ਦੇਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਦੁਪਹਿਰੇ ਕੂਲਰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਆਇਆ ਮਿਸਤਰੀ

ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਦੇਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਹੈ ਜੋ ਜੂਨ ਦੀ ਇੱਕ ਤਪਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਨਸਾਨ ਵੇਹੜੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੰਨੋਂ ਕੰਨ ਖ਼ਬਰ ਨਾ ਹੋਈ। ਜਗਤਾਰ ਕੂਲਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟਿਆ ਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਉਸ ਵੱਲ ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਲਾਸ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਝੁਕੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਸੂਟ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਐਨ ਉਸੇ ਪਲ ਬਾਹਰਲਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਗੇਟ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖੜਕਿਆ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਸਾਈਕਲ ਦੀ ਘੰਟੀ ਟੁਣ ਟੁਣ ਵੱਜੀ, ਦੋਵੇਂ ਹੜਬੜਾ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਚੁਰਾ ਗਏ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਗਲਾਸ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਪੱਟਾ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੋਈ ਗੇਟ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਮੁੰਡਾ ਭਾਂਡਾ ਵੇਹੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਕਹੇ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸਾਈਕਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ। ਗੇਟ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਅੰਦਰੋਂ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਵੇਹੜੇ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਉਹੀ ਭਾਰੀ ਸੁੰਨਸਾਨ ਛਾ ਗਈ, ਸਿਰਫ਼ ਕੂਲਰ ਦੇ ਖਾਲੀ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਖੜ ਖੜ ਦੀ ਅਵਾਜ਼। ਜਗਤਾਰ ਹੁਣ ਕੂਲਰ ਦੇ ਹੇਠੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪਸੀਨਾ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਵਗ ਕੇ ਗਰਦਨ ਤੱਕ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ ਗਲਾਸ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਆਹ ਹੌਲੀ, ਗਲਾਸ ਤੋੜਨਾ ਨਹੀਂ। ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਗਲਾਸ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, ਗਰਮੀ ਨੇ ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੱਦ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਕੂਲਰ ਵੀ ਐਨ ਦੁਪਹਿਰੇ ਹੀ ਖਰਾਬ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ ਜੋ ਸਿਮਰਨ ਤੋਂ ਲੁਕੀ ਨਾ ਰਹੀ।

ਸਿਮਰਨ ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਚਾਰ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਘਰਵਾਲਾ ਬਲਵਿੰਦਰ ਖੰਨੇ ਦੀ ਅਨਾਜ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀਮ ਸੀ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਪਰਤਦਾ ਸੀ। ਜਗਤਾਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਛੜਾ ਮਿਸਤਰੀ ਸੀ, ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮੋਟਰਾਂ ਅਤੇ ਕੂਲਰ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਬਾਹਾਂ ਗਠੀਲੀਆਂ। ਸੱਸ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਗੁਆਂਢ ਦੇ ਪਿੰਡ ਗਈ ਸੀ, ਮੁੜਨਾ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੀ।

ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਪੇਚਕਸ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਕੂਲਰ ਦਾ ਪਿਛਲਾ ਢੱਕਣ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਹਲਕੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦਾ ਸੂਟ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚਿਪਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਪੱਟਾ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਪਰ ਹਵਾ ਦੇ ਇੱਕ ਝੋਂਕੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪੱਲਾ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਗਤਾਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਟਕ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਗਿੱਲਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਲਿਆ ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਦੁਪੱਟਾ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਹਿੱਲਿਆ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹਲਚਲ ਜੋ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਜੱਗ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਜਗਤਾਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇਂਗਾ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਣਾ।

ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਉੱਪਰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਝਾਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧੀਮੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਗਲਾ ਤਾਂ ਸੁੱਕਿਆ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੁਝਣਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜੱਗ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁੜਨ ਲੱਗੀ, ਪਰ ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਲਾਈ ਫੜ ਲਈ, ਪਕੜ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਰ ਨਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਰੁਕੇਂਗੀ ਜਾਂ ਜਾਵੇਂਗੀ।

ਸਿਮਰਨ ਰੁਕ ਗਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਜਗਤਾਰ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ। ਜਗਤਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਾਹ ਦੀ ਦੂਰੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਗੇਟ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਤੂੰ ਆਪ ਲਾਈ ਹੈ, ਸੱਸ ਸ਼ਾਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਕਲਾਈ ਤੋਂ ਫਿਸਲ ਕੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਆ ਟਿਕਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕੰਬੇ। ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ, ਪੁੱਛਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਤਾਂ ਉਹ ਚੁੰਮਣ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵੜ੍ਹ ਗਈ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਲਕੀ ਕਰਾਹ ਨਾਲ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਜਗਤਾਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਗਏ।

ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੂਲਰ ਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ, ਠੰਡੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਛੋਹ ਉਸ ਦੀ ਤਪਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਹ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਹੌਲੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਜ਼ਾ ਸੀ।

ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਰ ਬਟਨ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕਮੀਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਬ੍ਰਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲੀ ਹੋਈ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਕੱਟਿਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ।

ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ, ਗੋਲ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ। ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਦਾ ਹੋਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਨੂੰ ਲੁੜਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਏ ਜਗਤਾਰ, ਬਸ, ਹੋਰ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।

ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਸਲਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਢੇਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਕੱਛੀ ਹਲਕੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਕੱਛੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਸਿਮਰਨ ਚੀਕ ਪਈ, ਨਾ, ਇਹ ਨਾ ਕਰ, ਹਾਏ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਜਗਤਾਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਗਤਾਰ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਦਾਣੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਜਿਸਮ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਟੁੱਟੇ ਸ਼ਬਦ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਾਏ, ਬਸ, ਮਰ ਗਈ।

ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਛਪ ਛਪ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਗਤਾਰ, ਮੈਂ, ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ। ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਜੀਭ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਚੀਕ ਨਾਲ ਝੜ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਜਿਸਮ ਕਈ ਵਾਰ ਕੰਬਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਹਾਂਫਦੀ ਹੋਈ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਅਜੀਬ ਸਕੂਨ। ਜਗਤਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਢਿੱਡ ਉੱਤੇ ਹਲਕੇ ਵਾਲ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਪੈਂਟ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਕੱਛੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਨੂੰ ਬੇਤਾਬ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਪਈ, ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ, ਹਾਏ ਰੱਬਾ। ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਕੱਛਾ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਨਾੜਾਂ ਫੁਲਾ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਣ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।

ਉਸ ਨੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਟੋਪੇ ਉੱਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ ਅਤੇ ਜਗਤਾਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਗਤਾਰ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਐਵੇਂ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਲੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਲੁੰਨ ਗਲੇ ਤੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜਗਤਾਰ ਦਾ ਜਿਸਮ ਕੰਬ ਗਿਆ।

ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਉਠਾ ਕੇ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰਗੜਨ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਬੇਤਾਬੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਪਾ ਦੇ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਾ ਤੜਫਾ। ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਚੀਕ ਵੇਹੜੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਗਈ, ਹਾਏ ਮਾਂ।

ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਸੀ ਅਤੇ ਜਗਤਾਰ ਦਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਵੜ੍ਹਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰਪੂਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਮੰਜਾ ਚਰਮਰਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਵੱਧਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਗਹਿਰੇ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਨਹੁੰ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ, ਰੁਕੀਂ ਨਾ। ਵੇਹੜੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹ, ਮੰਜੇ ਦੀ ਚਰਮਰਾਹਟ ਅਤੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਥਪ ਥਪ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।

ਐਨ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਫੋਨ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਠਠੰਬਰ ਗਏ। ਫੋਨ ਮੰਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਮੂੜ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਸਕਰੀਨ ਉੱਤੇ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦਾ ਨਾਮ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਰੁਕ, ਮੇਰੇ ਘਰਵਾਲੇ ਦਾ ਫੋਨ ਹੈ। ਜਗਤਾਰ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਰੁਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹੈਲੋ ਕਿਹਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ, ਸਿਮਰਨ, ਅੱਜ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਹੈ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੇਰ ਨਾਲ ਆਵਾਂਗਾ, ਰੋਟੀ ਨਾ ਬਣਾਈਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ। ਫੋਨ ਕੱਟਦੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਫੋਨ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਜਗਤਾਰ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ।

ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਘੁਮਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਆਪਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਾਂਡ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਦਿੱਤੀ। ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਾਂਡ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਥੱਪੜ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਚੀਕ ਪਈ, ਆਹ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਾਹਿਆ।

ਇਸ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਵੀ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਾਏ, ਮਰ ਗਈ, ਹੋਰ, ਹੋਰ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਗਤਾਰ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਾਂਡ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਜਿਸਮ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹੇਠਾਂ ਲਟਕ ਕੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਮਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਗਤਾਰ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ।

ਜਗਤਾਰ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਦੰਦ ਕੱਸ ਕੇ ਆਖਰੀ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਸਿਮਰਨ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਚੀਕ ਨਾਲ ਝੜ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਨੇ ਜਗਤਾਰ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਹੀ ਕੱਸ ਲਿਆ। ਇਸ ਕੱਸਣ ਨਾਲ ਜਗਤਾਰ ਵੀ ਨਾ ਰੁਕ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਏ।

ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਵੀ ਸੂਟ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਕੂਲਰ ਦਾ ਢੱਕਣ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਪੇਚ ਕੱਸੇ ਅਤੇ ਕੂਲਰ ਚਲਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਦਾ ਝੋਂਕਾ ਵੇਹੜੇ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਸੰਭਾਲੇ ਅਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਕੂਲਰ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆ ਕੇ ਠੀਕ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਜਗਤਾਰ ਨੇ ਪੇਚਕਸ ਥੈਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰੇ ਬਾਰਾਂ ਵਜੇ, ਗੇਟ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਅੰਦਰੋਂ ਲਾ ਕੇ ਰੱਖੀਂ।

ਜਗਤਾਰ ਆਪਣਾ ਥੈਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੇਟ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਗੇਟ ਬੰਦ ਹੋਣ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਦੇ ਸਟਾਰਟ ਹੋਣ ਦੀ ਘਰ ਘਰ ਵੇਹੜੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਵੇਹੜੇ ਵਿੱਚ ਖਿੰਡੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਮੰਜੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਠੀਕ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਕੂਲਰ ਦੀ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਜਗਤਾਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਬਾਰਾਂ ਵਜੇ, ਕੁੰਡੀ ਅੰਦਰੋਂ। ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਹੋਰ ਗਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈ।