ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਲਜ ਗਰਲ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਕਾਲਜ ਦੀ ਛੱਤ ਤੇ ਲੁੰਨ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕਾਗਜ਼ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, "ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਪੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਛੱਤ ਤੇ ਆ ਜਾ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ।" ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਵੇਖਿਆ, ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਸ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਲੁਧਿਆਣਾ ਕਾਲਜ ਦਾ ਸੀਨੀਅਰ ਸੀ, ਬਾਈ ਸਾਲ ਦਾ, ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ। ਸਿਮਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਵੇਖਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਚਿੱਠੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਵਾਲ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਛੱਤ ਤੇ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਛੱਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁਲਾਬ ਸੀ। "ਤੂੰ ਆ ਗਈ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਰਮ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚਿੱਠੀ ਕਿਉਂ ਲਿਖੀ?" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਸਿੱਧਾ ਕਹਿਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਿਮਰਨ।"
ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਲਾਬ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੁੰਘੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਾ ਲਿਆ। ਛੱਤ ਤੇ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇਠਾਂ ਕਾਲਜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਅਲੱਗ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁੰਮ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਡੂੰਘਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪਾ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਰਮ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਛੱਤ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ, "ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਕੋਈ ਵੇਖ ਲਵੇਗਾ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਉੱਪਰ ਨੀਚੇ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਹ ਭਰੀ। "ਸਿਮਰਨ, ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਾਦੂ ਹੈ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਸਿਮਰਨ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕੀ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਲੁੰਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। "ਸਿਮਰਨ, ਨਾ ਰੁਕ, ਇਵੇਂ ਹੀ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸਨ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਵੇਖਿਆ। "ਸਿਮਰਨ, ਤੂੰ ਕਿੰਨੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕੰਧ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦਾਣਾ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਧੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। "ਆਹ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਨਾ ਰੁਕ," ਉਹ ਬੋਲੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਘੁਮਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਰਸ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਭਿਉਂ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਝਟਕਾ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। "ਮੈਂ ਆ ਗਈ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਮੈਂ ਆ ਗਈ," ਉਹ ਚੀਕੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚੱਟਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਕਣ ਨੂੰ ਨਾ ਕਿਹਾ। "ਬੱਸ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਬੱਸ, ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ," ਸਿਮਰਨ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੀ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। "ਹੌਲੀ ਪਾਉਣਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦਾ ਸਿਰ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਹੁੰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਗੜ ਗਏ। "ਹੋਰ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਪਾਉ," ਉਹ ਬੋਲੀ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। "ਆਹ, ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ," ਉਹ ਬੋਲੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਦੇਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਛੱਤ ਦੀ ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਅੰਦਰ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
"ਸਿਮਰਨ, ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਕਿੰਨੀ ਟਾਇਟ ਹੈ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਲੁੰਨ ਕਿੰਨਾ ਲੰਬਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਅੰਦਰ ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉਠਾ ਉਠਾ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਰਗੜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਛੱਤ ਤੇ ਫੈਲ ਗਈ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਕੀਤਾ, ਪਿੱਛੋਂ ਪਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕੰਧ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਉਠਾਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਦਿੱਤੇ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਹਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਆਹ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਇਵੇਂ ਹੀ, ਨਾ ਰੁਕ," ਉਹ ਬੋਲੀ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸਾਹਮਣੇ ਮੋੜਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਲਟ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਕੀ, "ਮੈਂ ਫਿਰ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਫਿਰ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਉ, ਸਿਮਰਨ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਆਉ।" ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਦੂਜਾ ਝਟਕਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਫੜ ਲਿਆ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਝੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਗਰਮ ਰਸ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਰਹੇ। "ਮੈਂ ਕਦੇ ਇੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ," ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੁੰਮਣ ਦੇਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਦਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹਰ ਚੁੰਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸਾਹ ਹੋਰ ਭਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕਿੱਥੇ ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਛੋਹ ਲਈ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਪਾਈ ਅਤੇ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉਠਾ ਕੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਦਬਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਹਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਵੇਂ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਲਿਟਾਇਆ, ਹੁਣ ਸਿਮਰਨ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀ, ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਗੋਲ ਘੁਮਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਕਾਲਜ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ, ਉੱਪਰ ਨੀਚੇ ਉੱਛਲਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਦਬਾਇਆ, ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਵਧ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਆਉ, ਸਿਮਰਨ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਆਉ, ਉਸ ਦਾ ਝਟਕਾ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਕਾਲਜ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦੇਣ ਲੱਗਾ, ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਚੋਲਿਆ, ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉੰਨਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਹੇਠੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਿੱਟਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਬੋਲੀ, "ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇਸ ਵੇਲੇ?" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ਾਇਦ ਵਾਰਡਨ ਹੈ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ।" ਦੋਵੇਂ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਪੌੜੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਲੱਗੀ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਸਿਮਰਨ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚਿੱਠੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, "ਕੱਲ੍ਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੇ? ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸਿਮਰਨ ਹੱਸ ਪਈ।
ਦੋਵੇਂ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਦੀ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਹੇਠੋਂ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਾ ਲਈਆਂ। "ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਾਮ ਸੀ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਵੀ।"
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਾਲਜ ਦੀ ਕੰਟੀਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਇੱਕੋ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਲੱਗੀ ਚਟਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। "ਲੋਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਨੇ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਵੇਖਣ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ।"
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹੋਸਟਲ ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਗਿਆ। ਹੋਸਟਲ ਦੇ ਗੇਟ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਤੇ ਇੱਕ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਅੰਦਰ ਭੱਜ ਗਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੱਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ ਜਾਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਫਿਰ ਆਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਮਿਲਣਗੇ।
ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ, ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖਾਸ ਦਿਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚਿੱਠੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਹੋਇਆ, ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਪਹਿਲੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਗਾਣਾ ਖਤਮ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤਾੜੀਆਂ ਮਾਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੁਲਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇੰਨਾ ਖਾਸ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਲਜ ਗਰਲ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਕਾਲਜ ਦੀ ਛੱਤ ਤੇ ਲੁੰਨ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਡਾਂਸ ਕਲਾਸ ਕੁੜੀ: ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਡਾਂਸ ਮਾਸਟਰ ਰਾਜਵੀਰ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਡਾਂਸ ਅਕੈਡਮੀ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਲਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ।
ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਲਜ ਕੁੜੀਆਂ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਨੀਤ ਨੇ ਰਾਜਬੀਰ ਦਾ ਲੁੰਨ ਚੂਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੀਜੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚੁਦਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਪੀਜੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲਜ ਫੈਸਟ ਦੀ ਇੱਕ ਯਾਦ ਨਵਨੀਤ ਅਤੇ ਰਾਜਬੀਰ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਲਜ ਕੁੜੀਆਂ ਕਹਾਣੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਤੇ ਵਧਦੀ ਨੇੜਤਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਕੋਚਿੰਗ ਮੈਡਮ ਕਹਾਣੀ: ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ
ਪੰਜਾਬੀ ਕੋਚਿੰਗ ਮੈਡਮ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਕੋਚਿੰਗ ਸੈਂਟਰ ਵਿੱਚ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮੈਡਮ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਡਾਇਰੀ ਮਿਲੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਲਿਖੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ।
ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੀ ਕੁੜੀ ਪੰਜਾਬੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਚੁਦਾਈ ਕਾਲਜ ਫੈਸਟ ਦੀ ਰਾਤ
ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੀ ਕੁੜੀ ਪੰਜਾਬੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਕਾਲਜ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਮੇਲੇ ਦੀ ਰਾਤ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਟੇਜ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਕਟ ਕਪਤਾਨ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ। ਇੱਕ ਰਾਤ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਪੀਜੀ ਕੁੜੀ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਲੁੰਨ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੀਜੀ ਕੁੜੀ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਜੋਤ ਜਦੋਂ ਪੀਜੀ ਵਿੱਚ ਆਈ ਤਾਂ ਨਵਜੋਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬਦਲ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਇੱਕ ਛੱਤ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਤ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕੇ।
ਪੰਜਾਬੀ ਟੀਚਰ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਆਖਰੀ ਕਲਾਸ
ਪੰਜਾਬੀ ਟੀਚਰ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਕਾਲਜ ਦੀ ਆਖਰੀ ਕਲਾਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਬਹਿਸ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਾਮ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਟਿਆਲਾ ਸਰਕਾਰੀ ਕਾਲਜ ਦੀ ਦੂਜੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੇ ਤਬਲਾ ਰੂਮ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਅੱਧੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਤੀਜੇ ਸਾਲ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਨੇ ਹਰਮੋਨੀਅਮ ਵਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲਿਖਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤਾਲ ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਜੋ ਸਟੇਜ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੱਜਣੀ
ਪਟਿਆਲਾ ਕਾਲਜ ਦਾ ਤਬਲਾ ਰੂਮ। ਰਾਤ ਦਾ ਰਿਆਜ਼। ਸਵਰਨਜੀਤ ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਦੀ ਤਾਲ ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਜੋ ਸਟੇਜ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੱਜਦੀ।
ਪੰਜਾਬੀ ਅਧਿਆਪਕ ਕਹਾਣੀ: ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੁਦਾਈ ਕੀਤੀ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਅਧਿਆਪਕ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੋ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।