ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਜੀਜਾ ਸਾਲੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਕਿਰਤ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜੀਜੂ ਦੀ ਬੁਟੀਕ ਵਾਲੀ ਰਾਤ

"ਜੀਜੂ! ਲੈਪਟਾਪ ਬੰਦ ਕਰੋ, ਚੱਲਣਾ ਐ!" ਕਿਰਤ ਨੇ ਬੈਡਰੂਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਸੂਟ ਸਿਲਵਾਉਣਾ ਐ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲੋਗੇ। "ਜੀਜੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਜੀਜਾ ਸਾਲੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਹੀਰੋ ਹੋ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ।

ਵਿਕਰਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲੈਪਟਾਪ ਲਗਭਗ ਛੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਪਰਮਜੀਤ ਦਾ ਪਤੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਮਰਦ। ਪਰਮਜੀਤ ਕਿਸੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਫੰਕਸ਼ਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਕਵੰਝਾ ਸਾਲ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਕਿਰਤ ਮਹਿਮਾਨ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।

"ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਚੱਲਾਂ?" ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕਿਰਤ ਦੇ ਟੌਪ ਉੱਤੇ ਅਟਕ ਗਈ। ਕਿਰਤ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਰਮਾਏ ਬਿਨਾਂ ਮੁਸਕਰਾਈ। "ਦੀਦੀ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, ਜੀਜੂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਐ। ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਪਸੰਦ ਵੇਖਣੀ ਐ।" ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਚੌਖਟ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।

ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਮਾਡਲ ਟਾਊਨ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੁਟੀਕ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਗਲੀ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਦਰਜੀ ਆਂਟੀ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸੂਟ ਸਿਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਰਤ ਅੱਗੇ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛੋਟੀ ਸਕਰਟ ਹਰ ਮੋੜ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਉੱਪਰ ਖਿਸਕ ਜਾਂਦੀ। "ਜੀਜੂ, ਸੜਕ ਵੇਖੋ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ।" ਕਿਰਤ ਹੱਸ ਪਈ। "ਜਾਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖ ਲਓ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ।"

ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਭੀੜ ਸੀ ਅਤੇ ਦਰਜੀ ਆਂਟੀ ਗਾਹਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਿਰਤ ਨੇ ਰੈਕ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬੋਤਲ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦਾ ਅਨਾਰਕਲੀ ਸੂਟ ਕੱਢ ਲਿਆ, ਪਿੱਛੇ ਲੰਬੀ ਜ਼ਿਪ ਵਾਲਾ। "ਇਹ ਟ੍ਰਾਈ ਕਰਕੇ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਬਾਹਰ ਹੀ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣਾ, ਭੱਜਣਾ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਟ੍ਰਾਇਲ ਰੂਮ ਦੇ ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਕਰਮ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ, ਦਿਲ ਧੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਮਝ ਨਾ ਆਵੇ ਕਿਉਂ।

ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦਬੀ ਹੋਈ। "ਜੀਜੂ... ਅੰਦਰ ਆਓ ਨਾ। ਜ਼ਿਪ ਅਟਕ ਗਈ ਐ।" ਆਂਟੀ ਅਜੇ ਵੀ ਗਾਹਕ ਨਾਲ ਬਿਜ਼ੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਪਰਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਝਾਕਿਆ। ਕਿਰਤ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਸੂਟ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਿੱਠ ਨੰਗੀ ਸੀ। ਜ਼ਿਪ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਅਟਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। "ਜਲਦੀ ਕਰੋ, ਕੋਈ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ, ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ।

ਵਿਕਰਮ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ ਅਤੇ ਪਰਦਾ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤਾ। ਟ੍ਰਾਇਲ ਰੂਮ ਇੰਨਾ ਤੰਗ ਸੀ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਗਭਗ ਛੂੰਹਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕੰਬਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿਪ ਫੜੀ। ਕਿਰਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਗੋਰੀ ਅਤੇ ਨਰਮ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਿਪ ਖਿੱਚੀ, ਅਤੇ ਕੱਪੜਾ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਕੱਸ ਗਿਆ। "ਬਸ... ਹੋ ਗਿਆ।" ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

ਕਿਰਤ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੜ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁੜੀ। ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਚ ਭਰ ਦੂਰ ਸੀ। "ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੀਜੂ।" ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੰਭਲੇ ਹੋਏ ਹੋ।" ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮ ਹਵਾ ਵਿਕਰਮ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ। ਬਾਹਰ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਕੈਂਚੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਗਾਹਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਪਰ ਇਸ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੁਨੀਆ ਸੁੰਗੜ ਗਈ ਸੀ।

ਫਿਰ ਕਿਰਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। "ਚੁੱਪ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ, ਅਤੇ ਵਿਕਰਮ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸੰਭਲਣਾ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਸੂਟ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ।

ਕਿਰਤ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਕਰਮ ਦੀ ਜੀਨਸ ਉੱਤੇ ਹਥੇਲੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰਗੜਿਆ। "ਵੇਖੋ," ਕਿਰਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬੁੱਲ੍ਹ ਹਟਾ ਕੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆ ਗਿਆ।" ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ।

"ਬੇਟੀ! ਸਾਈਜ਼ ਠੀਕ ਆਇਆ ਕਿ ਨਹੀਂ?" ਦੋਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਅਲੱਗ ਹੋਏ। ਕਿਰਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜ਼ਿਪ ਠੀਕ ਕੀਤੀ, ਵਾਲ ਸੰਵਾਰੇ, ਅਤੇ ਪਰਦਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। "ਬਿਲਕੁਲ ਪਰਫੈਕਟ ਆਂਟੀ! ਇਹ ਪੈਕ ਕਰ ਦਿਓ।" ਵਿਕਰਮ ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ, ਸਾਹ ਫੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੀਨਸ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ ਅਜੇ ਵੀ ਦਰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਕਿਰਤ ਨੇ ਹਰਾ ਸੂਟ ਤਾਂ ਲਿਆ ਹੀ, ਨਾਲ ਇੱਕ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਸੂਟ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। "ਇਹ ਰਾਤ ਵਾਲਾ ਐ।" ਉਸ ਨੇ ਕਾਊਂਟਰ ਉੱਤੇ ਪੈਸੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵਿਕਰਮ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲਈ। "ਜੀਜੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਐ। ਕੋਈ ਵੇਖ ਲਵੇਗਾ ਤਾਂ ਕੀ ਸੋਚੇਗਾ?" ਉਹ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਘਰ ਵਾਪਸੀ ਵੇਲੇ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਸੀ। ਕਿਰਤ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਆਮ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਿਕਰਮ ਦੀ ਪੱਟ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਇੱਕ ਲਾਲ ਬੱਤੀ ਲਗਭਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। "ਕਿਰਤ... ਰੁਕ ਜਾ।" ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੇਨਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੱਥ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ। "ਕਿਉਂ ਰੁਕਾਂ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੁਕਾਨ ਵਾਲੀ ਆਂਟੀ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।"

ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਕਿਰਤ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਵਿਕਰਮ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਅਖਬਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਪਰ ਇੱਕ ਲਫ਼ਜ਼ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਕਿਰਤ ਦੋ ਕੱਪ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾਲ, ਸਟਿੱਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। "ਡਰ ਗਏ ਸੀ ਬੁਟੀਕ ਵਿੱਚ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਮੈਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਡਰੀ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਮਜ਼ਾ ਆਇਆ ਸੀ।" ਉਸ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਘੁੱਟ ਭਰਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।

"ਕਿਰਤ, ਇਹ ਗਲਤ ਐ। ਤੂੰ ਪਰਮਜੀਤ ਦੀ ਭੈਣ ਐਂ।" ਵਿਕਰਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਖੋਖਲੇ ਲੱਗੇ। ਕਿਰਤ ਨੇ ਕੱਪ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਦੀਦੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਐ, ਜੀਜੂ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਬੱਚੀ ਨਹੀਂ, ਇਕਵੰਝਾ ਸਾਲ ਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਐ ਮੈਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੱਟ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ।"

ਸ਼ਾਮ ਢਲ ਗਈ। ਕਿਰਤ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਕੇ। ਵਿਕਰਮ ਲਾਂਘੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਰ ਪੈ ਗਈ। ਕਿਰਤ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਲਾਲ ਸੂਟ ਪਹਿਨ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉਸ ਵੱਲ ਸੀ, ਬਲਾਊਜ਼ ਅਜੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵਿਕਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ। "ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਓ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਓ।" ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੁਕਮ ਸੀ।

ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਕੁੰਡੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਕਿਰਤ ਮੁੜੀ। ਲਾਲ ਸੂਟ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗਲਾ ਡੂੰਘਾ ਸੀ। "ਕਹੋ, ਕਿਵੇਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹਾਂ?" ਵਿਕਰਮ ਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। "ਬਹੁਤ... ਸੋਹਣੀ।" ਕਿਰਤ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਇੰਨੀ ਨੇੜੇ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। "ਸਿਰਫ਼ ਸੋਹਣੀ? ਬੁਟੀਕ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।"

ਉਸ ਨੇ ਵਿਕਰਮ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਨਾਭੀ ਤੱਕ ਤੁਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਬੈਲਟ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈਆਂ। "ਅੱਜ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਅੱਜ ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਐ।" ਉਸ ਨੇ ਬੈਲਟ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਜ਼ਿਪ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਵਿਕਰਮ ਦੀ ਜੀਨਸ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਖਿਸਕ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਅੰਡਰਵੀਅਰ ਵਿੱਚ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਕਿਰਤ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਅੰਡਰਵੀਅਰ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਕਰਮ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਗਰਮ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਵਿਕਰਮ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਨਿਕਲੀ। ਕਿਰਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉੱਪਰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਅਤੇ ਗਿੱਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੀਭ ਲੁੰਨ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਗੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। "ਕਿਰਤ... ਬਸ... ਮੈਂ..." ਉਹ ਬੋਲ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਕਿਰਤ ਨੇ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਥੁੱਕ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਵਿਕਰਮ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ।

"ਰੁਕੋ। ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ।" ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਧੱਕਿਆ ਅਤੇ ਲਾਲ ਸੂਟ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪੈਂਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿੱਲੀ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਪੈਂਟੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਖਿੱਚੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਰਤ ਦੀ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ ਸਾਹ ਨਿਕਲੀ। "ਜੀਜੂ..."

ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਕਿਰਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਗੋਲ ਘੁੰਮੀ। ਕਿਰਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਈਆਂ। ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਈ, ਫਿਰ ਦੂਜੀ। ਅੰਦਰ ਗਰਮ, ਤੰਗ, ਗਿੱਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਕਿਰਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਕਮਾਨ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਗਿਆ। "ਮੈਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ..." ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੇ ਵਿਕਰਮ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਸ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਚੀਖ ਨਾਲ ਝੜ ਗਈ, ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ।

ਵਿਕਰਮ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਕਿਰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਸੁੱਜੇ ਹੋਏ, ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ। "ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਆਓ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਕੇ। "ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਐ।" ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਲੁੰਨ ਦਾ ਸਿਰਾ ਅੰਦਰ ਖਿਸਕ ਗਿਆ। ਕਿਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਲਏ।

ਉਹ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸਮਾ ਗਿਆ। ਕਿਰਤ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਸੀ। "ਦਰਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਐ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਥੋੜ੍ਹਾ... ਪਰ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ। ਹਿੱਲੋ।" ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਹਿੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਬਿਸਤਰਾ ਚਰਚਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਕਿਰਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਖਿੱਚਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।

"ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਹਾਂ... ਬਸ ਐਵੇਂ..." ਕਿਰਤ ਦੇ ਨਹੁੰ ਵਿਕਰਮ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਦੇ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਫੜ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ, ਗੋਲ, ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਨਿੱਪਲ ਤਣੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਚੂਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਹੇਠਾਂ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਲਗਾਤਾਰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਕਿਰਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਪਾਸੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। "ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਉੱਪਰ।" ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਲੁੰਨ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਇੱਕ ਹੀ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਗਈ। "ਆਹ!" ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਹੁਣ ਕਿਰਤ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਉੱਠਦੀ ਬੈਠਦੀ, ਤੇਜ਼, ਜੰਗਲੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵਾਲ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਖਿਲਰੇ ਹੋਏ।

ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਹੇਠੋਂ ਝਟਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕਿਰਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਂਗਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। "ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਚੋਦੋ, ਜੀਜੂ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਕਰਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ।

ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਰਤ ਦੇ ਹੱਥ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਧਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਫੜੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਝਟਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। "ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ... ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਐ..." ਉਹ ਹੰਭਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਤੁਹਾਡਾ ਲੁੰਨ... ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਐ... ਫਾੜ ਦਿਓ ਮੈਨੂੰ..." ਕਿਰਤ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਸ਼ਰਮ।

ਵਿਕਰਮ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਕਿਰਤ ਨੂੰ ਪਲਟਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਡੂੰਘਾ। ਕਿਰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਲਟ ਗਈਆਂ। "ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ..." ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੰਬਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਕੱਸ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼।

ਉਸ ਦੇ ਕੱਸਣ ਨੇ ਵਿਕਰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਰੀ ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਝਟਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਹੰਭਲਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ। ਕਿਰਤ ਨੇ ਵਿਕਰਮ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। "ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਐਵੇਂ ਝਾੜਿਆ ਐ।"

ਕੁਝ ਦੇਰ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼। ਫਿਰ ਕਿਰਤ ਉੱਠੀ, ਬਾਥਰੂਮ ਗਈ, ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਵਿਕਰਮ ਦੇ ਨਾਲ ਲੇਟ ਗਈ, ਸਿਰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ। "ਜੀਜੂ," ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, "ਦੀਦੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ। "ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ।" ਕਿਰਤ ਨੇ ਉੱਪਰ ਵੇਖਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਸੀ। "ਅਤੇ ਹਾਂ, ਸਗਾਈ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਹਰਾ ਸੂਟ ਪਾਵਾਂਗੀ। ਲਾਲ ਵਾਲਾ... ਲਾਲ ਵਾਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਐ।"