ਪੰਜਾਬੀ ਸੌਤੇਲੀ ਮਾਂ ਕਹਾਣੀ: ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਸੌਤੇਲੀ ਮਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੂਤ ਚੋਦ ਕੇ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ

ਫੋਨ ਵੱਜਿਆ ਤਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਲਗਭਗ ਛੁੱਟ ਗਿਆ। ਸਕਰੀਨ ਤੇ ਮਨਵੀਰ ਦਾ ਨਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਫੋਨ ਕੰਨ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਤੇ ਬੋਲੀ, ਹੈਲੋ ਪੁੱਤ, ਇੰਨੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫੋਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮਨਵੀਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਗਰਮੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਾਂ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਹੀ ਘਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੌਤੇਲੀ ਮਾਂ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਉਸੇ ਘਰ ਦੀ ਇੱਕ ਰਾਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਸੱਚੀ, ਕਿੰਨੇ ਵਜੇ ਪਹੁੰਚੇਂਗਾ। ਮਨਵੀਰ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਬਸ ਦੋ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ, ਗੱਡੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖੀਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਖਾਣਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਆ। ਫੋਨ ਕੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਨਤਾਲੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਪਰ ਸਾਫ਼ ਸੁਥਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਜ਼ਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਨਵੀਰ ਉਸ ਦਾ ਸੌਤੇਲਾ ਪੁੱਤ ਸੀ, ਸੱਤਾਈ ਸਾਲ ਦਾ, ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਰਿਸ਼ਤਾ ਸਤਿਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਜਾਗਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਲੁਕਾਉਂਦੀ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸਰੋਂ ਦਾ ਸਾਗ ਤੇ ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਬਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਹੱਥ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਮਨਵੀਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਤੱਕ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਹ ਯਾਦ ਬਾਰ ਬਾਰ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਬਦਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਲਕੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦਾ ਸੂਟ ਪਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਸੰਵਾਰੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਸਭ ਬੇਕਾਰ ਸੋਚ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਮਕ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਲੁਕਾ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।

ਦੋ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੌੜ ਕੇ ਗਈ। ਮਨਵੀਰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਦਾੜ੍ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੱਡੀ, ਅੱਖਾਂ ਥੱਕੀਆਂ, ਪਰ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣੀ। ਉਸ ਨੇ ਬੈਗ ਥੱਲੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਇਹ ਗਲਵੱਕੜੀ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਲੰਮੀ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ।

ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਚੱਲ ਝੂਠਾ, ਅੰਦਰ ਆ, ਖਾਣਾ ਠੰਡਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਬੈਠ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਤਾਂ ਲਵਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਗਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਵੀ ਆਈ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ।

ਖਾਣੇ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਸਾਗ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਗੱਲਾਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਾਰ ਬਾਰ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਬਾਹਰ ਰਹਿ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾ ਲਈਆਂ।

ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਾਂ, ਚਾਹ ਬਣਾਵਾਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਗ੍ਹਾ ਤੰਗ ਸੀ। ਮਨਵੀਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਹ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ।

ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਹਿਣੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਲ ਸੀ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਵੀ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਵੀਰ, ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ।

ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਮੰਨਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਬਾਲਗ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪਕੜ ਢਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਦਬਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਕੋਈ ਸੁਣ ਲਵੇਗਾ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਗੱਲ੍ਹ ਤੇ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।

ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਗਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕਾ ਲਿਆ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੁੰਮਣ ਤੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਵੀਰ, ਰੁਕ, ਸੋਚ ਲੈ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰਸੋਈ ਦੀ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।

ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਵੀਰ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਵੀਰ, ਹੌਲੀ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਕਹੇਂਗੀ ਤਾਂ ਰੁਕ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਰੱਖੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਚੁੱਪ, ਬਸ ਪਿਆਰ ਕਰ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸੂਟ ਲਾਹੁਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਮੀਜ਼, ਫਿਰ ਸਲਵਾਰ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਠੋਡੀ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਕੀਤਾ।

ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਬਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਸਲਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਾਹ ਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਆਹ, ਮਨਵੀਰ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਰੋੜਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਵੀਰ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਵਧਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹਿਆ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਵੀਰ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਾਂ, ਬਸ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਹੁੰਦਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅਜੇ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਘੁਟਣਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਕੇ ਮਨਵੀਰ ਦਾ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ੍ਹ ਲਏ।

ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਹੈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਫੇਰਿਆ। ਮਨਵੀਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਪਾਸੇ ਕੀਤੀ।

ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੂਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਗਿੱਲੀ ਤੇ ਸੋਜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉੱਥੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੂਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੜ੍ਹ ਲਈ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਵੀਰ, ਬਸ, ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਉੱਪਰ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਚੂਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਹ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਰੁਕ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਲਣ ਦਿੱਤਾ।

ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਧੀਮੇ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਮਨਵੀਰ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼।

ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਗਤੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਧੱਕੇ ਹੁਣ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਮਸਲੀ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ ਤੇ ਉਹ ਝੜ ਗਈ।

ਮਨਵੀਰ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾ ਕੇ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਚੀ ਕੀਤੀ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ।

ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਕੀਂ ਨਾ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਧੱਕਿਆਂ ਤੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਫਿਰ ਝੜ ਗਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਲਿਟਾ ਕੇ ਫਿਰ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੁਦਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਹੁਣ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਡੂੰਘਾ ਉਤਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੰਦਰ ਹੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਆਖਰੀ ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਏ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਸੀਂ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਦਿਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਸੁਕੂਨ ਵੀ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗੀ।

ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਹਮੇਸ਼ਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਚੱਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹ ਪੀ ਲੈ, ਫਿਰ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਚੁੰਮਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਰੱਖੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇਗੀ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

ਰਾਤ ਗਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਸੌਂ ਗਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਮਨਵੀਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਫੁਸਫੁਸਾਈ, ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਬਸ ਇਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਮਨਵੀਰ ਨੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ। ਘਰ ਦੀ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ।