ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀਜ਼: ਬਰਸਾਤ ਦੀ ਰਾਤ ਅਤੇ ਭਿੱਜਾ ਦੇਵਰ

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜਾ ਹੋਇਆ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਟਪਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀਜ਼ ਵਰਗੀ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।

ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਗਿਆਂ ਅੱਜ ਚੌਥਾ ਦਿਨ ਸੀ, ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੇ ਕੰਮੋਂ ਉਹ ਹਫ਼ਤਾ ਭਰ ਬਾਹਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਇਸ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸੱਤ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਜ਼ੋਰਾਂ ਤੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਦਾਲ ਤੜਕਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਖਟਖਟ ਹੋਈ।

ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਚੀਕ ਵਿੱਚੋਂ ਝਾਕਿਆ, ਫਿਰ ਕੁੰਡੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। "ਹਾਏ ਰੱਬਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਤੂੰ! ਅੰਦਰ ਆ, ਅੰਦਰ ਆ ਜਲਦੀ," ਉਹ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਚਚੇਰਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਚੌਵੀ ਸਾਲ ਦਾ ਗੱਭਰੂ, ਜੋ ਨਾਲ ਦੇ ਪਿੰਡ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। "ਭਾਬੀ, ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਮੇਰਾ ਸਕੂਟਰ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਹੀ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਧੱਕਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ।"

"ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਤੌਲੀਆ ਲੈ, ਸਿਰ ਪੂੰਝ," ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ ਤੌਲੀਆ ਕੱਢ ਕੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰੀ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਹਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਜਲਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਲਈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹਲਕੀ ਲਾਲੀ ਆ ਗਈ ਸੀ। "ਜਸਵਿੰਦਰ ਦਾ ਕੁੜਤਾ ਪਜਾਮਾ ਪਾ ਲੈ, ਤੇਰੇ ਕੱਪੜੇ ਮੈਂ ਸੁਕਾ ਦਿੰਨੀ ਆਂ।"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜਦੋਂ ਕੁੜਤਾ ਪਜਾਮਾ ਪਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਦਾਲ ਵਿੱਚ ਤੜਕਾ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। "ਭਾਬੀ, ਖੁਸ਼ਬੂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਆ ਰਹੀ ਐ," ਉਹ ਰਸੋਈ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। "ਬੈਠ, ਰੋਟੀਆਂ ਸੇਕ ਲਵਾਂ, ਫਿਰ ਇਕੱਠੇ ਖਾਨੇ ਆਂ," ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਦਾ ਫੋਨ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਕੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮਿਸਤਰੀ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਭਾਬੀ, ਜੀਜਾ ਜੀ ਤਾਂ ਦਿੱਲੀ ਨੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ?" ਸਿਮਰਨ ਹੱਸ ਪਈ, "ਡਰ ਕਾਹਦਾ, ਚਾਰ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ, ਆਦਤ ਪੈ ਗਈ ਐ। ਤੂੰ ਦੱਸ, ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਰਲਫ੍ਰੈਂਡ ਬਣੀ ਕਿ ਨਹੀਂ?" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰੋਟੀ ਦਾ ਨਿਵਾਲਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, "ਬਣੀ ਤਾਂ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੀਆਂ ਸਮਝਦਾਰ ਔਰਤਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਸੰਦ ਨੇ।"

"ਅੱਛਾ ਜੀ? ਮੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਖਾਸ ਐ?" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਭਵਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, "ਖਾਸ ਇਹ ਐ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਗੱਲ ਸਮਝਦੀਆਂ ਓ, ਬਿਨਾਂ ਕਹੇ।" ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਗਲੇ ਤੱਕ ਗਈ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਨਾ ਕਿਹਾ, ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਲਾਸ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।

ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੀਂਹ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਿਜਲੀ ਕੜਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੋਨ ਤੋਂ ਮਿਸਤਰੀ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਭੈਣ ਜੀ, ਇਸ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਆਵਾਂਗਾ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਮਲੇ, "ਲੱਗਦਾ ਭਾਬੀ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰੁਕਣਾ ਪਵੇਗਾ।" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਸੋਚਿਆ, ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਰੁਕ ਜਾ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਲਾ ਕਮਰਾ ਖਾਲੀ ਐ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹ ਪੀ ਲੈ।"

ਦੋਵੇਂ ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ ਸੋਫੇ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਵਿਚਕਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੱਥ ਦਾ ਫਾਸਲਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਾਇਆ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਛੂਹ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। "ਭਾਬੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਨੇ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾ ਛੁਡਾਇਆ, ਸਗੋਂ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।

ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਤਨਹਾਈ, ਇਹ ਮੀਂਹ ਦੀ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਾ ਇਹ ਗੱਭਰੂ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਐਂ," ਉਹ ਫੁਸਫੁਸਾਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੱਲ੍ਹ ਤੇ ਲਾ ਲਿਆ, "ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਓਨੀਆਂ ਹੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਓ ਜਿੰਨੀਆਂ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਸੀ।"

ਫਿਰ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਹ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਸਨੇ ਖੁਦ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ।

"ਭਾਬੀ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੁੰਮਣ ਤੋੜ ਕੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ..." ਪਰ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਂਗਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ, "ਚੁੱਪ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਕੁਝ ਠੀਕ ਗਲਤ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਅਤੇ ਮੈਂ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਕੁੜਤਾ ਫੜ ਕੇ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕੁੜਤਾ ਉਤਰਦੇ ਹੀ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨੰਗੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੇਰੇ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸੂਟ ਦੀ ਜ਼ਿਪ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਸੂਟ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਫਿਸਲ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਅੰਦਰ ਉਸਨੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਮਮੇ ਕਸੇ ਪਏ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, "ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ..." ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, "ਛੂਹ ਕੇ ਦੇਖ, ਡਰ ਨਾ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਮਮਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ, "ਆਹ... ਹਰਪ੍ਰੀਤ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..." ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਦੇ ਉਹ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਦੰਦ ਵੀ ਲਾ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਜਿਹੀ ਦੌੜ ਜਾਂਦੀ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਹੱਥ ਵਧਾ ਕੇ ਪਜਾਮੇ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। "ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ," ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਬੋਲੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਜਾਮੇ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਮੋਟਾ ਲੰਮਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਟੋਪਾ ਲਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਘੁਰਘੁਰਾਹਟ ਨਿਕਲੀ, "ਭਾਬੀ... ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਐ..."

ਫਿਰ ਸਿਮਰਨ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਟੋਪੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ, ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, "ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ... ਮੈਂ ਤਾਂ..." ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਸੋਫੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਕੱਛੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਨਾਲ ਚਿਪਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੱਛੀ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਪਈ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਹਲਕੇ ਵਾਲ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ, ਕਦੇ ਉਹ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਜੀਭ ਪਾ ਦਿੰਦਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸੋਫੇ ਦੀ ਗੱਦੀ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੀੰਚ ਲਿਆ, "ਆਹ... ਹਰਪ੍ਰੀਤ... ਬੱਸ... ਓਥੇ ਹੀ... ਆਹ..." ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਨੂੰ ਉੱਠ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ।

ਅਚਾਨਕ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ, ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਚੀਖ ਨਿਕਲ ਗਈ, "ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਆਂ... ਆਹ..." ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਾਂਫ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਸਕੂਨ ਸੀ। "ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ," ਉਹ ਫੁਸਫੁਸਾਈ, "ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆਵੇਗੀ।"

ਪਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲੁੰਨ ਦਾ ਟੋਪਾ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰਗੜਿਆ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। "ਪਾ ਦੇ ਅੰਦਰ," ਉਹ ਬੋਲੀ, "ਪੂਰਾ ਪਾ ਦੇ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਧਸ ਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਰਗੜਦਾ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ, "ਹੋਰ ਤੇਜ਼... ਹਰਪ੍ਰੀਤ... ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ..." ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਸੋਫਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਫਿਰ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਧੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਫਸਾ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਮਮੇ ਉਸਦੇ ਹਿੱਲਣ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। "ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿਓਗੇ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀ ਅਤੇ ਸੋਫੇ ਤੇ ਘੋੜੀ ਬਣ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਗਾਂਡ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਕਰਕੇ। "ਪਿੱਛੋਂ ਕਰ," ਉਹ ਬੋਲੀ, "ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦਾ ਐ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਗਾਂਡ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਇੱਕੋ ਧੱਕੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਚੀਖ ਨਿਕਲੀ, "ਆਹ... ਬਹੁਤ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਗਿਆ..."

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸਦਾ ਹਰ ਧੱਕਾ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਗਾਂਡ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। "ਭਾਬੀ, ਮੈਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਆਂ..." ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹਾਂਫ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਅੰਦਰ ਹੀ ਕੱਢ ਦੇ," ਸਿਮਰਨ ਚੀਕੀ, "ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਦੇ..." ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਲ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।

ਦੋਵੇਂ ਸੋਫੇ ਤੇ ਹੀ ਢੇਰ ਹੋ ਗਏ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ। "ਤੂੰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਨਿਕਲਿਆ," ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ, "ਭਾਬੀ, ਇਹ ਰਾਤ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗਾ।" ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਹੁਣ ਹਲਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਟਪ ਟਪ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲੈ ਆਈ। "ਚਾਹ ਬਣਾਵਾਂ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਜੇ ਵੀ ਨੰਗੀ ਹੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, "ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਰਹੋਗੀਆਂ ਤਾਂ ਚਾਹ ਤਾਂ ਠੰਡੀ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗੀ।" ਸਿਮਰਨ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਮਮੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਏ।

ਰਾਤ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਵੱਜੇ ਦੇ ਕਰੀਬ ਦੋਵੇਂ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਥਾਂ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੌਂ ਗਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ। ਸਵੇਰੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਮਮਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਫਿਰ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। "ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ?" ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, "ਜਲਦੀ ਕਰ, ਮਿਸਤਰੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਐ।" ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਤੇਜ਼ ਚੁਦਾਈ ਹੋਰ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਵਾਰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ।

ਸਵੇਰੇ ਅੱਠ ਵਜੇ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਮਿਸਤਰੀ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸਕੂਟਰ ਠੀਕ ਕਰ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੇ ਸੁੱਕੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, "ਸੁਣ, ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੱਸੀਂ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਭਾਬੀ, ਜੀਜਾ ਜੀ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਾਤ ਹੋਰ ਮਿਲੇਗੀ?" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਜਿਹੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, "ਪਰਸੋਂ ਰਾਤ, ਇਹੀ ਟਾਈਮ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਾਂਗੀ।"