ગુજરાતી સેક્સ વાર્તા: વરસાદની રાતનો મહેમાન, ભાગ ૩

આ ગુજરાતી સેક્સ વાર્તાનો ત્રીજો અને છેલ્લો ભાગ છે, અને એની શરૂઆત થાય છે ત્યારે જ્યારે જિગ્નેશના અડધા ખોલેલા ઘરના બેડરૂમમાં ગાદલાની ધાર પર પડેલા મીરાના ફોન પર હિતેશનું નામ ઝબકવા લાગ્યું હતું. મીરા તે ક્ષણે જિગ્નેશની નીચે હતી, તેના હાથ તેની કમર પર, તેના હોઠ તેની ગરદન પર, અને વીડિયો કોલની રિંગે ઓરડાની ગરમ હવામાં જાણે છરી ઘોંપી દીધી. બંને એકદમ થીજી ગયા, શ્વાસ પણ અટકી ગયો.

મીરાએ ઝાટકા સાથે હાથ લંબાવીને ફોન ઉપાડ્યો અને સાઇલેન્ટ પર નાખી દીધો, પણ ત્યાં જ સ્ક્રીન પર હિતેશનો વોઇસ નોટ આવી પડ્યો. તેણે ધ્રૂજતા હાથે પ્લે દબાવ્યું. "મીરા, કાલે સવારની ફ્લાઇટ છે. દુબઈથી નીકળું છું, સાંજ સુધીમાં ઘરે પહોંચી જઈશ. ઘર થોડું સાફ રાખજે." જિગ્નેશ તેની સામે જોતો રહ્યો, અને મીરાને સમજાયું કે હવે જે શબ્દો બોલશે તે આ રાતનો અંત લખશે.

"આજે છેલ્લી રાત, જિગ્નેશ," મીરાએ ફોન બાજુએ મૂકીને ધીમેથી કહ્યું. "કાલે સાંજે હિતેશ ઘરે હશે. આજ પછી..." તેણે વાક્ય પૂરું ના કર્યું, પણ જિગ્નેશ સમજી ગયો. તેણે તેનો ચહેરો બંને હાથમાં લીધો અને તેના હોઠ પર એવો ચુંબન કર્યો જાણે આખી રાત એ એક ચુંબનમાં ભરી દેવી હોય. "તો આજની રાતને આખી જીવીએ," તેણે કહ્યું.

તે સાંજે મીરા પહેલા પોતાના ઘરે ગઈ. રમીલા માસીનો ટિફિન ફ્રિજમાં મૂક્યો, દરવાજાની કડી બે વાર ચેક કરી, અને પછી બાથરૂમમાં ઘૂસી ગઈ. ગરમ પાણી તેના શરીર પર પડતું હતું અને તે વિચારતી હતી કે આજે તે કેવી દેખાવા માંગે છે. તેણે કબાટમાંથી મરૂન રંગની સાડી કાઢી, એ જ સાડી જે જિગ્નેશે પહેલી રાતે તેના શરીર પરથી ઉતારી હતી. આજે તે પોતે ઉતારશે, તેના હાથે, તેની મરજીથી.

અંધારું થતાં જ મીરા ચૂપચાપ ઘરની બહાર નીકળી. ગામની ગલીમાં કોઈ નહોતું, બસ દૂર કૂતરાના ભસવાનો અવાજ આવતો હતો અને ક્યાંકથી ટીવીનો ધીમો અવાજ. આકાશમાં વાદળો ફરી ઘેરાયા હતા, અને જિગ્નેશના ઘરના દરવાજે પહોંચતાં પહોંચતાં પહેલું ટીપું તેના ગાલ પર પડ્યું. તેણે દરવાજો ખખડાવ્યો, અને જિગ્નેશે તરત જ દરવાજો ખોલીને તેને અંદર ખેંચી લીધી, જાણે તે કલાકોથી રાહ જોતો હોય.

દરવાજો બંધ થતાં જ મીરાએ જિગ્નેશને દીવાલ સામે ધકેલી દીધો. "આજે હું કહીશ, તું સાંભળીશ," તેણે તેના કાનમાં ફુસફુસાવ્યું, અને તેના દાંતથી તેના કાનની બૂટ હળવેથી કરડી. તેના હાથ જિગ્નેશના શર્ટના બટન પર ગયા, એક પછી એક બટન ખૂલતા ગયા, અને જિગ્નેશના પહોળા ખભા ખુલ્લા થયા. મીરાએ તેની છાતી પર હોઠ મૂક્યા અને ધીમે ધીમે નીચે સરકવા લાગી, તેની જીભ તેની ચામડી પર ભીનો રસ્તો દોરતી હતી.

જિગ્નેશનો શ્વાસ ઝડપી થઈ ગયો હતો, તેના હાથ મીરાના વાળમાં હતા. મીરાએ તેના પેન્ટની ઝિપ ખોલી અને તેનો લંડ હાથમાં લીધો, ગરમ, કઠણ, ધડકતો. તેણે તેને પહેલા હાથથી હલાવ્યો, ધીમે ધીમે, તેને તડપાવતી, પછી મોંમાં લીધો. તેની જીભ તેની આસપાસ ફરતી હતી, ક્યારેક ટોચ પર ગોળ ગોળ, ક્યારેક ઊંડે સુધી લઈ જતી. "મીરા... તું તો આજે..." જિગ્નેશના મોંમાંથી સિસકારી નીકળી, અને તેના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા.

મીરાએ તેની આંખોમાં જોયું અને વધુ ઊંડે લીધો, જાણે તેને સંપૂર્ણ ગળી જવી હોય. તેના ગાલ અંદર ધસી ગયા હતા, તેની જીભ દરેક જગ્યાએ ફરતી હતી. જિગ્નેશનું શરીર તંગ થઈ ગયું, તેના હાથ તેના વાળને કસીને પકડી રહ્યા હતા. ત્યાં જ તેણે મીરાને ઉપર ખેંચી. "ના," તેણે હાંફતાં કહ્યું, "આજે તું આમ ને આમ નહીં છૂટે. આજે હું તને પહેલા પૂરી તૈયાર કરીશ."

જિગ્નેશે મીરાની સાડીનો છેડો ખેંચ્યો અને સાડી જમીન પર સરકી પડી, રેશમી અવાજ સાથે. બ્લાઉઝના હુક એક પછી એક ખૂલ્યા, અને મીરાના ભરેલા સ્તન ખુલ્લા થયા, તેના નિપલ કઠણ થયેલા. તેણે તેને ઉપાડીને ગાદલા પર સુવડાવી, અને તેના હોઠ તેના સ્તન પર મૂક્યા. તેની જીભ તેના નિપલ પર ફરતી હતી, ક્યારેક હળવેથી કરડતી હતી, અને મીરાના મોંમાંથી ધીમી સિસકારીઓ નીકળતી હતી. તેનો એક હાથ નીચે સરક્યો અને તેની ચડ્ડીની અંદર ઘૂસી ગયો, તેની આંગળીઓ તેની ભીનાશમાં ડૂબી ગઈ.

તેના હોઠ નીચે સરકતા ગયા, પેટ પર, નાભિ પર, અને પછી તેના પગ વચ્ચે. જિગ્નેશે તેની ચડ્ડી બાજુએ કરી અને તેની જીભ મીરાની ભીની ચૂત પર મૂકી. મીરાનું શરીર એક ઝાટકા સાથે ઊછળ્યું, તેની કમર ગાદલા પરથી ઊંચી થઈ. "આહ... જિગ્નેશ..." તેની આંગળીઓ તેના વાળમાં ઘૂસી ગઈ, તેના નખ તેની ચામડીમાં ખૂંપ્યા.

જિગ્નેશની જીભ અંદર બહાર થતી હતી, ક્યારેક ધીમી અને ઊંડી, ક્યારેક એટલી ઝડપી કે મીરાને લાગ્યું તેનું શરીર તૂટી જશે. બહાર વરસાદે જોર પકડ્યું હતું, ટિનના છાપરા પર ટપટપ અવાજ આવતો હતો, અને ઓરડામાં મીરાની ચીસો ગૂંજતી હતી. "રોકાતો નહીં... પ્લીઝ... રોકાતો નહીં..." અને પછી તેનું શરીર જોરથી ધ્રૂજીને છૂટી પડ્યું, એક આનંદના મોજા સાથે જેણે તેની આંખોમાં પાણી લાવી દીધું.

"તું તો આખી બદલાઈ ગઈ, મીરા," જિગ્નેશે હાંફતાં કહ્યું, તેના હોઠ તેની જાંઘ પર. "પહેલી રાતે તો તું ધ્રૂજતી હતી." મીરાએ હસીને તેના વાળ ખેંચ્યા. "પહેલી રાતે વરસાદ હતો, આજે નિર્ણય છે," તેણે કહ્યું. "અને યાદ છે, તે દિવસે તું ધાબાની કડી ઠીક કરવા આવ્યો હતો?" જિગ્નેશ હસ્યો, તેના હોઠ તેની ચામડી પર. "અને તે કડીએ મારી જિંદગીની કડી ખોલી નાખી."

મીરા હજુ શ્વાસ લેતી હતી ત્યાં જ જિગ્નેશ તેના પર આવ્યો. તેણે તેનો લંડ તેની ભીની ચૂત પર ઘસ્યો, એક વાર, બે વાર, તેને તડપાવતો, તેની ટોચ તેના ભીનાશમાં ડુબાડતો, અને પછી એક જ ધક્કામાં અંદર ઉતારી દીધો. મીરાની આંખો પહોળી થઈ, તેના નખ તેની પીઠમાં ખૂંપી ગયા. "હા... આમ જ... પૂરો અંદર..."

તે ધીમે ધીમે હલવા લાગ્યો, દરેક ધક્કો ઊંડો, દરેક ધક્કો લાંબો, જાણે સમયને રોકી દેવો હોય. મીરાના પગ તેની કમર પર વીંટળાયેલા હતા, તેના હોઠ તેના હોઠ પર દબાયેલા હતા, તેમની જીભો એકબીજામાં ભળેલી હતી. "તું મારી છે, મીરા," જિગ્નેશે તેના કાનમાં ફુસફુસાવ્યું. "આજની રાત તું બસ મારી છે." મીરાએ તેને વધુ જોરથી પકડી લીધો, જાણે તેને ક્યારેય છોડવી ના હોય, જાણે સવાર ક્યારેય ના પડે.

પછી જિગ્નેશે તેને ફેરવી અને ઘૂંટણ પર કરી. તેણે તેની કમર બંને હાથે પકડી, તેના નિતંબ ઊંચા કર્યા, અને પાછળથી એક જોરદાર ધક્કા સાથે અંદર ઘૂસી ગયો. મીરાનું માથું ગાદલામાં દબાઈ ગયું, તેના વાળ ચહેરા પર વિખેરાઈ ગયા, તેના હાથ ચાદરને કસીને પકડી રહ્યા હતા. દરેક ધક્કા સાથે તેનું શરીર આગળ ધકેલાતું હતું. જિગ્નેશે તેના નિતંબ પર જોરથી થપ્પડ મારી, અને મીરાની ચીસમાં દર્દ અને મજા બંને ભળેલા હતા. "વધુ જોરથી... હા... આમ જ..."

"હવે મારો વારો," મીરાએ અચાનક તેને ધકેલીને નીચે સુવડાવ્યો અને તેના પર સવાર થઈ ગઈ. તેણે તેનો લંડ પોતાની અંદર લીધો અને ધીમે ધીમે હલવા લાગી, તેના હાથ તેની છાતી પર, તેના નખ તેની ચામડી પર રસ્તા દોરતા હતા. પછી તેણે ઝડપ વધારી, ઉપર નીચે, ઉપર નીચે, તેના સ્તન હવામાં હલતા હતા, જિગ્નેશના હાથ તેમને પકડીને દબાવતા હતા. "જો મને, જિગ્નેશ. આજે છેલ્લી વાર જો મને," તેણે કહ્યું, અને જિગ્નેશની આંખો તેના પરથી એક ક્ષણ પણ હટી નહીં.

બંનેની ગતિ વધતી ગઈ, બંનેના શ્વાસ અટકતા ગયા, ઓરડામાં બસ તેમના શરીરોના ટકરાવાનો અવાજ અને બહાર વરસાદનો ઘોંઘાટ રહ્યો. મીરાના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા, જિગ્નેશના હાથ તેની કમરને કસીને પકડી રહ્યા હતા. અને પછી એક જ ક્ષણે, જાણે આકાશમાં વીજળી પડી હોય, બંને છૂટી પડ્યા. મીરાનું શરીર જોરથી ધ્રૂજ્યું, તેની ચીસ ઓરડામાં ગૂંજી, જિગ્નેશે તેને કસીને પકડી રાખી, અને તે બંને એકબીજામાં ઓગળી ગયા. થોડી વાર સુધી બસ તેમના ધબકારા સંભળાતા રહ્યા, એકબીજા સાથે ભળેલા.

પછી મીરા તેની છાતી પર માથું મૂકીને સૂતી રહી, તેની આંગળી તેની છાતી પર ધીમે ધીમે વર્તુળ દોરતી હતી. બહાર વરસાદ હજુ પડતો હતો, ધીમો પડેલો. "જિગ્નેશ," તેણે ધીમેથી કહ્યું, "કાલે સાંજે હિતેશ ઘરે હશે. આ આપણી છેલ્લી રાત હતી. મારે આટલું જ જોઈતું હતું, આઠ મહિનાની એકલતા પછી આટલું જ. હવે મારે પાછું જવું પડશે, મારા ઘરે, મારી જિંદગીમાં."

જિગ્નેશે તેના વાળમાં હાથ ફેરવ્યો અને થોડી વાર કશું ના બોલ્યો. પછી તેણે તેનો ચહેરો ઉપર કર્યો અને તેની આંખોમાં જોયું. "મને ખબર છે, મીરા," તેણે કહ્યું, તેનો અવાજ ભારે હતો. "તું જ્યારે કહે, ત્યારે. પણ આજની રાત હજુ પૂરી નથી થઈ." તેણે તેને ફરી પોતાની તરફ ખેંચી, તેના હોઠ તેના હોઠ પર મૂક્યા, અને આ વખતે તેનો સ્પર્શ ધીમો હતો, નરમ હતો, જાણે દરેક ક્ષણને યાદ રાખવી હોય, જાણે દરેક સ્પર્શ છેલ્લો હોય.

બીજી વાર તેણે તેને સામેથી લીધી, ધીમે ધીમે, તેના હોઠ તેના હોઠ પરથી એક ક્ષણ પણ હટતા નહોતા. દરેક ધક્કો લાંબો હતો, દરેક શ્વાસ એકબીજામાં ભળેલો હતો. મીરાએ તેની આંખોમાં જોયું અને તેને લાગ્યું કે આ માણસ તેને એવી રીતે જોઈ રહ્યો છે જેવી રીતે આઠ મહિનાથી કોઈએ જોઈ નહોતી, જાણે તે કોઈની પત્ની નહીં પણ બસ મીરા હોય. તેની આંખોમાં પાણી આવી ગયું, પણ તેણે તેને વહેવા ના દીધું, બસ તેને વધુ જોરથી ભેટી પડી.

આ વખતે છૂટકારો ધીમો હતો, ઊંડો હતો, જાણે બંને એકબીજામાંથી કશુંક કાઢીને એકબીજામાં કશુંક મૂકી દેતા હોય. પછી તેઓ એમ જ સૂતા રહ્યા, એકબીજાને વળગેલા, વરસાદનો અવાજ હવે બસ ટપકતો રહ્યો હતો. મીરાએ તેની છાતી પર કાન મૂક્યો અને તેના ધબકારા સાંભળ્યા, જાણે તેને યાદ રાખવા માંગતી હોય.

મીરાનો ફોન ફરી ઝબક્યો. હિતેશનો મેસેજ હતો. "મુંબઈ પહોંચ્યો. કનેક્ટિંગ ફ્લાઇટ પકડું છું. સાંજે મળીએ." મીરાએ મેસેજ વાંચ્યો અને ફોન બાજુએ મૂકી દીધો. "સમય થઈ ગયો," તેણે ધીમેથી કહ્યું, અને જિગ્નેશે તેને એક છેલ્લો લાંબો ચુંબન કર્યો.

રાતના ત્રણ વાગ્યા હશે ત્યારે મીરા ઊઠી. તેણે ચૂપચાપ કપડાં પહેર્યા, વાળ બાંધ્યા, સાડી સરખી કરી, અને દરવાજા તરફ ગઈ. જિગ્નેશ તેની પાછળ ઊભો હતો, બસ જોતો રહ્યો, કશું બોલ્યો નહીં. દરવાજા પર મીરાએ પાછું વળીને જોયું. તેની આંખોમાં કોઈ આંસુ નહોતાં, બસ એક શાંત નિર્ણય હતો, અને તે નિર્ણયમાં કોઈ ડર નહોતો.

"આપણો વરસાદ પૂરો થયો, જિગ્નેશ," તેણે કહ્યું. તેનો અવાજ સ્થિર હતો, સ્પષ્ટ હતો. "હવે ઘરે ચાની બહાને ના આવતો. અને હું પણ નહીં આવું. આ વાત અહીં જ પૂરી." જિગ્નેશે ધીમેથી માથું હલાવ્યું, તેની આંખોમાં કશુંક તૂટ્યું, પણ તેણે કશું ના કહ્યું. મીરાએ દરવાજો ખોલ્યો અને સવાર પહેલાંના અંધારામાં પોતાના ઘર તરફ ચાલી ગઈ, એક વાર પણ પાછું વળીને જોયા વગર. પાછળ દરવાજો ધીમેથી બંધ થયો.

ઘરે પહોંચીને મીરાએ દરવાજાની કડી લગાવી અને દીવાલ સામે ટેકો દઈને ઊભી રહી. વરસાદ બંધ થઈ ગયો હતો, અને હવામાં ભીની માટીની સુગંધ હતી. તેના શરીરમાં હજુ જિગ્નેશના સ્પર્શની ગરમી હતી, પણ તેના મનમાં શાંતિ હતી. તેણે ઊંડો શ્વાસ લીધો, બાથરૂમમાં ગઈ, અને પછી પથારીમાં સૂતી. ઊંઘ આવતાં પહેલાં તેના હોઠ પર હળવું સ્મિત હતું, જાણે તેણે કોઈ ભારે વજન ઉતારી દીધું હોય.

સવારે મીરાએ આખું ઘર સાફ કર્યું. પથારીની ચાદર બદલી, રસોડું ધોયું, ધાબાની કડીમાં તેલ નાખ્યું, અને હિતેશ માટે તેની મનપસંદ દાળ ઢોકળી બનાવી. કામ કરતાં કરતાં તેના હાથ એક ક્ષણ માટે અટક્યા, બારી બહાર સામેના ઘર તરફ નજર ગઈ, પણ પછી તેણે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને ફરી કામે લાગી ગઈ. સામેના ઘરનો દરવાજો બંધ હતો, અને તે એમ જ રહેવાનો હતો.

રમીલા માસી સવારે ટિફિન લઈને આવ્યા. દરવાજામાં ઊભા રહીને તેમણે મીરા સામે જોયું, અને તેમના ચહેરા પર એ જ જાણકાર સ્મિત હતું જે પહેલી રાતે હતું. "ઘર તો ચમકાવી દીધું," તેમણે કહ્યું, "અને ચહેરો પણ." મીરાએ સ્મિત કર્યું. "હિતેશ આવે છે ને, માસી." માસીએ તેના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને ધીમેથી કહ્યું, "સારું કર્યું, દીકરી." મીરા સમજી ગઈ કે માસી બધું જાણે છે, અને બધું માફ છે, અને આ વાત હવે ક્યારેય બહાર નહીં આવે.

સાંજે જ્યારે હિતેશની રિક્ષા ઘર સામે ઊભી રહી, ત્યારે મીરા દોડતી દરવાજે ગઈ. આઠ મહિના પછી તેણે તેના પતિને જોયો, થાકેલો, ધૂળવાળો, પણ હસતો. તેણે બેગ નીચે મૂકી અને મીરાને ગળે લગાવી. મીરાએ હિતેશના ખભા પર માથું મૂક્યું અને આંખો બંધ કરી દીધી. પાછળ દરવાજો બંધ થયો. ઘરમાં ફરી જીવન આવ્યું, અને વરસાદની એ રાતો હવે બસ એક યાદ બની ગઈ, જેને તે ક્યારેય કોઈને નહીં કહે.