ਪੰਜਾਬੀ ਰੰਡੀ ਕਹਾਣੀ: ਸ਼ੀਨਾ ਦੇ ਕੋਠੇ ਦੀ ਰਾਤ

ਅਮਨ ਨੇ ਸ਼ੀਨਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੈਸੇ ਖੋਹ ਲਏ। ਉਹ ਪੰਜ ਸੌ ਦੇ ਨੋਟ ਗਿਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੋਟਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਰੰਡੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਜੀਂਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਗਾਹਕ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਰੋਕੇ ਸਨ।

"ਅੱਜ ਪੈਸੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ," ਅਮਨ ਬੋਲਿਆ, ਨੋਟ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। "ਅੱਜ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੈਠ।"

ਸ਼ੀਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਗਾਹਕ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪੈਸੇ ਮਿਲਦੇ ਸਨ, ਗਾਹਕ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਸੀ। ਅਮਨ ਛੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹਰ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ।

"ਬੈਠਣ ਦੇ ਵੀ ਪੈਸੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ, ਜਨਾਬ," ਸ਼ੀਨਾ ਨੇ ਤੰਜ ਕੱਸਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਜੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਲਾਲ ਸਲਵਾਰ ਕਮੀਜ਼ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਢਿੱਲੀ ਸੀ, ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ।

ਅਮਨ ਮੋਗੇ ਦਾ ਟਰੱਕ ਡਰਾਈਵਰ ਸੀ। ਉੱਚਾ ਲੰਮਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਹਾਂ, ਦਾੜ੍ਹੀ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਹ ਦਲਾਲ ਰਾਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ੀਨਾ ਨੂੰ ਉਹ ਦਿਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਸੀ।

ਉਸ ਰਾਤ ਉਸਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਦੀ ਲਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹੇ ਸਨ। ਅਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ।

"ਡਰ ਨਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। "ਇਹ ਤੇਰੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਲਈ।"

ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਦੋਂ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪੈਂਟ ਵਿੱਚ ਤੰਬੂ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਸ਼ੀਨਾ ਹੱਸੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿਪ ਖੋਲ੍ਹੀ ਸੀ, ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਸੀ। ਗਰਮ, ਮੋਟਾ, ਨਾੜਾਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।

ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਝਿਜਕ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ। ਅਮਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਗੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਅਮਨ ਝੜਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। "ਰੁਕ," ਸ਼ੀਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੂੰਹ ਹਟਾ ਲਿਆ। "ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ। ਰਾਤ ਲੰਬੀ ਹੈ।"

ਉਸਨੇ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਂਗਲੀ ਛੂਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਕੰਬ ਗਈ ਸੀ। ਇਹ ਉਸਦਾ ਕੰਮ ਸੀ, ਪਰ ਅਮਨ ਦੇ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਲੱਗ ਸੀ, ਕੋਮਲਤਾ ਸੀ।

"ਆ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਅਮਨ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆਇਆ ਸੀ, ਲੁੰਨ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ।

ਸ਼ੀਨਾ ਦੀ ਚੀਖ ਨਿਕਲੀ ਸੀ, ਅੱਧੀ ਨਕਲੀ, ਅੱਧੀ ਅਸਲੀ। ਅਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ, ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗਾ।

ਮੰਜਾ ਚਰਮਰਾਇਆ ਸੀ। ਸ਼ੀਨਾ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਸਨ। ਉਹ ਚਿੱਲਾਈ ਸੀ, ਨਹੁੰ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਗੱਡੇ ਸਨ। ਦਸ ਮਿੰਟ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਚੁਦਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜੇ ਸਨ।

ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਮਨ ਹਰ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਆਉਣ ਲੱਗਾ। ਕਦੇ ਦੋ ਘੰਟੇ, ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਰਾਤ। ਉਹ ਦੂਜੇ ਗਾਹਕਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ।

"ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਈ?" ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਨੰਗੇ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਲੇਟੇ ਸਨ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ 'ਤੇ ਸੀ।

ਸ਼ੀਨਾ ਚੁੱਪ ਰਹੀ। ਇਹ ਸਵਾਲ ਗਾਹਕ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਸਨ। "ਲੰਬੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਟਾਲਿਆ।

"ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਹੈ," ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫੇਰਦਾ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਚਾਹ ਸੀ।

ਅਤੇ ਸ਼ੀਨਾ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ, ਸਹੁਰਿਆਂ ਨੇ ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਦੋ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ, ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਦਲਾਲਨੀ ਮਿਲੀ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਦਾ ਕੋਠਾ, ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਦਾ ਦਰਦ।

ਅਮਨ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਸ਼ੀਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ, ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾਇਆ। "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਹਿੰਮਤੀ ਐਂ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ।

ਉਸ ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੁਦਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਸਿਰਫ਼ ਗਲੇ ਲੱਗ ਕੇ ਸੁੱਤੇ ਰਹੇ। ਸਵੇਰੇ ਅਮਨ ਨੇ ਦੁੱਗਣੇ ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ। "ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਸ਼ੀਨਾ ਦੀ ਅੱਖ ਭਰ ਆਈ। ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬੱਚਿਆਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ ਸੀ।

ਅਗਲੇ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਮਨ ਦਾ ਟਰੱਕ ਕੋਠੇ ਵਾਲੀ ਗਲੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਿੱਜਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ, ਕਮੀਜ਼ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜੀ ਹੋਈ।

"ਅੱਜ ਕਮਰਾ ਨਹੀਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਸ਼ੀਨਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਟਰੱਕ ਵਿੱਚ ਚੱਲ।"

ਮੈਡਮ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦੇ ਕੇ ਉਹ ਪਿਛਲੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਟਰੱਕ ਦੀ ਕੈਬਿਨ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਸੌਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ। ਮੀਂਹ ਛੱਤ 'ਤੇ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਟਪ ਟਪ ਟਪ।

ਕੈਬਿਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦੇ ਹੀ ਅਮਨ ਨੇ ਸ਼ੀਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸਨ, ਭੁੱਖੇ, ਬੇਤਾਬ। ਸ਼ੀਨਾ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਸੀਨਾ ਚੁੰਮਿਆ।

ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ, ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿਪ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਲੁੰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ ਸੀ। ਸ਼ੀਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ, ਅਮਨ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ।

"ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਰਦੀ ਹਾਂ," ਸ਼ੀਨਾ ਬੋਲੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰਿਆ, ਕੈਬਿਨ ਦੀ ਹਲਕੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਨੰਗਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਿਆ। ਦੁੱਧ ਵਰਗੇ ਮੰਮੇ, ਕਾਲੇ ਸਖ਼ਤ ਨਿੱਪਲ।

ਅਮਨ ਨੇ ਮੂੰਹ ਭਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ, ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਗਾਂਡ 'ਤੇ। ਸ਼ੀਨਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਦਬਾਇਆ।

ਫਿਰ ਉਹ ਉਸਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ। ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਲੁੰਨ ਦਾ ਸਿਰਾ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੀ, ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਲਿਆ।

"ਆਹ," ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਕੈਬਿਨ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਸ਼ੀਨਾ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਤੇਜ਼, ਤੇਜ਼। ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਡੁੱਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਾਂਡ ਫੜੀ, ਉਛਾਲਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਥਪੜ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਰੋੜਦਾ।

"ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ," ਸ਼ੀਨਾ ਚਿੱਲਾਈ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ, ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਠੀਆਂ। ਉਹ ਕੰਬੀ, ਨਹੁੰ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੱਡੇ।

ਅਮਨ ਵੀ ਰੁਕ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜਿਆ, ਡੂੰਘੇ ਧੱਕੇ ਲਾਏ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਗਰਮ ਧਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ।

ਉਹ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਰਹੇ, ਲੁੰਨ ਅਜੇ ਅੰਦਰ। ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਸ਼ੀਨਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣੀ।

"ਮੈਂ ਇਹ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ। "ਕੋਠਾ, ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ। ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਵੱਡੇ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ।"

ਅਮਨ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ, "ਤਾਂ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਹਾਂ।"

ਸ਼ੀਨਾ ਨੇ ਸਿਰ ਉਠਾਇਆ। "ਤੂੰ ਕੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਐਂ? ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਐਂ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ?"

"ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਕੌਣ ਐਂ," ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। "ਤੂੰ ਸ਼ੀਨਾ ਐਂ। ਬੱਸ।"

ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੀਨਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਪਈ, ਚੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਦਰਦ, ਸਾਰੀ ਚਾਹ।

ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ। ਲੁੰਨ ਫਿਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ।

ਇਸ ਵਾਰ ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੈਬਿਨ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ। ਫੁੱਦੀ ਪੂਰੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਗਿੱਲੀ, ਸੱਦਾ ਦੇ ਰਹੀ।

ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੀਭ ਲਾਈ। ਸ਼ੀਨਾ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਠੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮੀ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਅੰਦਰ। ਉਹ ਚਿੱਲਾਈ, ਕੈਬਿਨ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰੇ।

"ਬੱਸ, ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ," ਉਹ ਮਿੰਨਤਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। "ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਲੁੰਨ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੁਣੇ।"

ਅਮਨ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ, ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ। ਸ਼ੀਨਾ ਦੀ ਚੀਖ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਫੜੀ, ਕੈਬਿਨ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਬਿਸਤਰਾ ਚਰਮਰਾਇਆ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜੇ, ਨਿੱਪਲ ਮਰੋੜੇ। ਸ਼ੀਨਾ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ," ਉਹ ਚਿੱਲਾਈ। "ਮੈਨੂੰ ਫਾੜ ਦੇ।"

ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ। ਕੁੱਤੀ ਸਟਾਈਲ। ਉਸਦੀ ਗਾਂਡ ਉੱਪਰ, ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਵੜਿਆ। ਡੂੰਘਾ, ਹਰ ਧੱਕਾ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਧੱਕਦਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ, ਖਿੱਚੇ।

ਸ਼ੀਨਾ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਵੱਧ ਗਈਆਂ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੁੰਨ ਗਿੱਲਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਮੈਂ ਫਿਰ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਹ ਰੋਈ।

ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਛੁੱਟੇ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ, ਹਾਂਫਦੇ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

ਉਹ ਰਾਤ ਕੈਬਿਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁੱਤੇ। ਸਵੇਰੇ ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਮੈਂ ਮਕਾਨ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੋਗੇ ਵਿੱਚ। ਦੋ ਕਮਰੇ। ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗੀ।"

ਸ਼ੀਨਾ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਤੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਐਂ?"

"ਮੈਂ ਟਰੱਕ ਡਰਾਈਵਰ ਹਾਂ, ਸ਼ੀਨਾ। ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਮਾਲ ਢੋਂਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਹੱਸ ਪਈ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਦਿਲੋਂ।

ਅਗਲੇ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤੇ ਅਮਨ ਹਰ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਆਇਆ। ਕਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਟਰੱਕ ਵਿੱਚ। ਹਰ ਵਾਰ ਚੁਦਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਪੈਸੇ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਮਕਾਨ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ, ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਸਕੂਲ।

ਮੈਡਮ ਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਲੱਗ ਗਈ। "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕਮਾਊ ਕੁੜੀ ਐਂ," ਉਸਨੇ ਸ਼ੀਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਧਮਕੀ। "ਕੋਠਾ ਛੱਡਣਾ ਇੰਨਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ।"

ਸ਼ੀਨਾ ਡਰ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਅਮਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ। "ਤੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ।"

ਉਸ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਅਮਨ ਮੈਡਮ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਕੀ ਗੱਲ ਹੋਈ, ਸ਼ੀਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਪਰ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੀਨਾ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ, ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ।

"ਹੋ ਗਿਆ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਐਂ।"

"ਕਿੰਨੇ ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ?" ਸ਼ੀਨਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ।

"ਜਿੰਨੇ ਮੰਗੇ। ਟਰੱਕ ਵੇਚਣਾ ਪੈ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਨਵਾਂ ਖਰੀਦ ਲਵਾਂਗਾ।" ਉਸਨੇ ਮੋਢੇ ਝਟਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਸ਼ੀਨਾ ਰੋ ਪਈ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। "ਤੂੰ ਪਾਗਲ ਐਂ," ਉਹ ਬੋਲੀ।

"ਤੇਰੇ ਲਈ," ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ।

ਆਖ਼ਰੀ ਰਾਤ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਾਬ ਨਹੀਂ ਪੀਤੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੀਤਾ। ਸ਼ੀਨਾ ਨੇ ਅਮਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਆਪ ਉਤਾਰੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਜੜ੍ਹ ਤੱਕ। ਫਿਰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਡੂੰਘਾ, ਗਲੇ ਤੱਕ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ, ਸਿਸਕੀਆਂ ਭਰੀਆਂ।

"ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਣੀ ਬਣਾਵਾਂਗਾ," ਅਮਨ ਬੋਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਸ਼ੀਨਾ ਨੂੰ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ।

ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਹੇਠਾਂ ਗਈ। ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ, ਦਾਣਾ ਚੂਸਿਆ। ਸ਼ੀਨਾ ਦੀ ਕਮਰ ਧਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਉੱਠੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਨੋਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਲੁੰਨ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ, ਰੁਕਿਆ, ਫਿਰ ਬਾਹਰ, ਫਿਰ ਅੰਦਰ। ਹੌਲੀ, ਗਹਿਰੀ ਚੁਦਾਈ।

ਸ਼ੀਨਾ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫੜਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। "ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡੀਂ ਨਾ," ਉਹ ਬੋਲੀ।

"ਕਦੇ ਨਹੀਂ," ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।

ਮੰਜਾ ਚਰਮਰਾਇਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ੀਨਾ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਲਿਪਟੀਆਂ, ਉਹ ਹਰ ਧੱਕੇ 'ਤੇ ਉੱਠਦੀ।

"ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਹ ਚਿੱਲਾਈ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਲਹਿਰ ਪਿੱਛੇ ਲਹਿਰ।

ਅਮਨ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਜ਼ੋਰ ਲਾਇਆ, ਡੂੰਘਾ ਵੜਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਝੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਉਹ ਓਵੇਂ ਹੀ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਚੱਲ, ਸ਼ੀਨਾ। ਘਰ ਚੱਲੀਏ।"

ਸ਼ੀਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਬੈਗ ਚੁੱਕਿਆ। ਕੋਠੇ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਉਤਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਅਮਨ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਗਰਮ।

ਬਾਹਰ ਟਰੱਕ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਇੰਜਣ ਚਾਲੂ। ਸ਼ੀਨਾ ਕੈਬਿਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹੀ, ਅਮਨ ਡਰਾਈਵਰ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਚੁੰਮਿਆ, ਗੇਅਰ ਪਾਇਆ।

ਟਰੱਕ ਗਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਸ਼ੀਨਾ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਵੇਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਚਾਨਣ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਵੇਰ ਹੈ।