ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਲੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਿੱਚ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਰਾਜਵੀਰ

ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਲੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੀ ਬਹਿਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦਾ ਬਾਈਕ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੀਜਾ ਜੀ, ਇੰਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਿਉਂ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇਈ ਸਾਲ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਘਰ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਸੀਮਾ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਰਹਿ ਗਏ ਸਨ। ਰਾਜਵੀਰ ਦੀ ਉਮਰ ਬੱਤੀ ਸਾਲ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਦੁਕਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਬਹਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਰਾਜਵੀਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਬਾਈਕ ਦੀ ਚਾਬੀ ਵਾਪਸ ਦੇ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਬੀ ਉੱਚੀ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ।

ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਹਟਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਹੈਂ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ। ਹਾਸੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ।

ਪਹਿਲਾਂ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ ਲਈ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਦੀ ਸਲੈਬ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਭਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਹ ਭਰੀ।

ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਖਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਸਵੇਰੇ ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਸਮੇਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੇੜਦੇ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਰਾਜਵੀਰ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਤਾਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਮਿਲਦੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਹੁੰਦੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਸਮਝ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਖੇਡ ਹੁਣ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।

ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਰਾਜਵੀਰ ਜਲਦੀ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਡਰਨ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਦਿਆਂ ਹੱਸੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ।

ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸੂਟ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਗੋਰੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਸਨ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਈਆਂ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ।

ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦਾ ਲੰਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਗਰਮ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਹ ਭਰੀ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਖੋ ਗਏ।

ਫਿਰ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਫੜ ਲਈ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧ ਗਈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਝੜਨ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਸਮਾਨ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਸਨ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਬਰਤਨ ਧੋਣ ਲੱਗੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਰਾਤ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਜੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਚੁੱਪਚਾਪ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਰਾਜਵੀਰ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।

ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਚੂਸੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਵੀਰ ਥੱਲੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਲਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦਾ ਲੰਨ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾਇਆ। ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬਿਸਤਰਾ ਫੜ ਲਿਆ।

ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਵਧ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰ ਝੜਨ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਫਿਰ ਚੋਦਿਆ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਗਏ ਸਨ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਜਲਦੀ ਉੱਠੀ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸੇ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਭੈਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।

ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਸੀਮਾ ਦਾ ਫੋਨ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਦਿਨ ਹੋਰ ਰੁਕੇਗੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਛੁਪਾਈ। ਫੋਨ ਰੱਖਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਦਿਨ ਹੋਰ ਮਿਲ ਗਏ ਸਨ।

ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ ਦੋਵੇਂ ਬਾਜ਼ਾਰ ਗਏ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਚੂੜੀਆਂ ਖਰੀਦੀਆਂ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹ ਪਹਿਨ ਲਈਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਜਾ ਸਾਲੀ ਸਮਝਿਆ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਘਰ ਆ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਘਰ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੋਮਬੱਤੀ ਜਗਾਈ। ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੇ।

ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਫ਼ੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਲਈ। ਦੋਵੇਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿੱਲੇ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜ ਗਏ। ਬਿਜਲੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਲਈ ਪਰਾਂਠੇ ਬਣਾਏ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ। ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜਵੀਰ ਦੁਕਾਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਘਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਫਿਰ ਮਿਲੇ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਗਏ। ਤਾਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਥੱਲੇ ਆ ਗਏ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋ ਗਏ।

ਉਸ ਰਾਤ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚੋਦਿਆ। ਕਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ, ਕਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਕਦੇ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾ ਕੇ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰ ਵਾਰ ਨਵਾਂ ਅਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਝੜਨ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕੀਤਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਕੇ ਸੌਂ ਗਏ।

ਸਵੇਰੇ ਸੀਮਾ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਆਇਆ। ਉਹ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ। ਇਹ ਰਾਜ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

ਆਖ਼ਰੀ ਰਾਤ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਬਿਤਾਈ। ਉਹ ਰਾਤ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਬੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਯਾਦਗਾਰ ਸੀ। ਹਰ ਚੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਵਿਦਾਇਗੀ ਸੀ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਸਵੇਰ ਤੱਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।

ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਦੁਕਾਨ ਉੱਤੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਾਹਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਪਿੱਛਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਅੰਦਰ ਆਈ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦਾਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਬੋਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਹੋ ਗਏ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਝੜ ਗਏ। ਫਿਰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨਹਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਬਾਥਰੂਮ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਇਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਜਵੀਰ ਵੀ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਵਰ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਾਬਣ ਲਾਉਣ ਲੱਗੇ।

ਸ਼ਾਵਰ ਹੇਠਾਂ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਚੁੱਕੀ। ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਣੀ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਫੜ ਲਈ। ਦੋਵੇਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਝੜ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੌਲੀਏ ਨਾਲ ਪੂੰਝਣ ਲੱਗੇ।

ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਟੀਵੀ ਦੇਖਣ ਬੈਠੇ। ਇੱਕ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਫ਼ਿਲਮ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਹੀਰੋ ਹੀਰੋਇਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਫ਼ਿਲਮ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਖੋ ਗਏ। ਸੋਫ਼ੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਮਿਲੇ।

ਸੋਫ਼ੇ ਉੱਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜੇ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜ ਗਏ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈ।

ਆਖ਼ਰੀ ਸਵੇਰ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਲਈ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਰਹੇ। ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਅੱਖਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਚੁੱਕਿਆ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ।

ਸਵੇਰੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਪੈਕ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਤੱਕ ਛੱਡਿਆ। ਬੱਸ ਚੱਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਦਬਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਲਦੀ ਫਿਰ ਆਵਾਂਗੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਚਾਬੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇਗੀ।