ગુજરાતી સેક્સ વાર્તા: વરસાદની રાતનો મહેમાન, ભાગ ૨

"આ તો કોઈ ગુજરાતી સેક્સ વાર્તા જેવું જ થઈ ગયું, મીરા!" રમીલા માસીનો અવાજ હોલમાં ગુંજ્યો, અને એમની નજર વારાફરતી બે ચાની બાટલી પર, પછી ભીના પુરુષ પગલાં પર ફરતી હતી જે વરંડાથી સીધા સ્ટોર રૂમ તરફ જતા હતા. એમના હોઠ પર ધીમું, જાણકાર સ્મિત ફેલાયું હતું.

મીરાનું દિલ ધડકવા લાગ્યું. એ જ ક્ષણે સ્ટોર રૂમનો દરવાજો અંદરથી હલ્યો. હેન્ડલ થોડું ફર્યું, કડકડાટ થયો, અને મીરાના ગળામાંથી ચીસ નીકળતા નીકળતા રહી ગઈ. માસીની નજર હવે સીધી એ દરવાજા પર ટકેલી હતી.

પણ રમીલા માસીએ જે કર્યું એની મીરાએ કલ્પના પણ નહોતી કરી. એમણે અચાનક અવાજ ઊંચો કર્યો, "અરે, મારો દીકરો બહાર ઊભો છે, હમણાં આવું છું!" જાણે બહાર કોઈની રાહ જોતા હોય એમ બોલ્યા, અને મીરા તરફ આંખ મિચકારી. એ ખોટું બહાનું સ્ટોર રૂમમાંથી આવતા કોઈપણ અવાજને ઢાંકવા માટે હતું.

માસીએ ટિફિન ટેબલ પર મૂક્યું, મીરાની પાસે આવીને એના કાનમાં ધીમેથી કહ્યું, "બારી બંધ કરજે, હવા ઠંડી છે... અને સાંભળ, ગામ નાનું છે, દીકરી." એમના અવાજમાં ઠપકો નહોતો, ચીડવણી હતી. પછી એ હસતા હસતા બહાર નીકળી ગયા, દરવાજો બંધ કરીને.

દરવાજો બંધ થતાં જ સ્ટોર રૂમનો દરવાજો ધડામ કરતો ખુલ્યો અને જિગ્નેશ બહાર ધસી આવ્યો. એના કપાળે પરસેવો હતો, શર્ટ ભીનું હતું, અને ચહેરા પર એવો ભાવ હતો જાણે ચોર પકડાઈ ગયો હોય. મીરા એને જોઈ રહી, અને પછી બંને એકસાથે હસી પડ્યા. એ હાસ્યમાં રાહત હતી, શરમ હતી, અને કંઈક બીજું પણ.

"તમારા માસી તો..." જિગ્નેશે શ્વાસ લેતા કહ્યું, "ડેન્જર છે, હોં!" મીરાએ એના હાથ પર હળવો ધબ્બો માર્યો, "ચૂપ! હવે નીકળો અહીંથી, પાછળના રસ્તેથી. કોઈ જોઈ જશે તો ગામમાં વાત ફેલાતા વાર નહીં લાગે."

જિગ્નેશે માથું હલાવ્યું. જતા જતા એ દરવાજા પાસે ઊભો રહ્યો, મીરાનો હાથ પકડીને ધીમેથી બોલ્યો, "કાલે સાંજે... માસી સત્સંગમાં જશે, ખબર છે ને? મારા ઘરે આવજે. ટૂલબોક્સ પાછું આપવાના બહાને." મીરાએ કંઈ જવાબ ન આપ્યો, પણ એની આંખોએ હા પાડી દીધી હતી.

એ રાત્રે મીરાને ઊંઘ ન આવી. બાજુના ઘરની લાઈટ મોડે સુધી ચાલુ હતી, અને એ વિચારતી રહી કે દીવાલની પેલી પાર જિગ્નેશ પણ શું એના જેવું જ વિચારતો હશે. હિતેશનો દુબઈથી ફોન આવ્યો હતો, પણ એણે ઉપાડ્યો નહોતો. પહેલીવાર એને પતિના ફોનથી બચવાનું મન થયું હતું.

બીજે દિવસે સાંજે છ વાગ્યે રમીલા માસી સત્સંગ માટે નીકળ્યા. સાત વાગ્યે મીરા જિગ્નેશનું ભારે ટૂલબોક્સ ઊંચકીને એના ઘરના દરવાજે ઊભી હતી. એનું દિલ એટલું જોરથી ધડકતું હતું કે એને લાગ્યું જિગ્નેશ દરવાજો ખોલતાં જ સાંભળી લેશે.

દરવાજો ખુલ્યો અને જિગ્નેશ સામે ઊભો હતો, માત્ર બનિયાન અને ટ્રેકપેન્ટમાં. એના વાળ ભીના હતા, જાણે હમણાં જ નહાયો હોય. "આવી ગઈ?" એના અવાજમાં આશ્ચર્ય કરતા આનંદ વધારે હતો. "અંદર આવ."

ઘર અડધું ખાલી હતું. ખૂણામાં કાર્ટનના ડબ્બા ઢગલો થયેલા હતા, એક જ ટ્યુબલાઈટ બળતી હતી, અને હવામાં નવા પેઈન્ટની વાસ હતી. દીવાલ પર એક પણ ફોટો નહોતો લટકાવેલો. "હજુ ગોઠવાયું નથી," જિગ્નેશે શરમાતા કહ્યું, "બે દિવસથી એકલો હાથે જ બધું કરું છું."

મીરાએ ટૂલબોક્સ નીચે મૂક્યું. "પાણી પીશે?" જિગ્નેશે પૂછ્યું. એ રસોડા તરફ ગયો, અને મીરા એની પાછળ ગઈ. નાનકડા રસોડામાં બે જણ માંડ સમાય એટલી જગ્યા હતી. એણે ગ્લાસ આપ્યો, અને ગ્લાસ લેતી વખતે એમની આંગળીઓ અથડાઈ. બંનેમાંથી કોઈએ હાથ પાછો ન ખેંચ્યો.

"તારા છૂટાછેડા..." મીરાએ ધીમેથી પૂછ્યું, "શું થયું હતું?" જિગ્નેશે નજર ઝુકાવી. "એને અમદાવાદ છોડવું નહોતું, મને નોકરી માટે ફરવું પડતું. ધીમે ધીમે અમે અજાણ્યા થઈ ગયા. છેલ્લે તો એક ઘરમાં બે મહેમાન જેવું લાગતું." એણે મીરા સામે જોયું, "અને તું? દુબઈ... આઠ મહિના... કેમ ચલાવે છે?"

મીરાની આંખો ભરાઈ આવી. "ચલાવું છું એમ જ. ફોન પર વાતો, વીડિયો કોલ, અને ખાલી ઘર." એણે ગ્લાસ નીચે મૂક્યો. "હવે હું જાઉં..." એ દરવાજા તરફ ફરી, પણ જિગ્નેશે એનું કાંડું પકડી લીધું. એક જ ખેંચમાં એ એની છાતી સાથે અથડાઈ.

અને પછી એના હોઠ મીરાના હોઠ પર હતા. આ વખતે કોઈ ઉતાવળ નહોતી, કોઈ ડર નહોતો. ધીમું, ઊંડું, ભૂખ્યું ચુંબન. જિગ્નેશના હાથ મીરાની કમર પર ફરતા હતા, અને મીરાના હાથ એના ભીના વાળમાં ખૂંપેલા હતા. રસોડાની સાંકડી જગ્યામાં બંનેના શ્વાસ એક થઈ ગયા.

જિગ્નેશે મીરાને ઊંચકીને રસોડાના પ્લેટફોર્મ પર બેસાડી દીધી. એની સાડીનો પાલવ ખભા પરથી સરકીને નીચે પડ્યો, અને એણે એને સરખો કરવાની કોશિશ પણ ન કરી. જિગ્નેશની નજર એના બ્લાઉઝ પર ટકી, અને એણે એક એક બટન ખોલવા માંડ્યા. મીરાનો શ્વાસ ભારે થતો ગયો.

બ્લાઉઝ ખુલતા જ એણે મીરાની છાતીને હાથમાં લીધી. નરમ, ભરેલી છાતી, અને ઉપર કડક થયેલા નિપ્પલ. એણે મોઢું નમાવીને એક નિપ્પલ ચૂસવા માંડ્યો, જીભ ફેરવતા, હળવેથી કરડતા. મીરાના મોઢામાંથી સિસકારો નીકળી ગયો, "આહ... જિગ્નેશ..." એના હાથ એના માથાને પોતાની છાતી પર દબાવતા હતા.

મીરાએ એની બનિયાન ઉપર ખેંચી કાઢી. પહોળી છાતી, પરસેવાની ચમક. એણે ટ્રેકપેન્ટની દોરી ખોલી, અને અંદરથી એનો કડક લંડ બહાર આવ્યો. લાંબો, જાડો, નસો ફૂલેલી. મીરાએ એને હાથમાં લીધો, ધીમે ધીમે હલાવતા, અને પછી નીચે નમીને એના ટોપ પર જીભ ફેરવી.

જિગ્નેશના ગળામાંથી ઘૂઘવાટ નીકળ્યો. મીરાએ આખો લંડ મોઢામાં લીધો, ઊંડે સુધી, ગળા સુધી. એ ચૂસતી હતી, જીભ ફેરવતી હતી, હાથથી નીચેનો ભાગ હલાવતી હતી. જિગ્નેશના હાથ એના વાળમાં હતા, હળવેથી દબાવતા. "બસ... બસ કર, નહીંતર અહીં જ..." એણે હાંફતા કહ્યું.

જિગ્નેશે મીરાને પ્લેટફોર્મ પરથી ઉતારી, એને ફેરવીને પ્લેટફોર્મ તરફ ઝુકાવી. એણે એની સાડી ઉપર ચડાવી, ચણિયો નીચે સરકાવ્યો. મીરાની ગાંડ ખુલ્લી થઈ, થાપા વચ્ચે ભીની ચૂત ચમકતી હતી. એણે આંગળીઓ ફેરવી, અને મીરા ધ્રુજી ઊઠી.

પછી એણે પોતાનો લંડ એની ચૂત પર ઘસ્યો, ભીનાશમાં ભીંજવતા, અને એક જ ધક્કામાં અંદર ઉતારી દીધો. મીરાના મોઢામાંથી મોટી ચીસ નીકળી, જે એણે હથેળીથી દબાવી. "હા... હા... આમ જ..." એ બબડતી હતી. જિગ્નેશે એની કમર પકડીને ધક્કા મારવા માંડ્યા, પહેલા ધીમા, પછી જોરદાર.

પ્લેટફોર્મ હલતું હતું, વાસણો ખખડતા હતા. જિગ્નેશનો એક હાથ આગળ આવીને એની છાતી મસળતો હતો, બીજો હાથ એના પેટ પર. દરેક ધક્કે મીરાની ચૂતમાંથી ચપચપ અવાજ આવતો હતો. "તારી ચૂત તો... આહ... એટલી ટાઈટ..." જિગ્નેશ હાંફતો હતો.

મીરાને લાગ્યું કે એનું શરીર ફાટી જશે. એની ચૂતની અંદર ગરમી વધતી ગઈ, પેટમાં ગાંઠ બંધાતી ગઈ, અને પછી એક જોરદાર ઝટકા સાથે એ ઝરી પડી. એનું પાણી છૂટ્યું, શરીર ધ્રુજ્યું, અને એ પ્લેટફોર્મ પર ઢળી પડી. જિગ્નેશે હજુ બે ચાર જોરદાર ધક્કા માર્યા અને પછી બહાર કાઢીને એની થાપા પર છૂટ્યો.

બંને હાંફતા ઊભા હતા. જિગ્નેશે પાણીનો ગ્લાસ ભરીને મીરાને આપ્યો. મીરાએ પીધું, અને પછી હસી પડી, "તારા ઘરમાં તો સોફા પણ નથી, હીરો!" જિગ્નેશે પણ હસતા હસતા એને ઊંચકી લીધી, "સોફા નથી, પણ બેડરૂમમાં ગાદલું છે. ચાલ."

બેડરૂમમાં ફર્શ પર એક જાડું ગાદલું પાથરેલું હતું, ઉપર એક જ ચાદર. ખૂણામાં એક ફોટો ફ્રેમ ઊંધી પડેલી હતી. મીરાએ પૂછ્યું, "એ શું છે?" જિગ્નેશે એને સીધી કર્યા વગર બોલ્યો, "જૂની જિંદગી. હવે જોવી નથી." એના અવાજમાં દર્દ હતું, અને મીરાએ એનો હાથ પકડી લીધો.

પછી જિગ્નેશે મીરાની સાડીનો છેડો ખેંચ્યો. આખી સાડી સરકતી ગઈ, ફર્શ પર ઢગલો થઈ. ચણિયો, બ્લાઉઝ... એક એક કપડું ઉતરતું ગયું, અને મીરા સંપૂર્ણ નગ્ન એની સામે ઊભી હતી. ટ્યુબલાઈટના અજવાળામાં એનું શરીર ચમકતું હતું. જિગ્નેશે એને ધીમેથી ગાદલા પર સુવડાવી.

એણે મીરાના પગથી શરૂઆત કરી. થાપા પર ચુંબન, પેટ પર જીભ, નાભિમાં આંગળી. પછી એની છાતી પર આવ્યો, બંને સ્તનને વારાફરતી ચૂસતા, મસળતા. મીરા તરફડતી હતી, એના હાથ ગાદલાની ચાદર ખેંચતા હતા. "પ્લીઝ... હવે ન સતાવ..." એ કરગરતી હતી.

જિગ્નેશ નીચે સરક્યો. એણે મીરાની થાપા પહોળી કરી, અને એની ભીની ચૂત પર મોઢું મૂક્યું. જીભ અંદર ફરતી હતી, ઉપરના દાણા પર ઘસાતી હતી. મીરા ચીસો પાડતી હતી, "આહ... ખાઈ જા મને... આમ જ..." એના હાથ એના માથાને દબાવતા હતા. થોડી જ વારમાં એ ફરી ઝરી પડી, આ વખતે વધારે જોરથી.

પછી મીરા ઊભી થઈ. એણે જિગ્નેશને ધક્કો મારીને ગાદલા પર સુવડાવ્યો, અને એની ઉપર ચડી બેઠી. એણે એનો ફરી કડક થયેલો લંડ પકડીને પોતાની ચૂત પર ગોઠવ્યો, અને ધીમે ધીમે નીચે બેસતી ગઈ. આખો લંડ અંદર ઉતરતા એ બંનેના મોઢામાંથી એકસાથે સિસકારો નીકળ્યો.

મીરા ઉપર નીચે થવા લાગી. એની છાતી ઉછળતી હતી, વાળ ચહેરા પર આવતા હતા. જિગ્નેશે એની કમર પકડી હતી, નીચેથી ધક્કા મારતો હતો. "તું તો... આહ... ઘોડી જેવી સવારી કરે છે..." એ બબડ્યો. મીરાએ એના હોઠ પર આંગળી મૂકી, "ચૂપ... અને જો..." એણે ગતિ વધારી.

પછી જિગ્નેશે પલટો ખાધો. હવે એ ઉપર હતો, મીરાના પગ પોતાના ખભા પર લઈને. ઊંડા, લાંબા ધક્કા. દરેક ધક્કે મીરાની ચૂતમાંથી પાણી છૂટતું હતું, ગાદલું ભીનું થતું હતું. "બોલ... કોનો લંડ ગમે છે?" જિગ્નેશે પૂછ્યું. મીરાએ શરમાઈને મોઢું ફેરવ્યું, પણ એણે એનું મોઢું પકડીને પોતાની તરફ કર્યું, "બોલ!"

"તારો... તારો લંડ..." મીરા બબડી, અને જિગ્નેશે એને જોરથી ચૂમી લીધી. પછી એણે મીરાને ઊંધી ફેરવી. ડોગી પોઝિશનમાં એ પાછળથી અંદર ઘૂસ્યો, અને એક હાથે એની ગાંડ પર જોરથી થપ્પડ મારી. "આહ!" મીરા ચીસ પાડી ઊઠી, પણ એ ચીસમાં દર્દ કરતા મજા વધારે હતી.

થપ્પડ, ધક્કા, ચીસો. જિગ્નેશ પાછળથી એની છાતી પકડીને મસળતો હતો, એના કાનમાં બબડતો હતો, "આજે તને એવી ચોદીશ કે ચાલતા પણ નહીં થવાય." મીરા હસતી હતી, હાંફતી હતી, "તો ચોદીને બતાવ..." એ શબ્દોએ જિગ્નેશને પાગલ કરી મૂક્યો. એણે ગતિ બમણી કરી દીધી.

અને પછી બંને એકસાથે છૂટ્યા. જિગ્નેશે અંદર જ પાણી કાઢ્યું, ગરમ ધારા મીરાની ચૂતમાં ઉતરતી ગઈ. મીરા પણ એ જ ક્ષણે ઝરી, એનું શરીર ધ્રુજતું હતું, આંગળીઓ ગાદલામાં ખૂંપેલી હતી. બંને એકબીજા પર ઢળી પડ્યા, પરસેવે રેબઝેબ, શ્વાસ ભારે.

બહાર વરસાદ શરૂ થઈ ગયો હતો. ટપટપ અવાજ બારી પર પડતો હતો, બિલકુલ ગઈકાલની જેમ. મીરા જિગ્નેશની છાતી પર માથું મૂકીને સૂતી હતી, એના ધબકારા સાંભળતી હતી. "આપણે શું કરી રહ્યા છીએ, જિગ્નેશ?" એણે ધીમેથી પૂછ્યું.

જિગ્નેશે એના વાળમાં હાથ ફેરવ્યો. "ખબર નથી. પણ જે કરીએ છીએ એ ખોટું નથી લાગતું. તું આઠ મહિનાથી એકલી છે, હું બે વરસથી. કદાચ... કદાચ આપણે એકબીજાને મળવાના જ હતા." મીરાએ કંઈ જવાબ ન આપ્યો. એને હિતેશનો ચહેરો યાદ આવ્યો, અને આંખો ભરાઈ આવી.

એણે ઉતાવળે કપડા પહેર્યા. નવ વાગવા આવ્યા હતા, માસીનો સત્સંગ નવ વાગ્યે પૂરો થતો. "હું નીકળું," એ બોલી. જિગ્નેશે એને દરવાજા સુધી મૂકવા આવ્યો, અને જતા જતા એના ગાલ પર ચુંબન કર્યું. મીરા અંધારી ગલીમાં ઝડપથી ચાલવા લાગી.

ઘરે પહોંચીને એણે દરવાજો બંધ કર્યો, દીવો કર્યો. ત્યારે જ ગાદલા પર નહીં, પણ એના પોતાના ફોનની સ્ક્રીન ઝબકી. એ ટૂલબોક્સ સાથે ફોન પણ ત્યાં જ ભૂલી આવી હતી? ના, ફોન તો એના બ્લાઉઝના ખિસ્સામાં હતો. સ્ક્રીન પર નામ ઝબકતું હતું: "હિતેશ વીડિયો કોલ".

મીરા થીજી ગઈ. એના હોઠ પર હજુ જિગ્નેશના ચુંબનની ભીનાશ હતી, એના શરીર પર એના હાથની ગરમાગરમી, અને સામે ફોન પર પતિનો વીડિયો કોલ ઝબકતો હતો. એની આંગળી સ્ક્રીનથી એક ઈંચ દૂર ધ્રુજતી હતી. ઉપાડે કે ન ઉપાડે?

વરસાદની રાતનો મહેમાન હજુ પૂરો થયો નથી. આગલો ભાગ જલ્દી આવી રહ્યો છે...