ਫਰੀਦਕੋਟ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਸਰਸੋਂ ਘਾਣੀ ਵਿਚ ਆਖਰੀ ਟਰੱਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਵਿਆਹੀ ਹਿਸਾਬਣੀ ਨੇ ਫਾਜ਼ਿਲਕਾ ਦੇ ਡਰਾਈਵਰ ਨੂੰ ਕੋਲ੍ਹੂ ਦੀ ਧੁਰੀ ਪਿੱਛੇ ਉਹ ਲੋਡ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਤੇਲ ਦੇ ਰਜਿਸਟਰ ਜਾਂ ਘਰ ਦੀ ਡਾਇਰੀ ਵਿਚ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ

ਫਰੀਦਕੋਟ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਸਰਸੋਂ ਘਾਣੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਗਰਮ ਰਹਿਂਦੀ ਸੀ। ਕੋਲ੍ਹੂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਧੁਰੀ ਚੀਕਦੀ, ਤੇਲ ਦੀ ਗੰਧ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਟਰੱਕ ਜਦੋਂ ਗੇਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦਾ ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ ਭਾਫ, ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਫਰਸ਼ ਅਤੇ ਉਹ ਔਰਤ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਸੀ।

ਰਜਿੰਦਰ ਚੌਂਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ। ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਉਸਦਾ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਇੱਕ ਟਰੈਕਟਰ ਮਕੈਨਿਕ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜੋ ਹੁਣ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਰਾਤਾਂ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੀ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਵਿਚ ਹੀ ਸੌਂਦਾ ਸੀ। ਘਰ ਵਿਚ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਦਿਨ ਨੂੰ ਉਹ ਘਾਣੀ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖਦੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਬੈਚ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਮੋਟੀਆਂ, ਕਮਰ ਚੌੜੀ, ਛਾਤੀਆਂ ਭਾਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਉਹ ਖੁਰਦਰਾਪਣ ਸੀ ਜੋ ਖੇਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਉਸ ਰਾਤ ਫਾਜ਼ਿਲਕਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਟਰੱਕ ਡਰਾਈਵਰ ਹਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਆਖਰੀ ਲੋਡ ਲੈਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਠਾਲੀ ਸਾਲ ਦਾ, ਮੋਢੇ ਚੌੜੇ, ਗਰਦਨ ਮੋਟੀ, ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਤੇਲ ਅਤੇ ਧੂੜ ਦੀ ਲੇਅਰ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਲੋਡ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਵਾਰੀ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਜਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਰੁਕਦੀਆਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਰੱਮ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਈਪ ਫੜਦੀ।

ਆਖਰੀ ਡਰੱਮ ਭਰਿਆ ਗਿਆ। ਚੌਕੀਦਾਰ ਸੌਂ ਗਿਆ ਸੀ ਪਿੱਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ। ਬਿਜਲੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਝਪਕੀ ਫਿਰ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਈ। ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਗੇਟ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਭੈਣ ਜੀ, ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਹੈ। ਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਲੋਟਾ ਫੜਾਇਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਕਲਾਈ ਤੇ ਰੁਕ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਲੋਟਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।

ਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੱਥ ਹਟਾ। ਆਵਾਜ਼ ਸਖ਼ਤ ਸੀ ਪਰ ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਵਿਚ ਗਰਮੀ ਸੀ। ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਹਟਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਲ੍ਹੂ ਦੀ ਧੁਰੀ ਵਾਲੀ ਕੰਧ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ। ਰਜਿੰਦਰ ਦੀ ਪਿੱਠ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਲੱਗੀ। ਉਸਦਾ ਸਲਵਾਰ ਸੂਟ ਤੇਲ ਨਾਲ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਲਿਆ। ਕੱਪੜਾ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾ ਪੁਰਾਣੀ ਕਾਲੀ ਸੀ, ਕੱਪ ਭਰੇ ਹੋਏ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਚੂਚੀਆਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀਆਂ।

ਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਗਾਲ੍ਹੀ ਦਿੱਤੀ, ਸਾਲਿਆ ਹੱਥ ਛੱਡ, ਮੈਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਚੂਚੀ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਈ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਸੀ, ਜੀਭ ਖੁਰਦਰੀ। ਰਜਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਪਰ ਖਿੱਚਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ।

ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਨਾੜ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਹੱਥ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੋਟੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਚੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖੋਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਘੁਸਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਪਾ ਸਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਚੁੱਤ ਫਟ ਜਾਊਗੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਹਰਮੀਤ ਦੀ ਕਲਾਈ ਤੇ ਵਗਣ ਲੱਗਾ।

ਉਸਨੇ ਰਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਮੋੜਿਆ ਅਤੇ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਕੋਲ੍ਹੂ ਦੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਬੈਂਚ ਉੱਤੇ। ਬੈਂਚ ਤੇ ਸਰਸੋਂ ਦੀ ਖਲੀ ਪਈ ਸੀ। ਰਜਿੰਦਰ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖਲੀ ਵਿਚ ਧਸਿਆ। ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਸਲਵਾਰ ਲੱਤਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚੀ। ਚੱਦਰ ਫਾਟੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਚੱਦਰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟੀ। ਰਜਿੰਦਰ ਦੀ ਗੰਦ ਮੋਟੀ, ਚੁੱਤ ਗੂੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਥੁੱਕ ਆਪਣੇ ਲੰਡ ਉੱਤੇ ਲਾਈ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਘੁਸਾ ਦਿੱਤਾ।

ਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਲੰਡ ਮੋਟਾ ਸੀ, ਨਾੜਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੌਲੀ ਸਾਲਿਆ, ਮੇਰੀ ਚੁੱਤ ਪਾੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਲੱਤਾਂ ਫੜ ਕੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਰਜਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਬੈਂਚ ਉੱਤੇ ਰਗੜਦੀਆਂ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗਾਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਮਿੰਨਤ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਲੈ ਲੈ ਸਾਲੇ, ਪੂਰਾ ਪਾ, ਮੇਰੀ ਚੁੱਤ ਭਰ ਦੇ।

ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਰਸ਼ ਤੇ ਤੇਲ ਦੇ ਧੱਬੇ ਸਨ। ਰਜਿੰਦਰ ਦੀ ਪਿੱਠ ਚਿਪਕ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕੀਆਂ। ਚੁੱਤ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਪਈ ਸੀ, ਲਾਲ ਅਤੇ ਚਿਪਚਿਪੀ। ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਘੁਸਾਇਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਡੂੰਘਾ। ਉਸਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਰਜਿੰਦਰ ਦੀ ਗੰਦ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ। ਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਈਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਚੂਸ ਸਾਲਿਆ, ਚੂਚੀਆਂ ਚੂਸ।

ਹਰਮੀਤ ਝੁਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਚੂਚੀ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਦਬਾਈ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਮਰੋੜਿਆ। ਰਜਿੰਦਰ ਦੀ ਚੁੱਤ ਸਿੱਕੜਨ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਜਕੜੀਆਂ। ਹੋਰ ਅੰਦਰ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਚੁੱਤ ਫਾੜ ਦੇ ਅੱਜ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ। ਚੌਕੀਦਾਰ ਬਾਹਰ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਦਬਾਈ। ਰਜਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਥੁੱਕ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ। ਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੇਰਾ ਲੰਡ ਚੱਟ ਹੁਣ। ਉਸਨੇ ਕੱਢਿਆ। ਲੰਡ ਤੇ ਚੁੱਤ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਤੇਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਜਿੰਦਰ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠੀ। ਉਸਨੇ ਲੰਡ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ ਜਿੰਨਾ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਲੰਡ ਗਲੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਰਜਿੰਦਰ ਦੀ ਲਾਰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀ।

ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਗੰਦੀ ਰੰਡੀ, ਪੂਰਾ ਨਿਗਲ। ਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਲੰਡ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਨੱਕ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜਦੀ। ਉਸਨੇ ਦੋ ਮਿੰਟ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੱਸਿਆ ਫਿਰ ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਲੰਡ ਲਾਲ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਰਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਦੋ ਤੇਲ ਦੇ ਡਰੱਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ। ਡਰੱਮ ਠੰਡੇ ਸਨ। ਰਜਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ। ਹਰਮੀਤ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਦੀ ਗਾਂਡ ਵੱਲ ਹੱਥ ਲਾਇਆ। ਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉੱਥੇ ਨਾ ਸਾਲਿਆ, ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਕਦੇ। ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਤੇਲ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਲਾਇਆ ਜੋ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਪਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲੀ ਗਾਂਡ ਵਿਚ ਘੁਸਾ ਦਿੱਤੀ।

ਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਦੰਦ ਕੱਟੇ। ਦਰਦ ਸੀ ਪਰ ਉਸਨੇ ਲੱਤਾਂ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਦੂਜੀ ਉਂਗਲੀ ਪਾਈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਲੰਡ ਚੁੱਤ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਗਾਂਡ ਵਿਚ। ਦੋਵੇਂ ਮੋਰੀਆਂ ਭਰੀਆਂ। ਰਜਿੰਦਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਡਰੱਮ ਫੜਿਆ। ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ। ਡਰੱਮ ਖੜਕਣ ਲੱਗੇ। ਤੇਲ ਦੀ ਗੰਧ ਅਤੇ ਚੁੱਤ ਦੀ ਗੰਧ ਮਿਲ ਗਈ।

ਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ ਸਾਲਿਆ, ਰੋਕ ਨਾ। ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਫੜਕਣ ਲੱਗੀ। ਪਾਣੀ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗਿਆ। ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਮਾਰਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਰਜਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਾ ਪਈ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਲੰਡ ਉਸਦੀ ਗਾਂਡ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।

ਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਸਿਰ ਘੁਮਾਇਆ, ਨਾ। ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਸਿਰਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਡਰੱਮ ਉੱਤੇ ਮੱਥਾ ਟਿਕਾਇਆ। ਹਰਮੀਤ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਉਸਦੀ ਗੰਦ ਨਾਲ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਰਜਿੰਦਰ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁੱਕ ਰੁੱਕ ਕੇ ਨਿਕਲਦੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਭਰ ਦੇ ਸਾਲੇ, ਗਾਂਡ ਭਰ ਦ็

ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਰਜਿੰਦਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਦਲਦੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਦ, ਫਿਰ ਉਹ ਗਰਮੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦ็ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਚੁੱਤ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਘੁਮਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਦੋਵ็ਂ ਥਾਵਾਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲ็ ਭਰੀਆਂ।

ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਰਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਉੱਤ็ ਮੋੜਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ੍। ਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਹਰਮੀਤ ਨੇ ਲੰਡ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਤ็ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਵੀਰਜ ਛੱਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਗਰਮ ਧੱਫੜ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ, ਠੋਡੀ ਤ็, ਛਾਤੀਆਂ ਤ็ ਡਿੱਗ็। ਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਨਿਗਲਿਆ ਜੋ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਬਾਕੀ ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲ ਕ็ ਆਪਣੀਆਂ ਚੂਚੀਆਂ ਤ็ ਲਾ ਲਿਆ।

ਹਰਮੀਤ ਉੱਥ็ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ, ਸਾਹ ਭਾਰੀ। ਰਜਿੰਦਰ ਫਰਸ਼ ਤ็ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਲੱਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ, ਚੁੱਤ ਅਤ็ ਗਾਂਡ ਦੋਵ็ਂ ਲਾਲ ਅਤ็ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ। ਤੇਲ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤ็ ਸੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਗਲੀ ਵਾਰੀ ਜਦੋਂ ਲੋਡ ਲੈਣ ਆਵ็ਂ, ਚੌਕੀਦਾਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਭ็ਜ ਦ็ਣਾ। ਹਰਮੀਤ ਹੱਸਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਚੜ੍ਹਾਈ।

ਉਸਨੇ ਰਜਿੰਦਰ ਦ็ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਹੱਥ ਫ็ਰਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿਚ ਅਜ็ ਵੀ ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਦੀ ਗੰਧ ਸੀ। ਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚੱਟੀਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਠੀ ਅਤ็ ਸਲਵਾਰ ਲੱਭਣ ਲੱਗੀ। ਸਲਵਾਰ ਤ็ਲ ਵਿਚ ਡਿੱਗੀ ਪਈ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਉਸਨੂੰ ਝਾੜਿਆ ਅਤ็ ਪਾ ਲਿਆ। ਚੱਦਰ ਨਹੀਂ ਪਾਈ।

ਬਾਹਰ ਠੰਡ ਵੱਧ ਗਈ ਸੀ। ਹਰਮੀਤ ਨ็ ਗੇਟ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਟਰੱਕ ਦੀ ਬੱਤੀ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਮੁੜ ਕ็ ਵ็ਖਿਆ। ਰਜਿੰਦਰ ਕੋਲ੍ਹੂ ਦੀ ਧੁਰੀ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਸੂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੁੱਲ੍ਹਾ, ਛਾਤੀ ਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ। ਉਸਨ็ ਹੱਥ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ। ਰਜਿੰਦਰ ਨ็ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

ਘਾਣੀ ਫਿਰ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਸਿਰਫ ਕੋਲ੍ਹੂ ਦੀ ਧੁਰੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ ਚੀਕੀ ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਲੱਗੀ। ਰਜਿੰਦਰ ਨ็ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕੀਤੀ। ਹਨ็ਰ็ ਵਿਚ ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਅਜ็ ਵੀ ਧੜਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਉਂਗਲੀ ਅੰਦਰ ਪਾਈ ਅਤ็ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਫਿਰ ਕੱਢਿਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਇਕੱਲੀ, ਉਸ ਆਦਮੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਜਿਸਦਾ ਲੰਡ ਅਜ็ ਉਸਦੀ ਗਾਂਡ ਵਿਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਘਰ ਜਾ ਕ็ ਉਸਨ็ ਨਹਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਨ็ ਉਹੀ ਸੂਟ ਪਾ ਕ็ ਸੌਂ ਗਈ। ਪਤੀ ਦਾ ਫੋਨ ਆਇਆ ਲੁਧਿਆਣ็ ਤੋਂ। ਉਸਨ็ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਹਾਂ, ਆਖਰੀ ਲੋਡ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਫੋਨ ਕੱਟ ਕ็ ਉਸਨ็ ਹੱਥ ਫਿਰ ਹ็ਠਾਂ ਪਾਇਆ। ਉਸਨ็ ਸੋਚਿਆ, ਅਗਲੀ ਹਫ਼ਤ็ ਫਾਜ਼ਿਲਕਾ ਵਾਲਾ ਫਿਰ ਆਊਗਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਚੌਕੀਦਾਰ ਨੂੰ ਛੁੱਟੀ ਦ็ ਦ็ਵ็ਗੀ।

ਰਾਤ ਲੰਮੀ ਸੀ। ਫਰੀਦਕੋਟ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿਚ ਸਰਸੋਂ ਦੀ ਗੰਧ ਰਹਿਂਦੀ ਹ่। ਰਜਿੰਦਰ ਦ็ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਗੰਧ ਰਹਿ ਗਈ, ਤੇਲ, ਵੀਰਜ, ਪਸੀਨਾ ਅਤ็ ਉਹ ਗਾਲ੍ਹੀਆਂ ਜੋ ਉਸਨ็ ਖੁਦ ਮੰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨ็ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ ਸੌਣ ਵ็ਲ็। ਚੁੱਤ ਹਵਾ ਲ่ਣ ਲੱਗੀ। ਗਾਂਡ ਅਜ็ ਦੁਖਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖ ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ।

ਸਵ็ਰ็ ਘਾਣੀ ਫਿਰ ਚੱਲਣੀ ਸੀ। ਨਵਾਂ ਲੋਟ, ਨਵ็ਂ ਡਰੱਮ, ਨਵੀ ਹਾਜ਼ਰੀ। ਪਰ ਉਸ ਰਾਤ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਕਿਸ็ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚੜ੍ਹਨਾ। ਰਜਿੰਦਰ ਨ็ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਸੀ ਜਦੋਂ ਹਰਮੀਤ ਦਾ ਲੰਡ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਵਿਚ ਧੱਕ็ ਨਾਲ ਵੜਿਆ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣ็ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਜਿਵ็ਂ ਘਾਣੀ ਸਰਸੋਂ ਰੱਖਦੀ ਹ่, ਦਬਾ ਕ็, ਗਰਮ ਕਰਕ็, ਤੇਲ ਕੱਢ ਕ็।

ਬਾਹਰ ਕੁੱਤ็ ਭੌਂਕ็। ਰਜਿੰਦਰ ਸੌਂ ਗਈ। ਉਸਦ็ ਮੂੰਹ ਤ็ ਵੀਰਜ ਦੀ ਪਤਲੀ ਲ็ਅਰ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਪੂੰਝਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਨ็ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਸਵ็ਰ็ ਉੱਠ ਕ็ ਵੀ ਉਸ ਮਰਦ ਦਾ ਸਵਾਦ ਯਾਦ ਰਹ็। ਫਰੀਦਕੋਟ ਦੀ ਉਹ ਘਾਣੀ ਫਿਰ ਕਦ็ ਉਸ็ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਮੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਹਰ ਉਸ ਆਖਰੀ ਲੋਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਜਿੰਦਰ ਗ็ਟ ਵੱਲ ਵ็ਖਦੀ, ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਵਿਚ ਉਸ ਟਰੱਕ ਦਾ ਜਿਸਦ็ ਡਰਾਈਵਰ ਦ็ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦ็ ਸਨ।

ਹਰਮੀਤ ਨ็ ਰਾਹ ਵਿਚ ਟਰੱਕ ਰੋਕਿਆ ਇੱਕ ਢਾਬ็ ਤ็। ਉਸਨ็ ਹੱਥ ਧੋਤ็ ਪਰ ਗੰਧ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਉਸਨ็ ਚਾਹ ਪੀਤੀ ਅਤ็ ਸੋਚਿਆ ਉਸ ਔਰਤ ਦੀ ਗਾਂਡ ਦਾ ਗਰਮ ਘ็ਰਾ। ਉਸਨ็ ਫੋਨ ਤ็ ਨੰਬਰ ਸ็ਵ ਕੀਤਾ ਜੋ ਰਜਿੰਦਰ ਨ็ ਕੰਧ ਉੱਤ็ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਚਾਕ ਨਾਲ। ਅਗਲੀ ਰਾਤ ਉਹ ਖਾਲੀ ਟਰੱਕ ਲ่ ਕ็ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਲੋਡ ਲਈ ਨਹੀਂ।

ਰਜਿੰਦਰ ਨ็ ਸਵ็ਰ็ ਘਾਣੀ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਚੌਕੀਦਾਰ ਨ็ ਕਿਹਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ੋਰ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਕਿਹਾ, ਕੋਲ੍ਹੂ ਖੜਕਿਆ ਸੀ, ਧੁਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਹ่। ਚੌਕੀਦਾਰ ਮੰਨ ਗਿਆ। ਰਜਿੰਦਰ ਨ็ ਹਿਸਾਬ ਦੀ ਕਾਪੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤ็ ਆਖਰੀ ਲਾਈਨ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਡਰੱਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲਿਖੀ। ਉਸ ਰਾਤ ਦਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ। ਉਸਦੀ ਚਾਲ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਲੰਗੜਾਹਟ ਸੀ। ਗਾਂਡ ਯਾਦ ਦਿਵਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਰੋਕੀ ਅਤ็ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਈ।

ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉਸਨ็ ਆਪਣ็ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੁਨ็ਹਾ ਭ็ਜਿਆ ਕਿ ਇਸ ਹਫ਼ਤ็ ਘਰ ਨਾ ਆਵ็, ਘਾਣੀ ਤ็ ਰਾਤ ਦੀ ਪਾਲੀ ਵੱਧ ਗਈ ਹ่। ਪਤੀ ਨ็ ਠੀਕ ਲਿਖਿਆ। ਰਜਿੰਦਰ ਨ็ ਫੋਨ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤ็ ਗੋਦਾਮ ਦ็ ਪਿੱਛ็ ਜਾ ਕ็ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਚੁੱਤ ਮਲੀ। ਉਂਗਲੀਆਂ ਅੰਦਰ ਗਈਆਂ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ। ਉਹ ਅਜ็ ਢਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਹਰਮੀਤ ਦਾ ਨਾਂ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ ਅਤ็ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਫਿਰ ਕੱਢਿਆ, ਖੜ੍ਹੀ ਖੜ੍ਹੀ, ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਤ็ ਦੰਦ ਬੰਦ।

ਇਹ ਉਸਦੀ ਨਵੀਂ ਆਦਤ ਬਣ ਗਈ। ਹਰ ਉਸ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਟਰੱਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗ็ਟ ਤ็ ਆਉਂਦੀ, ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਫਰੀਦਕੋਟ ਦੀ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਘਾਣੀ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਤ็ਲ ਨਹੀਂ ਕੱਢਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਜਿੰਦਰ ਦ็ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਕੱਢਦੀ ਸੀ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦਬੀ ਪਈ ਸੀ। ਹਰਮੀਤ ਉਸਦਾ ਕੋਲ੍ਹੂ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਆਖਰੀ ਲੋਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।

ਰਾਤ ਫਿਰ ਆਉਣੀ ਸੀ। ਰਜਿੰਦਰ ਨ็ ਚੌਕੀਦਾਰ ਨੂੰ ਅਗਲੀ ਪਾਲੀ ਲਈ ਛੁੱਟੀ ਲਿਖ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨ็ ਗ็ਟ ਦੀ ਚਾਬੀ ਆਪਣੀ ਜ็ਬ ਵਿਚ ਰੱਖੀ। ਕੋਲ੍ਹੂ ਦੀ ਧੁਰੀ ਉਸ็ ਥਾਂ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ ਜਿੱਥ็ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਰਗੜੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਇਆ। ਲੱਕੜ ਖੁਰਦਰੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖਲੀ ਵਿਚ ਧਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਡ ਪਿੱਛ็ ਤੋਂ ਵੜਦਾ, ਗਾਲ੍ਹੀਆਂ, ਥੁੱਕ, ਧੱਕ็। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫਿਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਉਸਨ็ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਬਦਲਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਬਿਨਾਂ ਚੱਦਰ ਤੋਂ। ਉਸਨ็ ਸੋਚਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਵ็ਗਾ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਘੱਟ ਕੰਮ ਪਵ็ਗਾ। ਘਾਣੀ ਦੀ ਹਵਾ ਭਾਰੀ ਸੀ। ਸਰਸੋਂ, ਤੇਲ, ਔਰਤ ਦੀ ਉਡੀਕ। ਫਰੀਦਕੋਟ ਦੀ ਉਹ ਰਾਤ ਅਜ็ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਰੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਗਲ็ ਟਰੱਕ ਦੀ ਬੱਤੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿਚ।