ਪੰਜਾਬੀ ਨਰਸ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਰਸ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਡਾਕਟਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਰਾਤ ਗਰਮ ਕੀਤੀ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਡਿਊਟੀ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਦਾ, ਡਾਕਟਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਇਹ ਫਾਈਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਦੇਖੇ ਹੀ ਗਲਤ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਨਰਸ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਰਾਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਉੱਤੇ ਨਰਸ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਫਾਈਲ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤਿੱਖੀ ਬਹਿਸ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਇੰਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫਾਈਲ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਸਪ੍ਰੀਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦਵਾਈ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕੱਟਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਖੁਰਾਕ ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਸਵੇਰੇ ਲਿਖੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਕਿਉਂ ਲਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਖਿੱਚ ਵੀ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਹਲਕੀ ਖਰਾਟਿਆਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕੋਰੀਡੋਰ ਵਿੱਚ ਟਿਊਬ ਲਾਈਟ ਦੀ ਠੰਡੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਸਤਾਈ ਸਾਲ ਦੀ ਨਰਸ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿੱਟਾ ਯੂਨੀਫਾਰਮ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਕਰੜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਇੱਕ ਸਖ਼ਤ ਜੂੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਪੈਂਤੀ ਸਾਲ ਦਾ ਡਾਕਟਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਕੱਦ ਉੱਚਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਗਰਮੀ ਵੀ ਸੀ।
ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫਾਈਲ ਫਿਰ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਉਹ ਲਾਈਨ ਦਿਖਾਈ ਜਿੱਥੇ ਖੁਰਾਕ ਸਾਫ਼ ਸਾਫ਼ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੋਢਾ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਗਿਆ, ਉਸ ਛੋਹ ਨਾਲ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਕੰਬਣੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਗਈ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਗਲਤੀ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਠੀਕ ਹੈ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਗਈ, ਹੁਣ ਚਾਹ ਪੀਵੇਂਗੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਚਾਹ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਉੱਤਰੇਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਚਾਹ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਨ ਕਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਫਾਈਲ ਹੀ ਠੀਕ ਕਰ ਲਈਏ।
ਦੋਵੇਂ ਆਨ ਕਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਬਿਸਤਰਾ, ਇੱਕ ਮੇਜ਼ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕੁਰਸੀ ਪਈ ਸੀ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਬੰਦ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਵਾਰਡ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ, ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਪੱਖੇ ਦੀ ਹਲਕੀ ਅਵਾਜ਼ ਰਹਿ ਗਈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫਾਈਲ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦੱਸੋ, ਹੁਣ ਕੀ ਗਲਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫਾਈਲ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਇਹ ਗੁੱਸਾ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ, ਇਹ ਹਸਪਤਾਲ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰੀਦੀਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਲਾਈ ਫੜੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਹੈ।
ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਲਾਈ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਡਰ ਜਾਂਦਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਛੋਹ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਗਰਮੀ ਫੈਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਝੁਕ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਹਿੰਮਤ ਹੈ ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਕੇ ਦਿਖਾ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਾ ਜਵਾਬ ਪੂਰੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਅਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ।
ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਝੁਕ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਲ ਹੀ ਇਸ ਖੇਡ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗਰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਫਾਈਲ, ਕੋਈ ਵਾਰਡ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਯੂਨੀਫਾਰਮ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਹਰ ਬਟਨ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹਲਕਾ ਕੱਟ ਲਿਆ।
ਜਦੋਂ ਯੂਨੀਫਾਰਮ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਬ੍ਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਬ੍ਰਾ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਭਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ, ਗੋਲ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਮ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਨਿੱਪਲ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮੰਮਾ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਜਾਵੇ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਕਰਟ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸਕਰਟ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਢੇਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਗੁਲਾਬੀ ਕੱਛੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਿਪਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕੱਛੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘੁੰਮੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਜਿਸਮ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਤੜਫ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਹੋਰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਗਿੱਲੀ ਅਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕੱਟੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਬਸ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੀ, ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜੀਭ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਚੀਕ ਨਾਲ ਝੜ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਜਿਸਮ ਕਈ ਵਾਰ ਕੰਬਿਆ।
ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਹਾਂਫਦੀ ਹੋਈ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਗਹਿਰਾ ਸਕੂਨ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਪੈਂਟ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਨਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਪਈ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਵਧਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਟੋਪੇ ਉੱਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਾਂ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ, ਐਵੇਂ ਹੀ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਲੈ, ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰਗੜਨ ਲੱਗਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬੇਤਾਬੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਾ ਦੇ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਾ ਤੜਫਾ, ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੀਕ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਗਈ।
ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੰਗ ਅਤੇ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਵੜ੍ਹਦਿਆਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਭਰਪੂਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲਦਾ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਵੱਧਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਨਹੁੰ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਰੁਕੀਂ ਨਾ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਗਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੂਸਦਾ ਹੋਇਆ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਐਨ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਕੋਰੀਡੋਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਠਠੰਬਰ ਗਏ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਰੁਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਰੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਗਈ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲਿਆ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਾਂਡ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਾਹਿਆ। ਇਸ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਵੀ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਾਂਡ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਜਿਸਮ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਮਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਖਰੀ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ।
ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਚੀਕ ਨਾਲ ਝੜ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਹੀ ਕੱਸ ਲਿਆ, ਇਸ ਕੱਸਣ ਨਾਲ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਨਾ ਰੁਕ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਏ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਯੂਨੀਫਾਰਮ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਫਾਈਲ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਸਹੀ ਕਰਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫਾਈਲ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉਲਝਣ ਬਾਕੀ ਹੈ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਲਝਣ ਦਾ ਹੱਲ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਹੈ, ਅਗਲੀ ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੇ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਆਖਰੀ ਚੁੰਮਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਬਹਿਸ ਹੋਰ ਤਿੱਖੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਿਆਰ ਰਹੀਂ।
ਅਗਲੀ ਰਾਤ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਆਨ ਕਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਯੂਨੀਫਾਰਮ ਥੋੜ੍ਹਾ ਢਿੱਲਾ ਕਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਵੱਲ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਤਾਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਹੈਂ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲੈ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਜ਼ਾ ਹੈ।
ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਯੂਨੀਫਾਰਮ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਦਬਾਇਆ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਿਆ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਜਿਸਮ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ।
ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵੱਧਦੀ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਚੀਕ ਨਾਲ ਝੜ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਜਿਸਮ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਰਾਤ ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਡਿਊਟੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਆਵੇਂਗਾ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਨਰਸ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਰਸ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਡਾਕਟਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਰਾਤ ਗਰਮ ਕੀਤੀ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਈ ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਮੋਟ ਦੀ ਬਹਿਸ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਖੇਤ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਲੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤੀ
ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੜਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਣਭੁੱਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਰਜਨ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਬੰਦ ਕੂਪਾ, ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।