ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋਜ਼ਰੀ ਡਾਈਂਗ ਯੂਨਿਟ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ਿਫਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਵਾਹਿਤ ਰਿਕਾਰਡ ਕਲਰਕ ਨੇ ਨਾਈਟ ਹੈਲਪਰ ਨੂੰ ਉਹ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਾਟ ਨੰਬਰ ਉੱਤੇ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ

ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਇੰਡਸਟਰੀਅਲ ਏਰੀਆ ਏ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਹੋਜ਼ਰੀ ਡਾਈਂਗ ਯੂਨਿਟ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਬੋਰਡ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਝੁਕਿਆ ਪਿਆ ਸੀਆ। ਬਾਹਰ ਤੋਂ ਇਹ ਸਿਰਫ ਧੁੰਦ ਅਤੇ ਰਸਾਇਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਸੜਕੀ ਦੁਕਾਨ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਟੈਂਕ, ਇੱਕ ਸਟੀਮ ਪਾਈਪ ਦੀ ਲਾਈਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਰਿਕਾਰਡ ਰੂਮ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਲਾਟ ਨੰਬਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਿਖੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਰਿਕਾਰਡ ਰੂਮ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ਿਫਟ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਕੌਰ ਸੀ। ਉਮਰ ਇੱਕਤਾਲੀ। ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਪਤੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਟਰੱਕ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰੰਗ ਦੇ ਧੱਬੇ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਰਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਨੀਲਾ, ਮੈਰੂਨ, ਕਈ ਵਾਰ ਗੰਦਾ ਸਲੇਟੀ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵੇਖਦੀ ਅਤੇ ਸੋਚਦੀ ਕਿ ਘਰ ਵਾਲਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਛੂਹਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹੀਂ ਟੈਂਕਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਬਦਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਤਲ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸਾ ਇੱਕੋ ਗਾਢੀ ਤਹਿ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਨਵਾਂ ਨਾਈਟ ਹੈਲਪਰ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਨਾਮ ਗੁਰਸੇਵਕ। ਉਮਰ ਅਠਾਈ। ਮੋਢੇ ਚੌੜੇ, ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਲਕੀ ਦਾੜ੍ਹੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚੁੱਪ ਜੋ ਕੰਮ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਟੈਂਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰਦਾ, ਨਲੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲਾਟ ਸਲਿੱਪ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ ਹਾਂ ਜੀ ਕਿਹਾ। ਦੂਜੇ ਹਫ਼ਤੇ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੇ ਗਲੇ ਦੀ ਲੜੀ ਉੱਤੇ ਰੁਕਣ ਲੱਗੀ, ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਬਟਨ ਉੱਤੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਥੇ ਰੰਗ ਦਾ ਧੱਬਾ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਕੋਲੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਉਸ ਰਾਤ ਬਿਜਲੀ ਦੋ ਵਾਰ ਕੱਟੀ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਟੈਂਕ ਦਾ ਸਟੀਮ ਘਟ ਗਿਆ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਪੂਰੀ ਯੂਨਿਟ ਹਨੇਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਰਿਕਾਰਡ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਮੋਮਬੱਤੀ ਬਾਲ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਗੁਰਸੇਵਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਗਿੱਲੇ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਸਟੀਮ ਨਾਲ ਚਿਪਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਭਾਬੀ ਜੀ, ਟੈਂਕ ਤਿੰਨ ਦਾ ਵਾਲਵ ਫਸਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੱਕਲਾ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹ ਸਕਦਾ।

ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਮੋਮਬੱਤੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ। ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪਤਲੀ ਲਕੀਰ ਸੀ। ਟੈਂਕ ਦੇ ਕੋਲ ਹਵਾ ਗਰਮ ਸੀ ਭਾਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਵਾਲਵ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਹੱਥ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਪਰ ਪਹੁੰਚ ਨਾ ਸਕਿਆ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਇੱਕਠੀਆਂ ਲੋਹੇ ਉੱਤੇ ਫਿਰੀਆਂ। ਵਾਲਵ ਚੀਕਿਆ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ। ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਕ ਧਾਰ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ।

ਉਸ ਪਲ ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। ਮੋਮਬੱਤੀ ਦੀ ਲਾਟ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਕੰਬਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਦੀਵਾਰ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜੋ ਹੁਣ ਢਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਗੁਰਸੇਵਕ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਵਧੇਰੇ ਰਿਹਾ ਜਿੰਨਾ ਵਾਲਵ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸੀ।

ਬਿਜਲੀ ਵਾਪਸ ਆਈ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਰਿਕਾਰਡ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਮੁੜੇ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਲਾਟ ਸਲਿੱਪ ਉੱਤੇ ਨੰਬਰ ਲਿਖਣਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਕੰਬਦਾ ਸੀ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਹੁਣ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਤ ਫਿਰ ਕਦੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।

ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਘਰ ਵਾਲੀ ਹੈ?

ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਨਹੀਂ। ਮਾਂ ਪਿੰਡ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ ਕਿਰਾਏ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਕਲਮ ਰੱਖੀ। ਉਸਦੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਇਕੱਲੇ ਮਰਦ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਵੀ ਪਾਪ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਉਹ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਸੀ। ਗੁੱਸਾ ਉਸ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫੋਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਗੁੱਸਾ ਉਸ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜੋ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸਿਰਫ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਗੁੱਸਾ ਉਸ ਰੰਗ ਉੱਤੇ ਜੋ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਉਤਰਦਾ ਨਹੀਂ।

ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਕੁੰਡੀ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਰਿਕਾਰਡ ਰੂਮ ਛੋਟਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਮੇਜ਼, ਦੋ ਕੁਰਸੀਆਂ, ਦੀਵਾਰ ਉੱਤੇ ਲਾਟਾਂ ਦੀਆਂ ਫਾਈਲਾਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਪੱਖਾ ਜੋ ਹੁਣ ਹੌਲੀ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਇਹ ਕੋਈ ਨਾਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦਾ ਉਹ ਫੈਸਲਾ ਸੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੋਂ ਲਿਖਿਆ ਪਿਆ ਸੀ ਪਰ ਦਸਤਖਤ ਬਾਕੀ ਸਨ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਛੂਹਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਠੰਡੀਆਂ ਸਨ ਪਾਣੀ ਨਾਲ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀ ਚਮੜੀ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ ਮੂੰਹ ਰੱਖਿਆ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੰਦ ਭੀੜੇ, ਫਿਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਚੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਰਸਾਇਣ ਦੀ ਹਲਕੀ ਗੰਧ ਸੀ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੁਆਦ ਜੋ ਲੰਮੀ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਉਸਨੇ ਗੁਰਸੇਵਕ ਦੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ। ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚੀ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਦਾ ਸਾਹ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰੀ। ਬ੍ਰਾ ਪੁਰਾਣੀ ਸੀ, ਸਫ਼ੇਦ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਰੰਗ ਦਾ ਧੱਬਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਧੱਬੇ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਲਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਾਰੀਆਂ ਸਨ। ਉਮਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਪਰ ਗਰਮੀ ਘਟਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਇੱਕ ਨੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਕੰਬੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ੍ਹ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਨੀਵੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਕਰ। ਡਰ ਨਾ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਲਾਟ ਸਲਿੱਪ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬ ਗਈ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਨਾਰਾ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਕੱਪੜਾ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਡਿੱਗਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਰੰਗ ਦੇ ਛੋਟੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਝੁਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੰਦਰਲੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੁੰਮੀਆਂ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੇਜ਼ ਦਾ ਕੋਨਾ ਫੜ੍ਹਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਦੀ ਜੀਭ ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਛੁਪਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀਆਂ ਗਿੱਲੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਗਰਮੀ ਚੂਸੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਠੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਮੇਜ਼ ਹਿੱਲੀ। ਇੱਕ ਫਾਈਲ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗੀ ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕੀ।

ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਆ। ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸਦਾ ਲਿੰਗ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੋਟਾ, ਨਸਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਡੂੰਘਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ ਪਰ ਉਸਨੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੱਕ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਦੀ ਉਂਗਲ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਗਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਧੱਕੇ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਹਟਾਇਆ ਅਤੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਪਿੱਠ ਟਿਕਾਈ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਧੱਕੇ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਵੜਿਆ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ, ਇੱਕ ਲੰਮੀ, ਭਾਰੀ ਅਵਾਜ਼ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਅਤੇ ਰਾਹਤ ਦੋਵੇਂ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਇੰਨਾ ਡੂੰਘਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਗਿਆ। ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਰਾਹਤ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਹੌਲੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਮੇਜ਼ ਦੀ ਟਾਂਗ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਘਿਸਦੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਨਹੁੰ ਖਿਚੇ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਮੈਨੂੰ ਨਰਮ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।

ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰ ਵਧਾਇਆ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਪਿੱਛੇ ਝੁਕੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ ਪਰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਪਤੀ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਗੁਰਸੇਵਕ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ ਜੋ ਸਰੀਰ ਕੱਢਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਹੈ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੋੜਿਆ। ਹੁਣ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਢਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਛਾਤੀ ਲਾਟ ਸਲਿੱਪਾਂ ਉੱਤੇ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਵੜਿਆ। ਇਸ ਕੋਣ ਤੋਂ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕੀ। ਹਰ ਟੱਕਰ ਉੱਤੇ ਉਸਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਗਰਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢਦੀ। ਗਿੱਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਰਿਕਾਰਡ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈ। ਪੱਖਾ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।

ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਧੀਰੇ ਖਿੱਚੇ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਠੀ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ। ਬਾਹਰ ਨਾ ਕੱਢੀਂ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧੀ। ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਉੱਖੜ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਰੁਕ ਕੇ ਡੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥਰਥਰਾਇਆ। ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਲਹਿਰ ਵੀ ਉਸੇ ਪਲ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਦਬਾਇਆ ਤਾਂ ਜੋ ਅਵਾਜ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ ਪਰ ਅਵਾਜ਼ ਕੁੰਡੀ ਦੇ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ।

ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹੇ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਅੰਦਰ ਸੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਦੀਆਂ ਸਨ। ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਲਾਟ ਸਲਿੱਪ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਹੱਸਣ ਵਾਲੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਨੰਬਰ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਖਣਾ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਸਦਾ ਵੀਰਜ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੁਮਾਲ ਨਾਲ ਪੂੰਝਣਾ ਚਾਹਿਆ ਪਰ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਰੋਕਿਆ। ਰਹਿਣ ਦੇ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਦੇ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਪਰ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਨਹੀਂ ਪਾਈ। ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਅੱਧੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰੱਖੇ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹੁ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਟੈਂਕ ਤਿੰਨ ਦਾ ਵਾਲਵ ਫਸੇਗਾ। ਤੂੰ ਆ ਜਾਈਂ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੱਲ ਸੀ ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਬਿਨਾਂ ਵਾਅਦੇ ਦੇ।

ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯੂਨਿਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਰੁਟੀਨ ਬਣ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਆਖਰੀ ਲਾਟ ਟੈਂਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ, ਜਦੋਂ ਚੌਕੀਦਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਗੇਟ ਉੱਤੇ ਸੀਗਰਟ ਪੀਣ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ, ਰਿਕਾਰਡ ਰੂਮ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਅੰਦਰੋਂ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਲੇਟਦੇ। ਕਈ ਵਾਰ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੂੰ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਂਦੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦੀ। ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਆਪ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਆਪ ਰੱਖਦੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਗੁਰਸੇਵਕ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ੍ਹਦੀ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੀ, ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖ। ਭੱਜ ਨਾ।

ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਟੈਂਕਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਿਆ। ਸਟੀਮ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਫਰਸ਼ ਗਿੱਲਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ ਅਤੇ ਟੈਂਕ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਟਿਕਾਈ। ਗਰਮ ਲੋਹਾ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਲੱਪ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਧੱਕੇ ਛੋਟੇ ਪਰ ਡੂੰਘੇ ਸਨ। ਸਟੀਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚਿਪਕੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਟੈਂਕ ਦੀ ਖੋਖਲੀ ਕੰਧ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ।

ਉਸਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਗੁਰਸੇਵਕ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕੱਲ੍ਹੁ ਆਵੇਗਾ। ਦੋ ਦਿਨ ਘਰ ਰਹੇਗਾ। ਫਿਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਉਹ ਦੋ ਦਿਨ ਦੂਰ ਰਹੀਂ। ਫਿਰ ਆ ਜਾਈਂ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ?

ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਡਰ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਖੋਣ ਲਈ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਬਚੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਿਸਨੂੰ ਡਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ ਇਹ ਰਾਤਾਂ ਹਨ। ਇਹ ਰਾਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ।

ਪਤੀ ਦੋ ਦਿਨ ਰਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ, ਟੀਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਸੌਂ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਲੇਟੀ ਰਹੀ ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਲਾਟ ਸਲਿੱਪ ਗਿੱਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਲਤ ਆਦਮੀ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਉਸਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਆਈ ਕਿ ਸ਼ਰਮ ਕਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤੀਜੀ ਰਾਤ ਪਤੀ ਟਰੱਕ ਲਘ ਕੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਯੂਨਿਟ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਗੁਰਸੇਵਕ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਰਿਕਾਰਡ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੂੰ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਕਮੀਜ਼ ਪਾਟਦਿਆਂ ਜਿਹੀ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਸਬੂਤ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਕਿ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ।

ਉਸਨੇ ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੂੰ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਗਿੱਲੀ ਥਾਂ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਚਲਾਈ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਨ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦਬਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸਦੀ ਲਹਿਰ ਜਲਦੀ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਗੁਰਸੇਵਕ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਰਹੀ ਜਦ ਤੱਕ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਨਾ ਪੈ ਗਈਆਂ।

ਫਿਰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਰਫ਼ਤਾਰ ਲੰਮੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਇੱਥੇ ਖਤਮ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਟੈਂਕਾਂ ਕੋਲ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਲਹਿਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਮੂੰਹ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਮਿਲੀ।

ਬਾਹਰ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਟਰੱਕ ਗੁਜ਼ਰਿਆ। ਯੂਨਿਟ ਦਾ ਬੋਰਡ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਝੂਲਿਆ। ਰਿਕਾਰਡ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਪੱਖਾ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਲਾਟ ਸਲਿੱਪ ਸੁੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਨੰਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਖਾਲੀ ਪਰਚੀ ਨੂੰ ਫਾਈਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਰਾਜ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਡਿਟ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।

ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕਈ ਰਾਤਾਂ ਆਈਆਂ। ਕਈ ਵਾਲਵ ਫਸੇ। ਕਈ ਵਾਰ ਬਿਜਲੀ ਕੱਟੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਕੱਟੀ ਪਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਫਿਰ ਵੀ ਬੰਦ ਹੋਇਆ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰੰਗ ਦੇ ਧੱਬੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹੇ। ਫਰਕ ਸਿਰਫ ਇੰਨਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਧੱਬਾਂ ਨੂੰ ਧੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਘੱਟ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਮਝਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਇਸ ਲਈ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰਹੇ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਰਾਤ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੰਦਾ ਹੋਣਾ ਚੁਣਿਆ ਸੀ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉਸ ਯੂਨਿਟ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਦੂਜੀ ਫੈਕਟਰੀ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ਿਫਟ ਮਿਲ ਗਈ। ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਫੋਨ ਕਰਾਂ?

ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਨਾ। ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਈਂ ਕਦੇ ਕਦੇ, ਜੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਹ ਪੈ ਜਾਵੇ। ਵਾਲਵ ਫਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਉਸਨੇ ਹੱਸੀ। ਉਹ ਹਾਸਾ ਉਸ ਔਰਤ ਦਾ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਕੋਨਾ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਕੋਨਾ ਰਿਕਾਰਡ ਰੂਮ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਛੋਟੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਸੀ। ਕੋਈ ਪਤੀ ਉਸਨੂੰ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਲਾਟ ਨੰਬਰ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।

ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ਿਫਟ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦੀ ਅਤੇ ਪੱਖਾ ਹੌਲੀ ਘੁੰਮਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਮੋਮਬੱਤੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ। ਵਾਲਵ ਉੱਤੇ ਦੋ ਹੱਥ। ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ। ਅਤੇ ਉਹ ਸਕਿੰਟ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਕਿੰਟ ਨੇ ਉਸਦੀ ਬਾਕੀ ਦੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਾਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਉਹ ਸੀ ਜੋ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਉਹ ਸੀ ਜੋ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਰਜਿਸਟਰ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ।

ਯੂਨਿਟ ਅਜੇ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੈ। ਬੋਰਡ ਅਜੇ ਵੀ ਝੁਕਿਆ ਹੈ। ਟੈਂਕ ਤਿੰਨ ਦਾ ਵਾਲਵ ਅਜੇ ਵੀ ਕਈ ਰਾਤਾਂ ਫਸਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਰਿਕਾਰਡ ਰੂਮ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਦਰਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਖਾਲੀ ਪਰਚੀ ਪਈ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਨੰਬਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਉਹ ਰਾਤ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰੱਖ ਲਈ ਸੀ।