ਪੰਜਾਬੀ ਮੇਡ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਚੋਦਾਈ
ਮਨਜੋਤ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਗਾਣਾ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ, ਰਾਜਵੀਰ ਦਫ਼ਤਰ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਮੇਡ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਡ ਮਨਜੋਤ ਤੇ ਮਾਲਕ ਰਾਜਵੀਰ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਮੋੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਾਹਬ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾ ਹੀ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਵੀਰ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਨਜੋਤ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ ਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਮਨਜੋਤ, ਤੂੰ ਗਾਣਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਗਾਉਂਦੀ ਏਂ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਸਾਹਬ, ਮਜ਼ਾਕ ਨਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਸ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਗਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਏ।
ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਾਹਬ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵੇਖ ਲਵੇਗਾ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਕਮੀਜ਼ ਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਾਹਬ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਡ ਹਾਂ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਡ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਸਭ ਕੁਝ ਏਂ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਗਲੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਕਿਹਾ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਹੀ ਏ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਉੱਪਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਦੇ ਇੰਨੇ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਡਰ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ, ਬਸ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਏ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ।
ਚੁੰਮਣ ਦੌਰਾਨ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ, ਨਰਮ ਤੇ ਗੋਲ, ਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਵੀਰ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਪੂਰੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਜਲਣ ਫੈਲ ਗਈ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਗਿੱਲਾਪਣ ਵਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਰਾਜਵੀਰ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਜੋਤ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਬੈੱਡ ਤੇ ਲੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਦਾ ਲੁੰਨ ਇੰਨੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ। ਰਾਜਵੀਰ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਏ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਸਾਹ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਜੋਤ, ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾ ਜਾਦੂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਏ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਫੇਰਾਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਬੈੱਡ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਜਿਸਮ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।
ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਬਸ, ਹੋਰ ਨਾ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਮਨਜੋਤ ਹੱਸ ਕੇ ਰੁਕੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ।
ਹੁਣ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਬੈੱਡ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਲਿਟਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਪਾਈ, ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਆਹ ਭਰੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਵੀਰ, ਪਲੀਜ਼, ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਕਰ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਪਾਈਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਜਿਸਮ ਬੈੱਡ ਤੇ ਉੱਛਲਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਵਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਾ ਤੜਫਾਓ, ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਪਾਓ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਚੀਖ ਮਾਰੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦੂਜੇ ਮਰਦ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਰੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਰਦ ਹੋਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਮਜ਼ਾ ਹੀ ਮਜ਼ਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਰੁਕੋ ਨਾ, ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਪਾਓ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ। ਮਨਜੋਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵੀ ਸੀ।
ਰਾਜਵੀਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਲੋਅ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਹ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਰਾਜਵੀਰ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਹੁਣ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਜਿਸਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਬੈੱਡ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਧੱਕਾ ਹੋਰ ਵੀ ਡੂੰਘਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਵੀਰ, ਇਹ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆ ਰਹੀ ਏ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਸੇ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਝੜਵਾ ਕੇ ਰਹਾਂਗਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਕੋਈ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਚਾਨਕ ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਜਿਸਮ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਖਿਆ, ਰਾਜਵੀਰ, ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਕਰੰਟ ਦੌੜਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝੜੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਪੂਰਾ ਜਿਸਮ ਥਰਥਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੀ ਧੱਕਿਆਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦਾ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਮਾਲ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਨਾਲ ਬੈੱਡ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸ਼ਾਮ ਸੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਹਾਲੇ ਸ਼ਾਮ ਬਾਕੀ ਏ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਆਰਾਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਛੇੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰਾਈਆਂ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਗਈ। ਰਾਜਵੀਰ ਦਾ ਲੁੰਨ ਫਿਰ ਤੋਂ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਵੇਖਿਆ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਏਂ।
ਇਸ ਵਾਰ ਮਨਜੋਤ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰ ਉੱਛਾਲ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਹ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਵੀਰ, ਤੇਰਾ ਲੁੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਏ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਟਾਈਟ ਤੇ ਗਰਮ ਏ।
ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਪਹਿਲੀ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬੇਬਾਕ ਸੀ। ਮਨਜੋਤ ਹੁਣ ਸ਼ਰਮਾਉਣਾ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਛੇੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਗੰਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕੋ ਨਾਲ ਝੜੇ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਤੇ ਸਕੂਨ ਸੀ।
ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਵੀਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੈਥੋਂ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਚਾਹੀਦਾ ਏ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਾਅਦਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਂਗਾ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਵਾਅਦਾ ਰਿਹਾ, ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਤੇਰੀ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਾਂਭ ਕੇ।
ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਤਾਂ ਰਾਜਵੀਰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਗੁੱਡ ਮੌਰਨਿੰਗ, ਮਨਜੋਤ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਤਕੀਏ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਮੇਡ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਮਨਜੋਤ ਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮਨਜੋਤ ਜਦੋਂ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਾਹਬ, ਕੋਈ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਰਸੋਈ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੇ ਸੀ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਰਾਜਵੀਰ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਲਕੀਆਂ ਆਹਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਰਸੋਈ ਵਾਲੀ ਚੁਦਾਈ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੀ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਝੜ ਗਏ।
ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਛੁਪੀ ਹੋਈ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੇ, ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਇਹ ਘਰ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਏ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਬੈੱਡ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ, ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਜਿਸਮ ਬੈੱਡ ਤੇ ਉੱਛਲਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ, ਹੋਰ ਚੱਟੋ, ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਦਾਣਾ ਚੂਸਿਆ, ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਚੀਖ ਨਾਲ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ ਉਸਦਾ ਸਵਾਦ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਫਿਰ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ, ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚੀਖਣ ਲੱਗੀ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਨਾਲ ਝੜੇ, ਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਮਾਲ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਬੈੱਡ ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ, ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਇਹ ਘਰ ਹੁਣ ਉਸਦਾ ਵੀ ਘਰ ਏ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖੀ ਜਾਵੇਗੀ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਮੇਡ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਚੋਦਾਈ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਈ ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਮੋਟ ਦੀ ਬਹਿਸ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤੀ
ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੜਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਣਭੁੱਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਰਜਨ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਬੰਦ ਕੂਪਾ, ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਪੰਜਾਬੀ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਚੁਦਾਈ: ਨਰਸ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ, ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹਰਮਨ ਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਵਾਲੀ ਨਰਸ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ ਬਣ ਗਈ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇਗੀ।