ਬਠਿੰਡਾ ਜੰਕਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਪੁਰਾਣੇ ਟੈਲੀਫੋਨ ਐਕਸਚੇਂਜ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿਆਹੀ ਕਲਰਕ ਨੇ ਜੂਨੀਅਰ ਲਾਈਨ ਮੈਨ ਨੂੰ ਉਹ ਕਨੈਕਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਰਜਿਸਟਰ ਜਾਂ ਬਿਲ ਤੇ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ

ਬਠਿੰਡਾ ਜੰਕਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ ਟੈਲੀਫੋਨ ਐਕਸਚੇਂਜ ਹਾਲੇ ਵੀ ਉਸੇ ਲਾਲ ਇੱਟਾਂ ਵਾਲੀ ਇਮਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਰਾਂ ਦੀ ਖੜਕ ਅਤੇ ਔਪਰੇਟਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਰਾਤ ਭਰ ਚੱਲਦੀਆਂ ਸਨ। ਹੁਣ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲਾਈਨਾਂ ਡਿਜੀਟਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ ਪਰ ਪੁਰਾਣਾ ਮਘਨੂਅਲ ਬੋਰਡ ਅਤੇ ਰਿਕਾਰਡ ਰੂਮ ਅਜੇ ਵੀ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਦੀ ਰਾਤ ਇੱਕ ਔਰਤ ਬੈਠਦੀ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਤਵੰਤ ਕੌਰ ਸੀ। ਉਹ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਰੇਲਵੇ ਵਿੱਚ ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਕੰਮ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਫਾਈਲਾਂ ਨੂੰ ਸਕੈਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਬੰਦ ਹੋਈਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਦੇ ਨੰਬਰ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣਾ ਸੀ।

ਉਸ ਰਾਤ ਬਾਰਿਸ਼ ਧੀਮੀ ਧੀਮੀ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਛੱਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਥਾਂ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਪੀਲੀ ਬਾਲਟੀ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਘੁਮਾਈ। ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਕਮੀਜ਼ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਲੀ ਸੀ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਲਾਕਟ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਜੂੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਰਿਕਾਰਡ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਪੱਖਾ ਹੌਲੀ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਡਾਇਰੀਆਂ ਦੀ ਗੰਧ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।

ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਕ ਹੋਈ। ਅੰਦਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਆਇਆ, ਜੋ ਐਕਸਚੇਂਜ ਦਾ ਜੂਨੀਅਰ ਲਾਈਨ ਮੈਨ ਸੀ। ਉਹ ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਅਣਵਿਆਹਿਆ, ਮੁੰਡੇ ਵਾਲੀ ਸਾਦਗੀ ਅਤੇ ਥੱਕੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ। ਉਸਦੀ ਯੂਨੀਫਾਰਮ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ।

ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਰਾਤ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ?

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਮ, ਤੀਜੀ ਗਲੀ ਵਾਲੀ ਲਾਈਨ ਫਿਰ ਡੈੱਡ ਹੋ ਗਈ। ਮਘਂ ਚੈੱਕ ਕਰਕੇ ਆਇਆ। ਰਜਿਸਟਰ ਤੇ ਦਸਤਖਤ ਚਾਹੀਦੇ ਨੇ।

ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਚਾਹ ਦੀ ਥਰਮਸ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਦੋ ਗਿਲਾਸ ਭਰੇ। ਬਾਹਰ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕੀ। ਰੂਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਇੱਕ ਪਲ ਝਿਲਮਿਲਾਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਤਵੰਤ ਦੇ ਗਲੇ ਤੇ ਰੁਕੀਆਂ ਫਿਰ ਝੱਟ ਹੇਠਾਂ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ।

ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਰਜਿਸਟਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ ਪੰਨੇ ਤੇ ਚੱਲੀ। ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਘੂੰਟ ਲਿਆ। ਮੈਮ, ਤੁਹਾਡੀ ਡਿਊਟੀ ਵੀ ਇਸੇ ਰਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲਾਈਨਾਂ ਵੀ ਇਸੇ ਰਾਤ ਵੱਧ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਨੇ।

ਸਤਵੰਤ ਹੱਸੀ। ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਥੱਕਾਵਟ ਸੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਟਰੇਨ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਰੂਮ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਫਾਈਲਾਂ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਤਵੰਤ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਵਿੱਚਬੋਰਡ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਲੱਗ ਲਾਇਆ। ਬੋਰਡ ਤੇ ਇੱਕ ਲਾਲ ਬੱਤੀ ਜਗ ਗਈ। ਇਹ ਟੈਸਟ ਲਾਈਨ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਕੋਈ ਨੰਬਰ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੇ ਲਈ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਸਤਵੰਤ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਪਈ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਮੋੜਿਆ ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹੋ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਵਾਂ।

ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੜ ਲਈਆਂ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਠੰਡੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਗਰਮ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਕੈਮਰਾ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰਜਿਸਟਰ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਨਹੀਂ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸਤਵੰਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਪਏ। ਚੁੰਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ ਸੀ ਫਿਰ ਡੂੰਘੀ। ਸਤਵੰਤ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਲ ਸਨ ਅਤੇ ਪਸੀਨਾ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਚੁੰਮੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਾਰੀਆਂ ਸਨ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਨਿੱਪਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਈ ਅਤੇ ਚੂਸੀ। ਸਤਵੰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ।

ਮੇਜ਼ ਤੇ ਫਾਈਲਾਂ ਸਨ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਧੱਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰੀ। ਉਸਦੀ ਚਿੱਟੀ ਪੈਂਟੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਪੈਂਟੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਚੀਰ ਤੇ ਫੇਰੀ। ਸਤਵੰਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਮੇਜ਼ ਫੜੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਚੱਟੀ, ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਗਰਮੀ ਚੱਖੀ, ਉਸਦੀ ਕਲਿਟ ਚੂਸੀ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲਦੀ ਰਹੀ।

ਬਸ, ਅੰਦਰ ਆ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਹੁਣ ਬਸ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸਦਾ ਲੰਮਾ ਮੋਟਾ ਲੰਡ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਸਿਰੇ ਤੇ ਚਿਪਚਿਪਾ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਚੂਸਿਆ ਫਿਰ ਡੂੰਘਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਲੰਡ ਗਲੇ ਤੱਕ ਲਿਆ। ਥੁੱਕ ਵਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ, ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਡ ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਧੱਕਿਆ। ਸਤਵੰਤ ਦੀ ਚੁੱਤ ਤੰਗ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੰਦ ਕੱਟੇ। ਹੋਰ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਹੋਰ ਅੰਦਰ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਛੱਡਿਆ। ਸਤਵੰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਨੱਹੂੰ ਮਾਰੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਮੇਜ਼ ਖੜਕਣ ਲੱਗੀ। ਫਾਈਲਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ। ਬਾਹਰ ਬਾਰਿਸ਼ ਵੱਧ ਗਈ।

ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚਿਆ। ਮੇਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦਬਾ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਿੰਨੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਚੀਰੀ ਵਾਂਗ ਚੂਸੀ। ਸਤਵੰਤ ਦੀ ਚੁੱਤ ਉਸਦੇ ਲੰਡ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੋਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਮਾਰਿਆ।

ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈ, ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਹੁਣੇ।

ਸਤਵੰਤ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਗਿੱਲੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋ।

ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਲਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੱਤ ਉਸਦੇ ਲੰਡ ਤੇ ਬਿਠਾਈ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿੱਲਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੜੀਆਂ। ਸਤਵੰਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਉੱਖੜ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਲਿਟ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਮਲੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਲੰਡ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਉਤਰਦੀ ਰਹੀ।

ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਅੰਦਰ ਰੱਖ। ਕੱਢਣਾ ਨਹੀਂ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਧੱਕਿਆ। ਸਤਵੰਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੱਸ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਧੜਕਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਪਰ ਆਵਾਜ਼ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਲੀਕ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਸਤਵੰਤ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਦੋਵੇਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ। ਪੱਖਾ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਬਾਲਟੀ ਵਿੱਚ ਟਪਕ ਪੈਂਦਾ ਰਿਹਾ।

ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਸਵੇਰੇ ਆਵੇਗਾ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਚੁੰਮਿਆ। ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ। ਇਹ ਰਾਤ ਰਜਿਸਟਰ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹੇਗੀ।

ਸਤਵੰਤ ਹੱਸੀ ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰੀਆਂ ਸਨ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ।

ਹਾਂ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ।

ਸਤਵੰਤ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀਰਜ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਟਿਸ਼ੂ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਪਰ ਪੂਰਾ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਤੋਂ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਹੁਣੇ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੋਈ ਪਰ ਮੈਂ ਫਿਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਦਾ ਲੰਡ ਫਿਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਵਾਲੀ ਕੰਧ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ, ਹੱਥ ਕੰਧ ਤੇ ਰੱਖੇ, ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਣਾ ਲੰਡ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਚੁੱਤ ਵਿੱਚ ਧੱਕਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਕਲਿਟ ਮਲੀ ਅਤੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ। ਸਤਵੰਤ ਦਾ ਸਿਰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਗਾਲ੍ਹੀਆਂ ਕੱਢੀਆਂ, ਉਹ ਗਾਲ੍ਹੀਆਂ ਜੋ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਕੱਢਦੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਚੁੰਮੀ ਅਤੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਹੋ ਇਸ ਰਾਤ। ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਰਾਤ।

ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਹਾਂ। ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਰਾਤ। ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਹੈ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚੇ। ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਡੂੰਘੇ ਹੋ ਗਏ। ਸਤਵੰਤ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਕੰਧ ਨਾਲ ਰਗੜਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਫਿਰ ਭਰ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਆਉਣ ਲੱਗੀ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਲੰਮਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਛੱਡਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਕੇ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।

ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੱਭੇ। ਉਸਨੇ ਸਲਵਾਰ ਪਾਈ ਪਰ ਪੈਂਟੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਰਹਿਣ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯੂਨੀਫਾਰਮ ਪਹਿਨੀ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਰਜਿਸਟਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਲਾਈਨ ਦੇ ਕਾਲਮ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਲਿਖੀ: ਟੈਸਟ ਸਰਕਟ ਚੈੱਕ। ਠੀਕ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਅਗਲੇ ਸ਼ਨੀਵਾਰ?

ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਜੇ ਲਾਈਨ ਫਿਰ ਡਿੱਗੀ, ਤਾਂ ਆ ਜਾਣਾ। ਜੇ ਨਾ ਡਿੱਗੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਆ ਜਾਣਾ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੋਵਾਂਗੀ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਛੱਡਿਆ। ਬਾਹਰ ਗਲੀ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਬਾਰਿਸ਼ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। ਸਤਵੰਤ ਦੀ ਸਿਲੂਏਟ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਅਜੇ ਵੀ ਧੜਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪਾਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਗਿੱਲੀ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਫਾਈਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।

ਉਸਨੇ ਥਰਮਸ ਬੰਦ ਕੀਤੀ। ਪੁਰਾਣਾ ਸਵਿੱਚਬੋਰਡ ਚੁੱਪ ਸੀ। ਲਾਲ ਬੱਤੀ ਬੁੱਝ ਗਈ ਸੀ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੂੜਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਲਾਕਟ ਸਿੱਧਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੰਦ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਖਾਲੀ ਰੂਮ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਗੂੰਜ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਲਾਈਟ ਬੰਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤਾਲਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕਦਮ ਭਿੱਜੇ ਸਨ ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਸੀ।

ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਆਇਆ ਤਾਂ ਸਤਵੰਤ ਚਾਹ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਰਾਤ ਠੀਕ ਰਹੀ? ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਹਾਂ। ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਡਿੱਗੀ ਸੀ। ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਤੀ ਨੇ ਚਾਹ ਪੀਤੀ ਅਤੇ ਸੌਣ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸਤਵੰਤ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਰੇਲਵੇ ਪਾਸ ਜਾਂ ਟੈਲੀਫੋਨ ਰਜਿਸਟਰ ਤੇ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ।

ਅਗਲੇ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਫਿਰ ਆਇਆ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੱਲ ਘੱਟ ਕੀਤੀ। ਕੱਪੜੇ ਛੇਤੀ ਉਤਰੇ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੰਡ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੁੱਤ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਹਿੱਲੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੀ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੇਗਾ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਚੁੱਪ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਸਿਰਫ਼ ਅੰਦਰ ਰਹੋ।

ਉਸ ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਸਤਵੰਤ ਰੋਈ ਵੀ, ਪਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਡਰ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਿਸੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗਾ। ਸਿਰਫ਼ ਰਾਤਾਂ ਨਾਲ। ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਰੂਮ ਨਾਲ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਚਾਹ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਮਹੀਨੇ ਬੀਤੇ। ਕਈ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਲਾਈਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ ਹੁੰਦੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਨਹੀਂ। ਰਜਿਸਟਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਲਾਈਨ ਰਹਿੰਦੀ: ਟੈਸਟ ਸਰਕਟ ਚੈੱਕ। ਠੀਕ। ਸਤਵੰਤ ਦਾ ਪਤੀ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਉਸ ਰੂਮ ਵਿੱਚ। ਐਕਸਚੇਂਜ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਰੂਮ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਉਸ ਰਾਤ ਤੱਕ ਸਤਵੰਤ ਉਸ ਪੁਰਾਣੀ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਲਾਈਨ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ।

ਜਦੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਟੈਲੀਫੋਨ ਡਾਇਰੀ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨੰਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਫ਼ਾ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਸ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਹਿਸਤਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਯਾਦ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਰੂਮ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਇਸ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਾਂਗੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਚੁੱਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਲੰਡ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸੇ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਆਏ ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ।

ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤਵੰਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਤਾਲਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਚਾਬੀ ਆਪਣੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਈ। ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਚਿੜੀਆਂ ਬੋਲਣ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਘਰ ਵੱਲ ਚੱਲੀ, ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਨਮੀ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਜਿਸਨੇ ਇੱਕ ਬੰਦ ਐਕਸਚੇਂਜ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਨੈਕਸ਼ਨ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਕਿਸੇ ਬਿਲ ਜਾਂ ਰਜਿਸਟਰ ਤੇ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ।