟ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਅਜੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ।