ਪੰਜਾਬੀ ਨਰਸ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀਆਂ: ਫਾਰਮ ਹਾਊਸ ਵਾਲੀ ਸੇਵਾ

"ਹੱਥ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਕਰੋ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਠੰਢਕ ਸੀ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਅੱਜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਪੱਟੀ ਖੋਲ੍ਹਦਿਆਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਪੱਟੀ ਉਸ ਦੇ ਪੱਟ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉੱਪਰ ਤੱਕ ਬੱਝੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਟਰੈਕਟਰ ਦਾ ਹੈਂਡਲ ਵੱਜਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗੋਡੀ ਉਸ ਦੇ ਗੋਡੇ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।

"ਦਰਦ ਹੋ ਰਿਹਾ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕੀਆਂ।

"ਦਰਦ ਤਾਂ ਹੁਣ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਹੋ ਰਿਹਾ," ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਗਿਆ।

ਚਾਰ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਏਜੰਸੀ ਨੇ ਫੋਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਫਾਰਮ ਹਾਊਸ ਤੇ ਇੱਕ ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਡ੍ਰੈਸਿੰਗ ਬਦਲਣ ਲਈ ਨਰਸ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕੇਸ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਯਾਦਗਾਰ ਕੇਸ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ, ਚੌਂਤੀ ਸਾਲ, ਟਰੈਕਟਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਪੱਟ ਤੇ ਗਹਿਰਾ ਜ਼ਖ਼ਮ। ਪਤਨੀ ਸਿਮਰਨ ਪਿਛਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਹੀ ਪਟਿਆਲੇ ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲ ਗਈ ਸੀ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਅਤੇ ਬੁੱਢਾ ਨੌਕਰ ਜਗਤਾਰ ਸੀ ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੁਆਰਟਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸੀ। ਚਿੱਟਾ ਸੂਟ, ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜੂੜਾ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਸਤਾਨੇ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ, ਦਵਾਈ ਲਗਾਈ, ਨਵੀਂ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹੀ। ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਸਿਸਟਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਤਾਂ ਜਾਦੂ ਕਰਦੇ ਨੇ।" ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹਰਜਿੰਦਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਸਰਤੀ ਸੀ। ਕਿਸਾਨ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਚੌੜੇ ਮੋਢੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੱਟੀ ਬਦਲ ਰਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਕੱਛੇ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਲਈ, ਪਰ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਿਸਟਰ, ਅੱਜ ਤਾਂ ਸਪੰਜ ਬਾਥ ਵੀ ਕਰਵਾ ਦਿਓ। ਜਗਤਾਰ ਤੋਂ ਤਾਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਸੋਚਿਆ, ਫਿਰ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦਾ ਤਸਲਾ ਮੰਗਵਾਇਆ। ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।

ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਗਿੱਲੇ ਤੌਲੀਏ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਪੂੰਝੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ, ਤਾਂ ਹਰਜਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਲਕੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਤੌਲੀਆ ਉਸ ਦੇ ਢਿੱਡ ਤੇ ਫੇਰਿਆ, ਨਾਭੀ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਰੁਕ ਗਈ।

"ਅੱਗੇ?" ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੇ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਅੱਗੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਕਰ ਲਓ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕੰਬਣੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤੌਲੀਆ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ।

ਉਸ ਦਿਨ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਓਗੇ ਨਾ?" ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਸੋਚੇ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਕਿਉਂ ਗਰਮ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।

ਅੱਜ ਚੌਥਾ ਦਿਨ ਸੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਦੋ ਵੱਜੇ ਸਨ। ਬਾਹਰ ਲੂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਨਾਟਾ ਸੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਪੱਖੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੱਟੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤਾਂ ਜ਼ਖ਼ਮ ਕਾਫ਼ੀ ਭਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। "ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੀਲ ਹੋ ਰਿਹਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਕਮਾਲ," ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। "ਸਿਸਟਰ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਪੁੱਛਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋ?"

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਵਾਈ ਲਗਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਵਾਲ ਮਰੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦੇ।"

"ਮੈਂ ਮਰੀਜ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਾਂ ਹੁਣ। ਜ਼ਖ਼ਮ ਤਾਂ ਭਰ ਗਿਆ।" ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। "ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਆ ਰਹੇ ਹੋ। ਕਿਉਂ?"

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਜ਼ਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ। ਹਰਜਿੰਦਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸਿੱਧਾ ਸਵਾਲ ਸੀ। "ਕਿਉਂਕਿ ਡ੍ਰੈਸਿੰਗ ਅਜੇ ਦੋ ਦਿਨ ਹੋਰ ਬਦਲਣੀ ਹੈ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਅੱਧਾ ਸੱਚ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪੱਟੀ ਉਸ ਦੇ ਪੱਟ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਲਪੇਟਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਲਪੇਟੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦੀਆਂ ਸਨ। ਤੀਜੇ ਲਪੇਟੇ ਤੇ ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਕੱਛੇ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਤਨ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਨਜ਼ਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਲਿਆ। "ਸਿਸਟਰ," ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਨਰਸ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਖਿਆ ਹੋਣਾ।"

"ਦੇਖਿਆ ਹੈ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪੱਟੀ ਦਾ ਸਿਰਾ ਕੱਟਦਿਆਂ। "ਪਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ।"

"ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ?"

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਦਸਤਾਨੇ ਉਤਾਰੇ, ਹੱਥ ਧੋਤੇ, ਅਤੇ ਬੈਗ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗੀ। "ਮੈਂ ਚਲਦੀ ਹਾਂ। ਕੱਲ੍ਹ ਇਸੇ ਟਾਈਮ।"

"ਰੁਕੋ।" ਹਰਜਿੰਦਰ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। "ਚਾਹ ਪੀ ਕੇ ਜਾਓ। ਇੰਨੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸਕੂਟਰ ਤੇ ਜਾਓਗੇ, ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਠੰਢੀ ਲੱਸੀ ਤਾਂ ਪੀ ਲਓ।"

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਰੁਕ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਰੁਕਣਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੇ ਹੁਕਮ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਠੀਕ ਹੈ। ਪੰਜ ਮਿੰਟ।"

ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਖੁਦ ਲੱਸੀ ਬਣਾਈ, ਲੰਗੜਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਬੈਠੋ, ਮੈਂ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ," ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਿਮਾਨ ਨਿਵਾਜ਼ੀ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨ ਦਿਓ।" ਉਹ ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਨਿੰਮ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ।

ਲੱਸੀ ਪੀਂਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ। ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਕਹਿਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਆਂ?" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਦਿਲ ਨੇ ਇੱਕ ਧੜਕਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।

"ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਹਿ ਲਓ," ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ।

ਉਸ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖਿਸਕ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰਜਿੰਦਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਚੁੰਨੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪੇਸ਼ੇ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ।

"ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਕਦੋਂ ਆ ਰਹੀ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਵਿਸ਼ਾ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ।

"ਪਰਸੋਂ।" ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਦੋ ਦਿਨ ਹੋਰ।" ਉਸ ਨੇ ਗਿਲਾਸ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪੱਟੀ ਬਦਲਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ..." ਉਹ ਰੁਕਿਆ।

"ਕੀ?"

"ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕੀ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਗਰਮ ਅਤੇ ਖੁਰਦਰਾ ਸੀ। "ਮੈਂ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਸੋ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।"

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ।"

"ਕਿਉਂ? ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਬਾਲਗ ਹਾਂ। ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਰਹੇ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। "ਬਸ ਦੋ ਦਿਨ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ।"

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। ਹਰਜਿੰਦਰ ਦਾ ਦਿਲ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੁਕ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇਖਿਆ। "ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਓ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕੁੰਡੀ ਲਗਾਈ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। "ਮੈਂ ਨਰਸ ਹਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਤੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੀ।"

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਫੇਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੋੜਿਆ। ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮਿਲੇ। ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਝਿਜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਦੂਜਾ ਜੰਗਲੀ ਸੀ। ਹਰਜਿੰਦਰ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਕੱਛਾ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ, ਸਿਰਾ ਗਿੱਲਾ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। "ਮਨਪ੍ਰੀਤ..." ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਿਕਲਿਆ।

ਉਹ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਗਰਮ, ਨਮਕੀਨ ਸਵਾਦ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਾ ਚੂਸਿਆ, ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਲਿਆ, ਗਲੇ ਤੱਕ। ਹਰਜਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

"ਬਸ... ਬਸ ਕਰੋ... ਨਹੀਂ ਤਾਂ..." ਉਸ ਨੇ ਹੰਭਲਾ ਮਾਰਿਆ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰਨ ਲੱਗੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਮੀਜ਼, ਫਿਰ ਸਲਵਾਰ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾ ਅਤੇ ਕੱਛੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੋਰਾ ਅਤੇ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ, ਗੋਲ ਅਤੇ ਭਾਰੇ, ਨਿੱਪਲ ਤਣੇ ਹੋਏ।

ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਦਾ ਹੋਇਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ। "ਹਾਂ... ਇੰਝ ਹੀ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..."

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕੱਛੀ ਉਤਾਰੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪੂਰੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਵਾਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ। ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਂਗਲ ਫੇਰੀ ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਛਲ ਪਈ। "ਅੰਦਰ ਪਾਓ... ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਪਾਓ..." ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਪਾਈਆਂ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

"ਹੁਣ... ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਪਾਓ..." ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।

ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਇੰਨਾ ਮੋਟਾ ਸੀ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਰਦ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਗਿੱਲਾਪਣ ਨੇ ਰਾਹ ਸੌਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਜੜ੍ਹ ਤੱਕ।

"ਹਾਂ... ਹਾਂ..." ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। "ਚੋਦੋ ਮੈਨੂੰ... ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦੋ..."

ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਬਿਸਤਰਾ ਚਰਮਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਸਕੀਆਂ ਅਤੇ ਚਮੜੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਚੀਕਣ ਲੱਗੀ, "ਹਾਂ... ਹਾਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ..." ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਝੜ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਬਿਸਤਰਾ ਗਿੱਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਪਰ ਹਰਜਿੰਦਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ, ਕੁੱਤੇ ਵਾਲੀ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਫੜ ਲਿਆ। "ਹਾਂ... ਪਿੱਛੋਂ... ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ..."

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। "ਮੈਂ ਫਿਰ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ... ਹਾਂ..." ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਕੰਬਿਆ।

ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। "ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹੋ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹਿਲਾਇਆ। ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ ਚੱਟ ਲਿਆ।

ਦੋਵੇਂ ਹੰਭਲੇ ਹੋਏ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪੱਖਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲੇ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ," ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ।

"ਪਰ ਹੋ ਗਿਆ," ਹਰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। "ਅਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਹੋਵੇਗਾ।"

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉੱਪਰ ਦੇਖਿਆ। "ਡ੍ਰੈਸਿੰਗ ਦਾ ਟਾਈਮ ਤਾਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੋ ਵਜੇ ਹੈ।"

"ਤਾਂ?"

"ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਜੇ ਆਵਾਂਗੀ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹਲਕਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। "ਪੂਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਟਾਈਮ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।"

ਉਹ ਉੱਠੀ, ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਬੈਗ ਚੁੱਕਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੁਕ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਤੇ ਹਾਂ, ਕੱਲ੍ਹ ਸਪੰਜ ਬਾਥ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਪੂਰਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸਕੂਟਰ ਸਟਾਰਟ ਕਰਕੇ ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਧੂੜ ਉਡਾਉਂਦੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਹਰਜਿੰਦਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ ਜੋ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਮਿਟਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।