ਪੰਜਾਬੀ ਚਾਚਾ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਚਾਚੇ ਦੀ ਰਾਤ (ਭਾਗ 2)

ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਦਸਤਕ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਪਈ ਕਿ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ। ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਹੈੱਡਲਾਈਟਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਜੇ ਵੀ ਕੰਧ 'ਤੇ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਗੇਟ ਦੀ ਚਰਮਰਾਹਟ ਅਜੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ੍ਹੇ ਫੋਨ 'ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਨਾਮ ਲਗਾਤਾਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਉਸ ਪੰਜਾਬੀ ਚਾਚਾ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਮੋੜ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਗਲਤ ਕਦਮ ਸਭ ਕੁਝ ਤਬਾਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।

"ਸਿਮਰਨ! ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ!" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਾਹਰੋਂ ਆਈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਾਰੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ। "ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ!"

ਬਲਦੇਵ ਚਾਚਾ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਉੱਠ ਬੈਠਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਡਰ ਸੀ ਜੋ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਖਿੱਲਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। "ਜਾ," ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਸਟੋਰ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ। ਜਲਦੀ!"

ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁੜਤਾ ਪਜਾਮਾ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ ਦਬੇ ਪੈਰੀਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਚਾਦਰ ਸਿੱਧੀ ਕੀਤੀ, ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਜੋ ਕੁਰਸੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੰਵਾਰਦਿਆਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਦੌੜੀ। ਉਸਨੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਨੀਂਦ ਦਾ ਨਾਟਕ ਓਢਿਆ, ਅਤੇ ਕੁੰਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬੈਗ, ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ। "ਤੂੰ ਫੋਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਸੀ? ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਮਿਲਾਇਆ।" ਉਸਨੇ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

"ਸੌਂ ਗਈ ਸੀ," ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਸਾਧਾਰਨ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ। "ਤੂੰ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਆਉਣਾ ਸੀ? ਸੌਦਾ ਹੋ ਗਿਆ?"

"ਹੋ ਗਿਆ, ਪਾਰਟੀ ਨੇ ਅੱਜ ਹੀ ਬਿਆਨਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬੈਗ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰੋਂ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਦੇਖਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਸੀ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਸੁੱਜੇ ਹੋਏ, ਵਾਲ ਖਿੱਲਰੇ। "ਤੂੰ ਠੀਕ ਆਂ? ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਇੰਨਾ ਲਾਲ ਕਿਉਂ ਆ?"

ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਡੁੱਬਿਆ। "ਬੁਖਾਰ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਵਾਈ ਲੈ ਕੇ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਹੱਥ ਮੂੰਹ ਧੋ ਲੈ, ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਗਰਮ ਕਰਦੀ ਆਂ।"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੋਂ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਅਜੀਬ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਇੰਨਾ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਟੋਰ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਬਲਦੇਵ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਅਜੇ ਵੀ ਅੱਧਾ ਨੰਗਾ।

"ਉਹ ਸੌਂ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਆਈਂ," ਉਸਨੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਹਿਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਚਮਕ ਜੋ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਹਿਲਾ ਗਈ।

ਖਾਣੇ ਦੀ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੋ ਪੈੱਗ ਲਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕੀਤੀ। "ਸਫਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਆ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਰੋਟੀ ਪਰੋਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਹਰ ਆਹਟ 'ਤੇ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਟੋਰ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਲਦੇਵ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ।

"ਚਾਚਾ ਕਿੱਥੇ ਆ?" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਰੁਕ ਗਿਆ।

"ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਗਏ ਸਨ, ਗੁਰਚਰਨ ਕੋਲ। ਅਜੇ ਆਏ ਨਹੀਂ।" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਝੂਠ ਇੰਨੀ ਸਫਾਈ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। "ਤੂੰ ਖਾ ਲੈ, ਠੰਢਾ ਹੋ ਰਿਹਾ।"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ, ਦੋ ਪੈੱਗ ਪੀਤੇ, ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਖਰਾਟੇ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਉਸਦੇ ਖਰਾਟਿਆਂ ਦੀ ਲੈਅ ਗਿਣਦੀ ਰਹੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਨਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਠੀ, ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਗਈ।

ਬਲਦੇਵ ਸਟੋਰ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਹੁਣ ਪੂਰੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਹਾਸਾ ਅਤੇ ਡਰ ਆ ਗਿਆ। "ਬਚ ਗਏ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।

"ਅਜੇ ਨਹੀਂ," ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ। ਖ਼ਤਰਾ ਉਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਭੜਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬਲਦੇਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਸੋਈ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੋਂ ਬੈੱਡਰੂਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਆ।"

ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਭੁੱਖਾ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੇਤਾਬ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

"ਸਿਮਰਨ," ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਉਹ ਜਾਗ ਗਿਆ ਤਾਂ?"

"ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਊਗਾ," ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰਸੋਈ ਦੀ ਹਲਕੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗਲੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮਣਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਥੱਲੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੱਕ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ, ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਮਰੋੜਦਿਆਂ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਲਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਨਿਕਲੇ। ਬਲਦੇਵ ਥੱਲੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਕੰਧ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ, ਨਹੁੰ ਪਲਸਤਰ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਏ।

ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼, ਭੁੱਖੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਲਏ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹਲਕੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਹੀ ਗਈ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਖਰਾਟੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕੇ। ਦੋਹੇਂ ਜੰਮ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਦਿਲ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸੁਣ ਲਵੇਗਾ।

ਪਰ ਖਰਾਟੇ ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ। ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਪਜਾਮਾ ਥੱਲੇ ਕੀਤਾ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾੜਾਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਥੱਲੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਪੂਰਾ, ਜੜ੍ਹ ਤੱਕ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਟੋਪੇ 'ਤੇ ਗੋਲ ਘੁਮਾਉਂਦਿਆਂ।

ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ੍ਹ ਲਏ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਧੱਕਾ ਦੇਂਦਿਆਂ। "ਬਸ, ਬਸ," ਉਹ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਮੈਂ ਝੜ ਜਾਊਂਗਾ।" ਸਿਮਰਨ ਉੱਠੀ, ਕੰਧ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਝੁਕ ਗਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਬਲਦੇਵ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਤਿਆਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਪੂਰਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕੰਧ 'ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ, ਆਵਾਜ਼ ਰੋਕਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਚੱਬ ਲਈ।

ਉਸਨੇ ਧੱਕੇ ਦੇਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇਜ਼, ਗਹਿਰੇ। ਹਰ ਧੱਕੇ 'ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ, ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਹਿੱਲਦੇ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਅਤੇ ਚਮੜੀ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। "ਹੌਲੀ," ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਜਾਗ ਜਾਊਗਾ।"

"ਤੂੰ ਹੀ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ ਜਾਊਗਾ," ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਫਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਉਹ ਹੁਣੇ ਝੜ ਜਾਵੇਗੀ।

ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਚੁੱਪਚਾਪ, ਸਿਰਫ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੰਧ 'ਤੇ ਘਿਸੀਆਂ। ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ੍ਹਿਆ ਰੱਖਿਆ, ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ। "ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।

ਉਹ ਦੋਹੇਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ, ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਨਾ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਬਲਦੇਵ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਕੱਪੜੇ ਸਿੱਧੇ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਬਲਦੇਵ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸਿਮਰਨ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਾਨ।

ਸਵੇਰੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਫੋਨ ਵੱਜਿਆ। ਉਸਦੇ ਬੌਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਪੀਕਰ 'ਤੇ ਸਾਫ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। "ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਉਹ ਕਾਗਜ਼ ਰਹਿ ਗਏ ਨੇ, ਤੈਨੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਪਊਗਾ। ਦੋ ਦਿਨ ਹੋਰ ਲੱਗਣਗੇ।"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੱਥਾ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ। "ਯਾਰ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਹੁਣੇ ਆਇਆ ਆਂ।" ਪਰ ਬੌਸ ਦੀ ਗੱਲ ਟਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਨਾਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਬੈਗ ਫਿਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਉਸਨੇ ਬਲਦੇਵ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਚਾਰਪਾਈ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਅਖਬਾਰ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਚਾਚਾ, ਘਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖੀਂ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਿਮਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਸਿਮਰਨ ਪੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਸ਼ੱਕ? ਥਕਾਵਟ? "ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖੀਂ। ਬੁਖਾਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਜਾਈਂ।"

"ਤੂੰ ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ," ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਗੱਲ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਝੂਠ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਿੰਨੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗੱਡੀ ਗੇਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁੰਡਾ ਲੱਗਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ। ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਅਖਬਾਰ ਥੱਲੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਸਵਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਜਵਾਬ।

ਸਿਮਰਨ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ, ਚਾਰਪਾਈ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ। ਦਿਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਥੱਲੇ, ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ। "ਹੁਣ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਊਗਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਦੋ ਦਿਨ। ਪੂਰੇ ਦੋ ਦਿਨ।"

ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਕੁੰਡਾ ਲਾਇਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਹੌਲੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਤਾਰੇ, ਹਰ ਇੰਚ 'ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਕੋਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ।

ਸਿਮਰਨ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ, ਨੰਗੀ, ਬੇਸ਼ਰਮ। ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਚੂਸਦਿਆਂ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਰੋੜਦਿਆਂ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਕੱਟਦਿਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਈਆਂ। "ਹਾਂ," ਉਹ ਬੋਲੀ, "ਇੱਦਾਂ ਹੀ।"

ਉਹ ਥੱਲੇ ਵਧਿਆ, ਉਸਦੇ ਪੇਟ 'ਤੇ, ਉਸਦੀ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਫਿਰ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ, ਫੁੱਲੀ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤੀ, ਡੂੰਘੀ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਕਮਰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਈ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਲੰਮਾ, ਬਿਨਾਂ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਹੁਣ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਝੜਨ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਬਲਦੇਵ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਉੱਪਰ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਡੂੰਘਾ, ਗਲੇ ਤੱਕ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਮਲੇ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਦੀ ਨਾੜ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ। ਬਲਦੇਵ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਲਕੀ ਕਰਾਹ ਨਿਕਲੀ। "ਸਿਮਰਨ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ, "ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦੇਂਗੀ।"

ਫਿਰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਧੱਕਾ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਨਹੁੰ ਮਾਰੇ, ਲਾਲ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤੀਆਂ।

"ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ। "ਅੱਜ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੁਣ ਰਿਹਾ।"

ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਬਿਸਤਰਾ ਕੰਧ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ, ਸੁੱਖ ਦਾ ਪਾਣੀ। ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਝੜੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਥੱਲੇ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦੇਂਦਿਆਂ।

ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਹੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਹੋਏ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਚੁੱਕਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕਿਆ। "ਕਿੱਥੇ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਬਲਦੇਵ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। "ਮੋਗੇ ਵਾਲਾ ਕਮਰਾ ਖਾਲੀ ਕਰਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਆਂ।" ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਵਿਹੜੇ ਵਾਲੇ ਸਾਈਡ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਕਮਰਾ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬੰਦ ਪਿਆ ਸੀ। "ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਇੱਥੋਂ ਵੀ ਸੰਭਲ ਜਾਊਗੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸਰਾ ਰਹੂਗਾ।"

ਸਿਮਰਨ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਉਸਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ, ਦੋ ਕੱਪ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੱਪ ਲੈ ਕੇ ਸਾਈਡ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕੀਤਾ।

"ਚਾਹ ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਊਗੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਪ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ।

ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। "ਹੋਣ ਦੇ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।