ગુજરાતી સેક્સ વાર્તા: વરસાદની રાતનો મહેમાન, ભાગ ૧

આ એક ગુજરાતી સેક્સ વાર્તા છે, અને એની શરૂઆત થાય છે એ સાંજે જ્યારે વરસાદે આણંદના આખા ગામને ઘેરી લીધું હતું. મીરા દોડતી દોડતી ધાબે ચડી હતી, કપડાંની દોરીમાંથી છેલ્લો સાડલો ઉતારતી હતી ત્યાં જ ધાબાનો લોખંડી દરવાજો જોરથી ભટકાયો અને કડી જામ થઈ ગઈ. તેણે કડીને ખેંચી, દરવાજાને ધક્કો માર્યો, પણ દરવાજો એક ઈંચ પણ હલ્યો નહીં, અને વરસાદનું પાણી તેના વાળમાંથી ગરદન પર થઈને બ્લાઉઝમાં ટપકવા લાગ્યું.

"અરે યાર, આ કડીને આજે જ જામ થવાનું હતું!" મીરા દાંત પીસીને બબડી. તેનો અવાજ વરસાદના ઘોંઘાટમાં ડૂબી ગયો. સાડીનો છેડો પાણીમાં ભીંજાઈને ભારે થઈ ગયો હતો અને ઠંડી હવા તેના ભીના શરીરને ધ્રુજાવતી હતી. તેણે ફરી એક વાર બંને હાથે કડી પકડીને આખા શરીરના વજનથી ખેંચી, પણ કડી જાણે દરવાજા સાથે એક થઈ ગઈ હતી.

ત્યાં જ સામેના ધાબેથી એક અવાજ આવ્યો, "એય, શું થયું? મદદ જોઈએ છે?" મીરાએ ચોંકીને જોયું તો સામેવાળા ઘરના ધાબે એક અજાણ્યો પુરુષ ઊભો હતો, હાથમાં ટોર્ચ, વરસાદમાં અડધો ભીંજાયેલો. એ ઘરમાં આજે સવારે જ કોઈ નવું કુટુંબ રહેવા આવ્યું હતું, મીરાએ સવારે ટેમ્પો જોયો હતો. "દરવાજાની કડી જામ થઈ ગઈ છે!" તેણે જોરથી જવાબ આપ્યો, "અંદર જવાનો રસ્તો બંધ!"

પુરુષે એક ક્ષણ વિચાર્યું, પછી પોતાના ધાબાની નીચી દીવાલ તરફ ઈશારો કર્યો. "બંને ધાબા વચ્ચે દીવાલ તો માત્ર ચાર ફૂટની છે, હું આવું છું! મારી પાસે ટૂલબોક્સ છે." એમ કહીને તે દીવાલ પર ચડ્યો, વરસાદમાં ભીંજાતો, એક હાથે નાનું ટૂલબોક્સ પકડીને કૂદીને મીરાના ધાબે આવી પહોંચ્યો. નજીક આવતાં મીરાએ જોયું, ત્રીસેક વર્ષનો, ઊંચો, પહોળા ખભાવાળો, ભીના શર્ટમાંથી તેની છાતીની રેખાઓ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી.

"હું જિગ્નેશ," તેણે હસીને કહ્યું, વરસાદનું પાણી તેના ચહેરા પરથી ટપકતું હતું, "આજે જ અમદાવાદથી શિફ્ટ થયો છું. અને તમે?" "મીરા," તેણે જવાબ આપ્યો, પોતાની ભીની સાડીના છેડાને સંકોરતાં જે તેના શરીર સાથે ચોંટી ગયો હતો. જિગ્નેશની નજર એક ક્ષણ તેના ભીના બ્લાઉઝ પર અટકી, પછી તેણે ઝડપથી નજર હટાવી લીધી, પણ મીરાએ એ નજર નોંધી લીધી હતી. તેના પેટમાં કંઈક ગરમ લાગણી ફરી વળી.

જિગ્નેશ ઘૂંટણિયે બેસીને કડી તપાસવા લાગ્યો. "કાટ ખાઈ ગઈ છે, અને વરસાદમાં ફૂલી ગઈ છે," તેણે ટૂલબોક્સમાંથી સ્ક્રૂડ્રાઈવર કાઢતાં કહ્યું, "બે મિનિટ આપો." મીરા તેની બાજુમાં ઊભી રહી, વરસાદ બંનેને ભીંજવતો રહ્યો. જિગ્નેશના હાથ મજબૂત હતા, નસો ફૂલેલી, અને જ્યારે તે કડી પર જોર લગાવતો ત્યારે તેના બાવડાના સ્નાયુઓ તંગ થતા. મીરા પોતાને રોકી ન શકી, તે એ દૃશ્ય જોતી રહી.

ખટાક અવાજ સાથે કડી છૂટી ગઈ. "થઈ ગયું!" જિગ્નેશે વિજયી હાસ્ય સાથે કહ્યું, "પણ આ કડી બદલવી પડશે, નહીંતર ફરી જામ થશે." મીરાએ રાહતનો શ્વાસ લીધો, પણ ત્યાં જ આકાશમાં જોરદાર વીજળી ચમકી અને વરસાદ પહેલાં કરતાં બમણો વધી ગયો. દીવાલ પરથી પાછા જવાનો રસ્તો હવે લપસણો અને જોખમી લાગતો હતો. જિગ્નેશે દીવાલ તરફ જોયું અને માથું હલાવ્યું, "આ વરસાદમાં કૂદકો મારવો મૂર્ખામી થશે."

"તો નીચે આવો, ચા પીઓ, વરસાદ થોડો ઓછો થાય એટલે જજો," મીરાએ કહ્યું. તેના અવાજમાં એક અજાણ્યો ઉત્સાહ હતો જેને તે પોતે પણ સમજી ન શકી. જિગ્નેશે એક ક્ષણ અચકાયું, પછી હસીને માથું હલાવ્યું. બંને ભીંજાયેલા, ધાબાના દરવાજેથી નીચે ઉતર્યા, સીડી પરથી પાણી ટપકતું તેમના પગલાં સાથે અવાજ કરતું હતું.

નીચે હોલમાં આવીને મીરા બોલી, "તમે બેસો, હું કપડાં બદલીને આવું છું." તે ઝડપથી બેડરૂમમાં ગઈ, ભીની સાડી ઉતારી, શરીર લૂછ્યું અને સૂકો સલવાર કમીઝ પહેર્યો. અરીસામાં પોતાને જોતાં તેને લાગ્યું કે તેના ગાલ લાલ થઈ ગયા છે. "આ શું થઈ રહ્યું છે મને?" તેણે પોતાને પૂછ્યું. છેલ્લા આઠ મહિનાથી હિતેશ દુબઈમાં હતો, અને ઘરમાં એકલતા તેને અંદરથી કોરી ખાતી હતી.

રસોડામાં ચા મૂકતાં મીરાએ બૂમ પાડી, "જિગ્નેશભાઈ, તમે એકલા જ રહેવા આવ્યા છો? કુટુંબ સાથે નથી આવ્યા?" થોડી વાર શાંતિ રહી, પછી જિગ્નેશનો અવાજ આવ્યો, "ભાઈ ન કહો, જિગ્નેશ જ કહો. અને હા, એકલો જ છું. છૂટાછેડા થયા છે બે વર્ષ પહેલાં. નવી નોકરી, નવું શહેર, નવી શરૂઆત." મીરાના હાથ એક ક્ષણ અટક્યા. એકલો પુરુષ, સામેના ઘરમાં, વરસાદી રાતે તેના ઘરમાં ચા પી રહ્યો હતો.

ચાના કપ લઈને તે હોલમાં આવી. જિગ્નેશ સોફા પર બેઠો હતો, વાળ હજુ ભીના, શર્ટના બે બટન ખુલ્લા. "તમારા પતિ?" તેણે પૂછ્યું. "દુબઈમાં નોકરી કરે છે," મીરાએ જવાબ આપ્યો, તેની બાજુમાં થોડે દૂર બેસતાં, "વર્ષમાં બે વાર આવે છે. આઠ મહિના થયા ગયાને." જિગ્નેશે તેની સામે જોયું, તેની આંખોમાં કંઈક એવું હતું જે મીરાએ ઘણા સમયથી કોઈ પુરુષની આંખોમાં જોયું ન હતું. "એકલતા તો બહુ લાગતી હશે," તેણે ધીમેથી કહ્યું.

મીરાએ કપ હોઠે માંડ્યો જેથી પોતાનો ચહેરો છુપાવી શકે. "ટેવ પડી ગઈ છે," તેણે કહ્યું, પણ તેનો અવાજ તેને જ જૂઠો લાગ્યો. બહાર વરસાદ બારીઓ પર થપાટ મારતો હતો, અને હોલમાં માત્ર બંનેના શ્વાસનો અવાજ સંભળાતો હતો. જિગ્નેશે કપ પાછો આપવા હાથ લંબાવ્યો, અને તેની આંગળીઓ મીરાની આંગળીઓને અડી ગઈ. બંનેમાંથી કોઈએ હાથ પાછો ખેંચ્યો નહીં. એક, બે, ત્રણ સેકન્ડ, આંગળીઓ એકબીજાને અડેલી રહી, અને હવામાં કંઈક ભારે થઈ ગયું.

છેવટે મીરાએ કપ લઈ લીધો, પણ તેની છાતીમાં ધબકારા વધી ગયા હતા. "મારા બાથરૂમનો નળ લીક થાય છે," તેણે અચાનક કહ્યું, વિષય બદલવાના ઈરાદે, "તમે ટૂલબોક્સ લાવ્યા જ છો તો જોઈ જુઓને?" જિગ્નેશ હસ્યો, "ચા પીધાનો બદલો ચૂકવવો જ પડશે એમ ને?" બંને હસી પડ્યા, પણ હાસ્યની નીચે કંઈક બીજું ધબકતું હતું. મીરા ઊભી થઈ અને સીડી તરફ ચાલી, જિગ્નેશ ટૂલબોક્સ લઈને પાછળ આવ્યો.

સીડી સાંકડી હતી. ઉપર ચડતાં મીરાનો પગ લપસ્યો, અને જિગ્નેશે તરત તેની કમર પકડી લીધી. તેનો હાથ તેની કમર પર, તેનું શરીર તેની પીઠ સાથે અડેલું, બંને થંભી ગયા. મીરાએ ધીમેથી પાછું જોયું, જિગ્નેશનો ચહેરો તેના ચહેરાથી માત્ર ઈંચ દૂર હતો, તેના શ્વાસ તેના હોઠ પર અથડાતા હતા. "સંભાળીને," તેણે ધીમેથી કહ્યું, પણ તેનો હાથ તેની કમર પરથી હટ્યો નહીં. મીરાએ તેની આંખોમાં જોયું અને પછી, કોઈ વિચાર વિના, પોતાના હોઠ તેના હોઠ પર મૂકી દીધા.

પહેલું ચુંબન ધીમું હતું, સાવચેત, જાણે બંને પૂછતા હોય કે આ ખરેખર થઈ રહ્યું છે? પછી જિગ્નેશે તેને સીડીની દીવાલ સાથે દબાવી, અને ચુંબન ભૂખ્યું બની ગયું. તેની જીભ તેના મોંમાં, તેના હાથ તેની પીઠ પર ફરતા, મીરાના મોંમાંથી એક દબાયેલો સિસકારો નીકળી ગયો. આઠ મહિનાની એકલતા, આઠ મહિનાની અડધી રાતો, બધું એ એક ચુંબનમાં ઓગળી ગયું. "આ ખોટું છે," મીરાએ હાંફતાં કહ્યું, પણ તેના હાથ જિગ્નેશના શર્ટના કોલરને પકડી રહ્યા હતા, છોડતા ન હતા.

"તો મને રોકો," જિગ્નેશે તેના કાન પાસે ધીમેથી કહ્યું, તેના હોઠ તેની ગરદન પર ફરતા હતા. મીરાએ તેને રોક્યો નહીં. તેનાથી વિરુદ્ધ, તેણે તેનો હાથ પકડ્યો અને તેને ઉપર બેડરૂમ તરફ ખેંચી ગઈ. દરવાજો બંધ થવાનો અવાજ વરસાદના ઘોંઘાટમાં ખોવાઈ ગયો. બેડરૂમમાં પહોંચતાં જ જિગ્નેશે તેને પોતાની તરફ ખેંચી, અને આ વખતે ચુંબનમાં કોઈ સાવચેતી ન હતી, માત્ર ભૂખ હતી.

મીરાના હાથ જિગ્નેશના શર્ટના બટન પર ગયા, એક પછી એક બટન ખૂલતા ગયા, અને તેની પહોળી છાતી ખુલ્લી થઈ. જિગ્નેશે તેના કુર્તાના હૂક ખોલવા માંડ્યા, તેની આંગળીઓ ધ્રુજતી હતી. કુર્તો નીચે સરક્યો, અને મીરા માત્ર બ્રા અને સલવારમાં તેની સામે ઊભી રહી. જિગ્નેશની નજર તેના શરીર પર ફરી, "તું ખૂબ સુંદર છે," તેણે કહ્યું, અને એ શબ્દો સાંભળીને મીરાની આંખોમાં પાણી આવી ગયું. કેટલા સમયથી કોઈએ તેને આમ જોઈ ન હતી.

તેણે જિગ્નેશને પલંગ પર બેસાડ્યો અને તેની સામે ઘૂંટણિયે બેસી ગઈ. તેના હાથ તેના પેન્ટના બટન પર ગયા, ઝિપ નીચે ઉતરી, અને તેનો તંગ લંડ બહાર આવ્યો, સંપૂર્ણ તંગ, નસો ફૂલેલી. મીરાએ તેને હાથમાં લીધો, તેની ગરમાહટ અનુભવી, અને ધીમેથી પોતાના હોઠ તેના ટોપ પર મૂક્યા. જિગ્નેશના મોંમાંથી ઊંડો શ્વાસ નીકળ્યો, "ઓહ, મીરા." તેણે તેને મોંમાં લીધો, પહેલાં ધીમે, પછી વધુ ઊંડે, તેની જીભ ફરતી, તેના હાથ તેના ગોળા સહેલાવતા. જિગ્નેશના હાથ તેના વાળમાં ખૂંપી ગયા.

"બસ, હવે મારો વારો," જિગ્નેશે તેને ઊભી કરતાં કહ્યું, તેને પલંગ પર સુવાડી. તેણે તેની સલવારનો નાડો ખોલ્યો, સલવાર નીચે સરકી, અને તેની ભીની ચૂત ખુલ્લી થઈ. જિગ્નેશ એક ક્ષણ તેને જોતો રહ્યો, પછી તેના ઘૂંટણ વચ્ચે બેઠો અને પોતાનું મોં તેની ચૂત પર મૂક્યું. મીરાની કમર પલંગ પરથી ઊંચી થઈ ગઈ, "આહ! જિગ્નેશ!" તેની જીભ તેની ચૂતના દાણા પર ફરતી હતી, ચૂસતી, ચાટતી, અને મીરાના હાથ ચાદરને પકડી રહ્યા હતા. તેનું શરીર ધ્રુજવા લાગ્યું, અને થોડી જ વારમાં તેની ચૂતમાંથી પાણી છૂટી ગયું, તે જોરથી હાંફતી પલંગ પર ઢળી પડી.

પણ જિગ્નેશ અટક્યો નહીં. તે તેના પર ચડ્યો, પોતાના લંડને તેની ચૂતના મોં પર ઘસ્યો, અને ધીમેથી અંદર ધકેલ્યો. મીરાએ તેના ખભા પકડી લીધા, તેના નખ તેની પીઠમાં ખૂંપી ગયા. "ધીમે, ધીમે," તેણે હાંફતાં કહ્યું, પણ તેના પગ તેની કમર ફરતે વીંટળાઈ ગયા હતા, તેને વધુ અંદર ખેંચતા. જિગ્નેશે ધક્કા મારવા માંડ્યા, પહેલાં ધીમા અને ઊંડા, પછી ઝડપી. પલંગ ચરમરાવા લાગ્યો, વરસાદ બારી પર પછડાટ મારતો રહ્યો, અને બંનેના શ્વાસ એક થઈ ગયા.

"તારી ચૂત કેટલી ટાઈટ છે," જિગ્નેશે તેના કાનમાં કહ્યું, અને એ ગંદા શબ્દો સાંભળીને મીરાની અંદર કંઈક ભડકી ઊઠ્યું. "તો જોરથી ચોદ મને," તેણે જવાબ આપ્યો, પોતાના જ શબ્દોથી ચોંકીને, પણ રોકાઈ નહીં, "આઠ મહિનાથી કોઈએ મને હાથ પણ નથી લગાવ્યો." જિગ્નેશે તેના હોઠ પર ચુંબન કર્યું અને ધક્કા વધુ જોરથી મારવા લાગ્યો. મીરા દરેક ધક્કે સિસકારા ભરતી હતી, તેના સ્તન હલતા હતા, અને જિગ્નેશે એક સ્તન મોંમાં લઈને ચૂસવા માંડ્યું.

મીરાએ અચાનક તેને ધક્કો મારીને નીચે પાડ્યો અને તેના પર ચડી બેઠી. તેણે તેના લંડને પકડીને પોતાની ચૂતમાં ગોઠવ્યો અને નીચે બેસી ગઈ, આખો લંડ અંદર લેતાં તેના મોંમાંથી ચીસ નીકળી ગઈ. પછી તેણે કમર હલાવવા માંડી, ઉપર નીચે, આગળ પાછળ, તેના વાળ છૂટા ઊડતા, તેના સ્તન જિગ્નેશના ચહેરા સામે હલતા. જિગ્નેશે તેની કમર પકડી, તેને વધુ ઝડપથી હલાવવામાં મદદ કરી. "હા, એમ જ, એમ જ," તે બબડતો હતો. મીરાની ચૂત ફરી ભીની થઈ ગઈ, તેનું શરીર તંગ થયું, અને બીજી વાર તેનું પાણી છૂટી ગયું, આ વખતે વધુ જોરથી.

જિગ્નેશે તેને પલંગ પર ઊંધી કરી, તેના ઢીંચણ પર બેસાડી, પાછળથી તેની ચૂતમાં લંડ ધકેલ્યો. તેના એક હાથે તેના વાળ પકડ્યા, બીજા હાથે તેની ગાંડ પર હળવી થપ્પડ મારી. "આહ!" મીરા ચીસ પાડી ઊઠી, પણ તેનો અવાજ ખુશીનો હતો. ધક્કા ઊંડા અને ઝડપી હતા, બંનેના શરીર પર પરસેવો, બંને હાંફતા. "હું આવવાનો છું," જિગ્નેશે ઘોઘરા અવાજે કહ્યું. "અંદર જ છોડ," મીરાએ કહ્યું, "આજે બધું અંદર જ." થોડા જોરદાર ધક્કા પછી જિગ્નેશનું શરીર તંગ થયું, અને તેનું ગરમ પાણી તેની ચૂતમાં છૂટી ગયું. બંને પલંગ પર ઢળી પડ્યા, એકબીજામાં ગૂંથાયેલા, હાંફતા.

થોડી વાર બંને એમ જ પડ્યા રહ્યા, વરસાદનો અવાજ હવે ધીમો પડ્યો હતો. જિગ્નેશે મીરાના વાળમાં આંગળીઓ ફેરવતાં કહ્યું, "મને ખબર ન હતી કે આજનો દિવસ આમ જશે." મીરા હસી, "મને પણ ન હતી." પણ તેના મનમાં એક ડર પણ હતો, આ હવે શું થશે? હિતેશ દુબઈમાં હતો, અને તે હમણાં જ પાડોશી સાથે પલંગમાં હતી. પણ તેના શરીરમાં જે સંતોષ હતો, એ સંતોષ તેણે મહિનાઓથી અનુભવ્યો ન હતો. તેણે જિગ્નેશની છાતી પર માથું મૂક્યું અને તેના ધબકારા સાંભળતી રહી.

"વરસાદ થંભી ગયો લાગે છે," જિગ્નેશે બારી તરફ જોતાં કહ્યું, "મારે જવું જોઈએ." મીરાએ અનિચ્છાએ માથું હલાવ્યું. બંને ઊભા થયા, કપડાં પહેર્યા, પણ દરેક સ્પર્શમાં હજુ ગરમાહટ હતી. જિગ્નેશે શર્ટના બટન બંધ કરતાં કહ્યું, "કડી માટે આભાર ન કહેતી, ચા માટે આભાર કહીશ." મીરા હસી પડી, તેના ગાલ ફરી લાલ થઈ ગયા. તેણે તેનો હાથ પકડ્યો અને બંને સીડી ઉતરવા લાગ્યા, જાણે બંને ઈચ્છતા હતા કે આ સાંજ ક્યારેય પૂરી ન થાય.

હોલમાં પહોંચીને જિગ્નેશે પોતાનું ટૂલબોક્સ ઉપાડ્યું. "કાલે સવારે આવીને નવી કડી લગાવી દઈશ," તેણે કહ્યું, તેની આંખો મીરાની આંખોમાં. "કાલે સવારે?" મીરાએ પૂછ્યું, તેના અવાજમાં એક છુપો અર્થ હતો. "કાલે સવારે," જિગ્નેશે ધીમેથી જવાબ આપ્યો, અને તેનો હાથ તેના ગાલ પર ફર્યો. બંને દરવાજા તરફ વળ્યા, અને ત્યાં જ, મુખ્ય દરવાજા પર જોરથી ટકોરા પડ્યા. ટક, ટક, ટક.

બંને થંભી ગયા. મીરાનો ચહેરો સફેદ પડી ગયો. "મીરા બહેન! હું રમીલા! દરવાજો ખોલો!" બહારથી રમીલા માસીનો અવાજ આવ્યો, પાડોશમાં રહેતાં, હિતેશની દૂરની માસી, જે અઠવાડિયામાં બે વાર ટિફિન લઈને આવતાં. જિગ્નેશે ગભરાઈને આસપાસ જોયું, તેના ભીના શૂઝ, તેનું ટૂલબોક્સ, બધું જ પુરાવો હતું. મીરાએ તેને ઈશારાથી સ્ટોરરૂમ તરફ ધકેલ્યો, તેણે ઝડપથી પોતાના વાળ સરખા કર્યા, અને ધ્રુજતા હાથે દરવાજો ખોલ્યો.

રમીલા માસી ટિફિન લઈને અંદર આવ્યાં, વરસાદમાં છત્રી લઈને. "અરે, આજે તો વરસાદે હદ કરી," તેઓ બોલતાં બોલતાં હોલમાં આવ્યાં, અને ત્યાં જ તેમની નજર ટેબલ પરના બે ચાના ખાલી કપ પર પડી. પછી તેમની નજર સીડી પાસેના ભીના પુરુષી પગલાં પર અટકી, જે સ્ટોરરૂમ તરફ જતાં હતાં. માસીના હોઠ પર એક વિચિત્ર, જાણકાર સ્મિત આવ્યું. મીરાનું હૃદય જોરથી ધડકવા લાગ્યું, તેના હાથ પરસેવે ભીના થઈ ગયા.

"મહેમાન આવ્યા હતા એમ ને?" રમીલા માસીએ પૂછ્યું, તેમની આંખો મીરાના ચહેરા પર સ્થિર. મીરાએ ગળું ખંખેર્યું, "એ તો, સામેવાળા ઘરમાં નવા રહેવા આવ્યા છે, ધાબાની કડી ઠીક કરવા આવ્યા હતા." માસી ધીમેથી હસ્યાં, એવું હાસ્ય જેમાં હજાર સવાલો હતા. "કડી, હં," તેઓ બોલ્યાં, અને ટિફિન ટેબલ પર મૂક્યું. સ્ટોરરૂમનો દરવાજો અંદરથી સહેજ હલ્યો, અને મીરાનો શ્વાસ અટકી ગયો. આગળનો ભાગ જલ્દી આવી રહ્યો છે...