ਪੰਜਾਬੀ ਲੈਸਬੀਅਨ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟਦੀ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਜੀਭ
ਪੰਜਾਬੀ ਲੈਸਬੀਅਨ ਕਹਾਣੀ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਫਲੈਟ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਸਮੀਤ ਖੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੂਟਕੇਸ ਸੀ, ਵਾਲ ਗਿੱਲੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਚਮਕ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਏ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾਇਆ, ਚਾਹ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੀ, ਪੈਸਾ ਸੀ, ਘਰ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਵੀ ਉਹੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚ ਹਨ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਲੱਗਾ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਲਕਨੀ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈਆਂ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਪੂੰਝਿਆ, ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵੀ, ਪਰ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਡਰ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਨਰਮ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਗਹਿਰਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ, ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਮੀਤ, ਰੁਕ ਨਾ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਾਂ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਚੂਸਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਹ, ਜਸਮੀਤ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਚੂਸਿਆ, ਫਿਰ ਦੂਜਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਹੁਣ ਉੱਪਰੋਂ ਨੰਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਮੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ, ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਛੂਹਿਆ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਮਰ ਉਠਾਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਅੰਦਰ ਪਾ, ਹੁਣ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਦਰ ਫੜ ਲਈ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਮੀਤ, ਹੋਰ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਗਤੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।
ਫਿਰ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟਣ ਲੱਗੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਗਹਿਰੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਦਬਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਹੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਜੀਭ ਘੁਮਾਈ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ। ਉਸਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਲਿਟਾਇਆ, ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਮੂੰਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ, ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਕੀਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੈਥੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੈਂ।
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੇਟ ਗਈਆਂ, ਲੱਤਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੁੱਦੀਆਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਰਗੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਕੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦੀਆਂ ਹਾਂ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਗਤੀ ਵਧ ਗਈ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈਆਂ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸੱਚੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸੱਚੀ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਇੱਛਾ ਹੋਈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜਿਆ, ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾਈਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਫੜਿਆ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਆਈਆਂ, ਇਸ ਵਾਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈਆਂ, ਪਸੀਨਾ, ਸਾਹ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਾਥੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੇ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਂਗੀ, ਤੇਰੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵੀ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਵੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਾਂਗੇ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜੀਵਾਂਗੇ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ, ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫਿਰ ਫੜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਮੀਤ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਜਵਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਵਾਨ ਹੈਂ, ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾਈਆਂ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਈਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਹੀ, ਹੋਰ ਕਰ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਪਾਈਆਂ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਠੀ, ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋਇਆ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਫਿਰ ਆ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਫਿਰ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਚੱਟੀ, ਉਸਨੂੰ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਚੂਸਿਆ, ਜੀਭ ਘੁਮਾਈ ਅਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਰੁਕ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਆ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆ ਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਪਾਣੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟਣ ਲੱਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹੀ, ਇਹੀ ਅਸਲ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ, ਹਰ ਵਾਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਸਮੀਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਮੀਤ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਲੇਟ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਇਕੱਠੇ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਇਕੱਠੇ ਆਈਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ, ਉਸਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਆ ਗਈ, ਮੈਂ ਆ ਗਈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਖਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਰਾਤ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ।
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਖਿੜਕੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾਂਗੀ, ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੱਚ ਬੋਲ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਾਂਗੀ।
ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਲੱਗਣ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਰਜਾਈ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਹੱਥ ਫਿਰਾਇਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ, ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਹੱਥ ਫਿਰਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਦੇਖ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਤਿਆਰ ਹੈਂ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ। ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਲਿਟਾਇਆ, ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾਈਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਰਜਾਈ ਵਿੱਚੋਂ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਇਸ ਵਾਰ ਹਰਕਤਾਂ ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਸਨ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਹੈਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਹੈਂ। ਦੋਵੇਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਇਕੱਠੇ ਆਈਆਂ, ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਰਜਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਸੌਂ ਗਈਆਂ।
ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਔਰਤ ਮੇਰੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਪੁਰਾਣੀ ਤਸਵੀਰ ਫਿਰ ਦੇਖੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ, ਉਸਨੇ ਤਸਵੀਰ ਬੰਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੌਂ ਗਈ। ਬਾਹਰ ਅਜੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੀ।
ਜਸਮੀਤ ਉੱਠੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਥੱਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲਿਆ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰ ਵਾਰ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਇਕੱਠੇ ਆਈਆਂ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ, ਗਹਿਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ।
ਸਵੇਰੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠੀ ਤਾਂ ਜਸਮੀਤ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ, ਮੇਰੀ ਜਾਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ, ਮੇਰੀ ਜਸਮੀਤ। ਉਸਨੇ ਸੂਟਕੇਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਪਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਾਂਗ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਘਰ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਹਾ ਕੇ ਆਈ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਿਰਫ ਤੌਲੀਆ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਤੌਲੀਆ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਚੂਸੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾਈਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ, ਜਲਦੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਤੇ ਲਪੇਟੀਆਂ ਅਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ।
ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਚਾਹ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਚਾਹ ਡੁੱਲ ਜਾਵੇਗੀ, ਰੁਕ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਡੁੱਲਣ ਦੇ, ਤੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾਈਆਂ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੈਸ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਪਿੱਛੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਨਾ ਦੇਖ ਸਕੇ। ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਲਪੇਟੀਆਂ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲੀ। ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਆਈਆਂ, ਫਿਰ ਹੱਸ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਲੈਸਬੀਅਨ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟਦੀ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਜੀਭ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਈ ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਮੋਟ ਦੀ ਬਹਿਸ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਖੇਤ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਲੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤੀ
ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੜਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਣਭੁੱਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਰਜਨ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਬੰਦ ਕੂਪਾ, ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।