ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਮਿਸਤਰੀ ਦੀ ਆਖਰੀ ਦੁਪਹਿਰ

ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਅਕਸਰ ਮੇਲਿਆਂ ਜਾਂ ਵਿਆਹਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਅੱਧੀ ਬਣੀ ਕੰਧ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। "ਬੀਬੀ ਜੀ, ਕੰਧ ਤਾਂ ਸਿੱਧੀ ਹੀ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਐਵੇਂ ਹਰ ਘੰਟੇ ਨਾਪਣ ਆ ਜਾਂਦੇ ਓ," ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਰੰਡੀ ਫੜੀ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ ਜੋ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹਿਲਾ ਗਈ।

ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਚੌਂਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਪਟਿਆਲੇ ਦੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਮੁਹੱਲੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੋ ਮੰਜ਼ਲਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਟਰੱਕ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੀਡੀਓ ਕਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਪੈਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਕਮਰਾ ਬਣਾ ਕੇ ਉਹ ਸਿਲਾਈ ਸੈਂਟਰ ਖੋਲ੍ਹੇਗੀ, ਮੁਹੱਲੇ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਸਿਉਣੇ ਸਿਖਾਏਗੀ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਬਹਾਨੇ ਦਿਨ ਕੱਟ ਜਾਣਗੇ।

ਜਸਵਿੰਦਰ ਇਕੱਤੀ ਸਾਲ ਦਾ ਮਿਸਤਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕੇ ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਰੇਤ ਅਤੇ ਸੀਮਿੰਟ ਚੁੱਕ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗਠੀਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਰੰਡੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਕੁੜਤੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਸੱਤ ਵਜੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਥੈਲਾ ਮੋਢੇ ਤੇ ਟੰਗੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਰੰਡੀ, ਸੂਤਰ ਅਤੇ ਨਾਪਣ ਵਾਲੀ ਫੀਤੀ ਸੀ।

"ਬੀਬੀ ਜੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਨੀਂਹ ਪੁੱਟਣੀ ਪਊ, ਫੇਰ ਇੱਟਾਂ ਲੱਗਣਗੀਆਂ," ਉਸ ਨੇ ਵਿਹੜੇ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪੈਰ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਛੇ ਦਿਨ ਲੱਗ ਜਾਣਗੇ, ਜੇ ਮੌਸਮ ਸਾਫ਼ ਰਿਹਾ ਤਾਂ।" ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਫੜਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਜਸਵਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਛੋਹ ਇੱਕ ਪਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।

ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਨੀਂਹ ਪੁੱਟਣ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕੁੜਤਾ ਲਾਹ ਕੇ ਬਨਿਆਨ ਪਾ ਲਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਰਸੋਈ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੋਸਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਹਟਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋਟੀ ਲੈ ਕੇ ਗਈ ਤਾਂ ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਬੀਬੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਘਿਓ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ।"

"ਘਿਓ ਤਾਂ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ, ਮਿਸਤਰੀ ਜੀ, ਹੱਥ ਹੱਥ ਦਾ ਫਰਕ ਹੁੰਦਾ," ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਗੱਲ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਰੋਟੀ ਦਾ ਬੁਰਕੀ ਤੋੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਤੱਕ।

ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਇੱਟਾਂ ਲੱਗਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਹਲਕੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦਾ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਉਹ ਬਾਰ ਬਾਰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਛਾਛ ਦਾ ਗਲਾਸ ਲੈ ਕੇ ਗਈ ਤਾਂ ਜਸਵਿੰਦਰ ਕੰਧ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗਲਾਸ ਫੜਾਇਆ, ਅਤੇ ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਲਾਈ ਫੜ ਲਈ, ਗਲਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ।

"ਸੰਭਲ ਕੇ, ਬੀਬੀ ਜੀ, ਗਲਾਸ ਨਾ ਡਿੱਗ ਪਵੇ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪਕੜ ਕਲਾਈ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵੱਧ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੇ ਖੁਰਦਰੇ ਹੱਥ ਦੀ ਛੋਹ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਨਰਮ ਚਮੜੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਰਾਤ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਵੀਡੀਓ ਕਾਲ ਆਈ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਥਕਾਵਟ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।

ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਛਾ ਗਏ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬੀਬੀ ਜੀ, ਅੱਜ ਛੱਤ ਦਾ ਸੈਂਟਰਿੰਗ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ, ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਪਟਾ ਲਈਏ।" ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਪਕੌੜੇ ਤਲੇ ਅਤੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਾਹ ਲੈ ਕੇ ਅੱਧ ਬਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਈ ਤਾਂ ਜਸਵਿੰਦਰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਫੱਟਿਆਂ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਤਿਲਕ ਗਿਆ।

ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਦਾ ਭਾਰਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਤੇ ਆ ਡਿੱਗਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਕੱਚੀ ਕੰਧ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਹ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਪਲ, ਦੋ ਪਲ, ਤਿੰਨ ਪਲ। ਕੋਈ ਵੀ ਹਿੱਲਿਆ ਨਹੀਂ।

"ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਬੀਬੀ ਜੀ," ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਹਟੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਉਹੀ ਭੁੱਖ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਜਸਵਿੰਦਰ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।

ਉਹ ਚੁੰਮਣ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲੀ ਬਨਿਆਨ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ। "ਜਸਵਿੰਦਰ," ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਿਨਾ "ਮਿਸਤਰੀ ਜੀ" ਲਾਏ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਕਾਲੇ ਨਿੱਪਲ ਤਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ। "ਹੌਲੀ, ਕੋਈ ਆ ਜਾਊ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਨਹੀਂ, ਬੇਨਤੀ ਸੀ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੂਜੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਿਆ, ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੋੜਿਆ, ਅਤੇ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਜਸਵਿੰਦਰ ਦੀ ਲੱਤ ਨਾਲ ਰਗੜੀਆਂ।

ਤਦ ਹੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਆਂਢਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਭੈਣੇ, ਓ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਭੈਣੇ।" ਦੋਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਅਲੱਗ ਹੋਏ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਸੂਟ ਠੀਕ ਕੀਤਾ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਪੂੰਝੇ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਗੁਆਂਢਣ ਸੁਣ ਲਏਗੀ।

ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਹੁਣ ਸਵੇਰੇ ਜਲਦੀ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੇਰ ਤੱਕ ਰੁਕਦਾ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਲੱਗਾ, ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਅੱਧ ਬਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈ। ਕਮਰੇ ਦੀ ਛੱਤ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਪਈ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਤਰਪਾਲ ਤਾਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤਰਪਾਲ ਤੇ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। "ਬੀਬੀ ਜੀ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਪੱਟਾ, ਫੇਰ ਕੁੜਤਾ, ਫੇਰ ਸਲਵਾਰ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾ ਅਤੇ ਕੱਛੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਮੀਂਹ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਰਪਾਲ ਤੇ ਵਿਛੀ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੀ ਸ਼ੀਟ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਮਸਲਿਆ, ਅਤੇ ਫੇਰ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਨਿੱਪਲਾਂ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਲੱਗੀਆਂ। "ਜਸਵਿੰਦਰ, ਹੋਰ," ਉਹ ਬੋਲੀ, "ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ।"

ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕੱਛੀ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਫੇਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਫੇਰ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਗਈ।

"ਆਹ," ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਦੂਜੀ ਉਂਗਲ ਵੀ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਰਗੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚਿਆ। "ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਆਂ," ਉਸ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।

ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਕੱਢੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਜਾਮਾ ਲਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ, ਨਾੜਾਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਸਵਿੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਨਿਕਲੀ।

"ਬੀਬੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਫੇਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਚੀਖ ਪਈ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਮਜ਼ੇ ਦੀ ਮਿਲੀ ਜੁਲੀ ਚੀਖ। ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਭਰੀ ਹੋਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫੇਰ ਤੇਜ਼। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਉੱਠਦੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ," ਉਹ ਬੋਲੀ, "ਡਰ ਨਾ।" ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ।

ਤਰਪਾਲ ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਘੁਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਖ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਆਂ, ਜਸਵਿੰਦਰ, ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਆਂ," ਉਸ ਨੇ ਚੀਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਫੇਰ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਵੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਤਰਪਾਲ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਉਹ ਕੁਝ ਦੇਰ ਇੰਝ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ, ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। "ਬੀਬੀ ਜੀ, ਇਹ ਗਲਤ ਤਾਂ ਨਹੀਂ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸੁੱਖ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਗਲਤ ਕਿਵੇਂ?"

ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਜਸਵਿੰਦਰ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ। ਕਮਰਾ ਲਗਭਗ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਲੱਗਣਾ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸ਼ਾਹੀ ਪਨੀਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਰੋਟੀ ਖਾਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਬੀਬੀ ਜੀ, ਅੱਜ ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਹੈ।"

"ਤਾਂ ਅੱਜ ਨੂੰ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣਾ ਲਈਏ," ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਧ ਬਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਰਦਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬਨਿਆਨ ਉਤਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦੇਣ ਲੱਗੀ, ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੋਈ।

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਜਾਮਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਬੇਝਿਜਕ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਲੁੰਨ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਆਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ।

"ਬੱਸ, ਹੁਣ," ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਲਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਨੰਗੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਭਾਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਕੰਧ ਨਾਲ ਰਗੜ ਰਹੀ ਸੀ। "ਜਸਵਿੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਟਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੀ ਸ਼ੀਟ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਹੁੰ ਜਸਵਿੰਦਰ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। "ਹਾਂ, ਇੰਝ ਹੀ, ਇੰਝ ਹੀ," ਉਹ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਸਲਦੇ ਹੋਏ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦਾ ਪਸੀਨਾ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਫੇਰ ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ, ਗੋਲ ਗੋਲ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਖਦੀ ਹੋਈ ਝੜ ਗਈ।

ਉਸ ਦੇ ਝੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਫੇਰ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਪਏ ਰਹੇ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣਦੀ ਰਹੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕੰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਔਜ਼ਾਰ ਥੈਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੁਕਿਆ। "ਬੀਬੀ ਜੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਪਲਸਤਰ ਦਾ ਕੰਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ," ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਗਲੀ ਦੇ ਮੋੜ ਤੇ ਨਹੀਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।