ਜੱਟ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹਰਦੀਪ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਖੇਤਾਂ ਤੋਂ ਬੈੱਡਰੂਮ ਤੱਕ

ਸਿਮਰਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਹੀ ਹਰਦੀਪ ਦੇ ਟਰੈਕਟਰ ਦੇ ਹਾਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਜੱਟ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਉਸੇ ਹਾਰਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਸਿਮਰਨ ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸਕੂਲ ਟੀਚਰ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈ ਸੀ। ਹਰਦੀਪ ਉਨਤੀ ਸਾਲ ਦਾ ਜੱਟ ਕਿਸਾਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਖੇਤ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਟਰੈਕਟਰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚਣੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਖੇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਖਿੱਚੋ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਹਨ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਖੇਤ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹਾਰਨ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਫੋਟੋ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਟਰੈਕਟਰ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਫੋਟੋ ਦੁਬਾਰਾ ਖਿੱਚ ਲਓ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਜਾਣ ਲਓ, ਮੈਂ ਹਰਦੀਪ ਹਾਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਮੇੜ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਲੱਗੇ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਣਕ, ਸਰ੍ਹੋਂ ਅਤੇ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਖਿੱਚ ਸੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨ ਹਰਦੀਪ ਦੇ ਘਰ ਚਾਹ ਪੀਣ ਗਈ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸਰ੍ਹੋਂ ਦਾ ਸਾਗ ਅਤੇ ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਾਰਮੋਨੀਅਮ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹੋ, ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁੱਭਦੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਨਾਜ਼ੁਕ ਦਿਖਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਮੈਂ ਵੀ ਜੱਟੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਧੂੜ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।

ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਜੱਟੀ ਹੋ ਤਾਂ ਸਾਬਤ ਕਰੋ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਤ ਬਿਤਾਓ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਦੱਬੀ ਗਰਮੀ ਇੱਕਦਮ ਜਾਗ ਪਈ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।

ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਕੁੜਤੀ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੰਨਾ ਪਲਟ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਹਰਦੀਪ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਦੇ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, ਹੌਲੀ, ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਰਦੀਪ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਚਲਾਈਆਂ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਭਿੱਜ ਗਈ ਸੀ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਪੈਂਟੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਰਕਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੇਰੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਦੰਦ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਪਾਓ, ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ।

ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਕਮਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਫੁੱਦੀ ਇੰਨੀ ਗਰਮ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵੀ ਸੜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿੱਪ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਸਹਿਲਾਇਆ।

ਸਿਮਰਨ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਹਰਦੀਪ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਟਿੱਪ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ, ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਲਿਆ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ, ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਰ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।

ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਪਾ ਦਿਓ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਹ ਭਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਫਿਰ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।

ਮੰਜਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਨਾਲ ਹੀ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਧੱਕੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਉਠਾ ਕੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੀ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾ ਕੇ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੰਜੇ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਫੁੱਦੀ ਇੰਨੀ ਟਾਈਟ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕੱਢੋ ਨਹੀਂ, ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹੋ।

ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਐਂਠਣ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਕਰਦੇ ਰਹੋ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹਿ ਨਿਕਲੀ। ਸਿਮਰਨ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਿੱਲਾਈ ਅਤੇ ਝੜ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।

ਹਰਦੀਪ ਹੁਣ ਖੁਦ ਝੜਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਕੱਢਾਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਣੀ ਅੰਦਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਾਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਫੁੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚਿਪਕ ਗਏ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਰਦੀਪ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਖੇਤਾਂ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਹੁਣ ਸੱਚ ਹੋ ਗਈ।

ਅਗਲੀ ਸ਼ਾਮ ਹਰਦੀਪ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਟਰੈਕਟਰ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਰ੍ਹੋਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਪੀਲੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਟਰੈਕਟਰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੱਗ ਉਤਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦਬਾ ਲਿਆ।

ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਹਟਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਫੇਰੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਟਰੈਕਟਰ ਦੀ ਸੀਟ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਵਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਜੀਭ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਕਲਿਟ ਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਓਥੇ ਹੀ, ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।

ਸਿਮਰਨ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਨਾਲ ਹੀ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਧੱਕੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਧੱਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਟਰੈਕਟਰ ਤੋਂ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਖੇਤ ਦੀ ਮੇੜ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਪਰਾਲੀ ਵਿਛੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਪਰਾਲੀ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਚੋਦਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਚੂਤੜਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਰਾਲੀ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਮਾਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਪਾਇਆ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸਿਸਕਾਰੀ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਸਿਮਰਨ ਝੜ ਗਈ, ਫਿਰ ਹਰਦੀਪ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਝੜ ਗਿਆ।

ਉਸ ਰਾਤ ਹਰਦੀਪ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਠੰਢਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗਰਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਭਿੱਜ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ।

ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਭਿੱਜੀ ਕੁੜਤੀ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਦਬਾਏ, ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਛਿੱਟਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾਈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾਈਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ।

ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਾਏ, ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਰਸ ਮਿਲ ਕੇ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝੜ ਗਈ, ਫਿਰ ਹਰਦੀਪ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਝੜ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਭਿੱਜੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਬੱਚੇ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਨਹਾਤੇ ਹੋਣ।

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਪਰਾਲੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਲੇਟ ਗਏ, ਤਦ ਹੀ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਫੋਨ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਦਾ ਨਾਂ ਚਮਕਿਆ। ਭਰਾ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚੱਲਣਾ ਹੈ, ਟਿਕਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਰਦੀਪ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਹਿੰਮਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਚਲੀ ਗਈ ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗੀ। ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅੱਜ ਰਾਤ ਆਖਰੀ ਨਹੀਂ, ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ।