ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਪਟਿਆਲਾ ਦੀ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ

"ਤੂੰ ਤਾਂ ਬੜਾ ਸੰਜੀਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਏਂ, ਸੁੱਖ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਲਸਸੀ ਦੀ ਗਲਾਸ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਵੇਹੜੇ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗਰਮੀ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਸਮ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸੁੱਖ ਨੇ ਗਲਾਸ ਫੜੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਛੂਹ ਗਈ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚਿਣਗਾਰੀ ਵਾਂਗ।

"ਕੀ ਮਤਲਬ, ਮਾਮੀ?" ਸੁੱਖ ਨੇ ਹੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕੰਬ ਗਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਮੰਜੇ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਇੰਨੀ ਨੇੜੇ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੁੱਖ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ। "ਮਤਲਬ ਇਹ ਕਿ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਜਾ ਕੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਭੁੱਲ ਹੀ ਗਿਆ ਏਂ," ਉਸਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। "ਫੋਨ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਬਿਜ਼ੀ ਮਿਲਦਾ ਏ। ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।"

ਸੁੱਖ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। "ਨਹੀਂ ਮਾਮੀ, ਐਦਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਬਿਜ਼ੀ ਰਹਿੰਦਾ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ, ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੱਸੀ ਜੋ ਸੁੱਖ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਡੂੰਘੀ ਉਤਰ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਬਲਾਊਜ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਿਸਕ ਗਿਆ। ਸੁੱਖ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਥੇ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਫੜ ਲਈ, ਪਰ ਦੁਪੱਟਾ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। "ਦੇਖ ਲਿਆ?" ਉਸਨੇ ਧੀਮੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਇੰਨੀ ਧੀਮੀ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸੁੱਖ ਸੁਣ ਸਕੇ। ਸੁੱਖ ਨੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਗਰਮ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਜੇਤੂ ਮੁਸਕਾਨ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਹੋਰ ਲਸਸੀ ਲਿਆਵਾਂ?" ਉਹ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਸੁੱਖ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਗਿਆ। ਸੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਵਿੱਚ ਕੱਸੇ ਲੱਕ ਦੀ ਹਿੱਲਜੁਲ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੀ ਰੱਖੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਗਰਮ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਬਾਕੀ ਲਸਸੀ ਇੱਕੋ ਘੁੱਟ ਵਿੱਚ ਪੀ ਲਈ।

ਦੁਪਹਿਰ ਢਲ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ। "ਆ ਕਣਕ ਦੀ ਬੋਰੀ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਦੇ। ਮਜ਼ਦੂਰ ਤਾਂ ਖੇਤ ਗਏ ਨੇ।" ਸੁੱਖ ਨੇ ਬੋਰੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤਖ਼ਤੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਘੁੰਮਿਆ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਲੰਘੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਖ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਘਸ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਠਹਿਰ ਗਏ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਸੁੱਖ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਕੁਰਤੇ ਦੇ ਉੱਤੋਂ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੋਈ। "ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਕਿਉਂ ਧੜਕਦਾ ਏ?" ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹਿਆ, ਪਰ ਸ਼ਬਦ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਟਕ ਗਏ।

ਬਾਹਰ ਖੇਤੋਂ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਝੱਟ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੁਪੱਟਾ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ। "ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਖਾ ਕੇ ਜਾਈਂ," ਉਸਨੇ ਆਮ ਜਿਹੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੇ ਸੁੱਖ ਦੀ ਗੁੱਟ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਸੁੱਖ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਰੋਟੀ ਦਾ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੁੱਟੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। "ਕਣਕ ਦਾ ਕੰਮ ਕੱਲ੍ਹ ਹੋ ਜਾਊ।" ਜਦੋਂ ਸੁੱਖ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਾਮਾ ਜੀ ਦਾ ਫੋਨ ਆਇਆ ਸੀ। ਦਿੱਲੀ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲੱਗ ਜਾਣਗੇ।" ਉਸਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਇੰਨੇ ਸਾਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਹੀ ਕਿ ਸੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਚਮਕ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਨ।

ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਚਾਨਕ ਬਿਜਲੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। "ਹਾਏ, ਇਹ ਬਿਜਲੀ ਵੀ ਨਾ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੋਮਬੱਤੀ ਜਗਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। "ਚੱਲ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਚਲਦੇ ਆਂ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਹਵਾ ਲੱਗ ਜਾਊ।" ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੰਜਾ ਘਸੀਟ ਕੇ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਏ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਨਿਕਲ ਆਏ ਸਨ ਅਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਖਿਲਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੇ ਦੁਪੱਟੇ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਬਲਾਊਜ਼ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜ ਗਿਆ ਸੀ। ਸੁੱਖ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਲਿਆ।

"ਕੀ ਵੇਖਦਾ ਏਂ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਹਵਾ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ। "ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਾਮੀ," ਸੁੱਖ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿਸਕ ਆਈ। "ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਰਲਫ੍ਰੈਂਡ ਹੈ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ? ਸੱਚ ਦੱਸੀਂ।" ਸੁੱਖ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। "ਟਾਈਮ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸੀ। "ਟਾਈਮ ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਣਾ ਦਿੰਨੀ ਆਂ।"

ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਮੰਜੇ ਦੇ ਹੇਠੋਂ ਵਧਾ ਕੇ ਸੁੱਖ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਦਿੱਤਾ। ਸੁੱਖ ਨੇ ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਪੈਰ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਰਗੜਨ ਲੱਗਾ, ਧੀਮਾ, ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ। ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੀ ਅੱਗ ਸੀ।

"ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇਂਗਾ?" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੱਖ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਾਹ ਦੀ ਦੂਰੀ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਸੁੱਖ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਲ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਹਲਕਾ, ਫਿਰ ਗਹਿਰਾ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਸੁੱਖ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ। ਸੁੱਖ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਸੁੱਖ ਦੇ ਹੱਥ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਦੇ ਹੁੱਕ ਟੋਹੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੁਰਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੰਨੇ ਨੇੜਿਓਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।

ਬਲਾਊਜ਼ ਉਤਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਬਰਾ ਸੁੱਖ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਿੱਛਿਓਂ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬੂਬਸ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ। ਸੁੱਖ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ, ਦਬਾਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ। "ਹੌਲੀ... ਹੌਲੀ ਸੁੱਖ।"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸੁੱਖ ਦਾ ਕੁਰਤਾ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਜਾਮੇ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਸੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਕਰਾਹ ਨਿਕਲੀ। "ਮਾਮੀ..."

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰ ਆਈ ਅਤੇ ਸੁੱਖ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਟੋਪੀ, ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁੱਖ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। "ਬੱਸ ਮਾਮੀ, ਮੈਂ... ਮੈਂ ਝੜ ਜਾਊਂਗਾ।"

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੁੱਖ ਦੀ ਸਾਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੁੱਖ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਰਸ ਨਾਲ ਗਿੱਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਸੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਈ, ਘੁੰਮੀ, ਚੱਟੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਗਈ। "ਹਾਏ ਰੱਬਾ... ਸੁੱਖ... ਉੱਥੇ ਹੀ... ਉੱਥੇ ਹੀ ਰੱਖ।" ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਸੁੱਖ ਦੇ ਸਿਰ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ।

ਸੁੱਖ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਸੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਅਤੇ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਸੁੱਖ ਨੇ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼।

ਮੰਜਾ ਚਰਚਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਸੁੱਖ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। "ਹੋਰ ਤੇਜ਼... ਹੋਰ ਅੰਦਰ..." ਉਹ ਫੁਸਫੁਸਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੁੱਖ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਅਚਾਨਕ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ।

ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਉਹ ਐਦਾਂ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ, ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਵਿੱਚ। ਬਿਜਲੀ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਆਈ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸੁੱਖ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਉਂਗਲ ਫੇਰੀ। "ਤੇਰੇ ਮਾਮੇ ਨੇ ਤਾਂ ਕਦੇ ਐਦਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ," ਉਸਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਸੁੱਖ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। "ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ, ਮਾਮੀ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ।" ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਸੁੱਖ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬਾਂਹੋਂ ਫੜ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਤ ਦੀ ਮੁੰਡੇਰ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਠੰਢੀ ਮੁੰਡੇਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। ਸੁੱਖ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ, ਜੋ ਫਿਰ ਤਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛਿਓਂ ਵਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ।

ਸੁੱਖ ਨੇ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਦੋਵੇਂ ਬੂਬਸ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਪਿੱਛਿਓਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਲਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਅਵਾਜ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। "ਸੁੱਖ... ਮੈਂ ਫਿਰ... ਮੈਂ ਫਿਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਆਂ..."

ਸੁੱਖ ਨੇ ਗਤੀ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੰਬਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਸੁੱਖ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸ ਗਈ। ਇਸੇ ਕੱਸਣ ਨੇ ਸੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਝੜ ਗਿਆ, ਗਰਮ ਧਾਰਾਂ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਵਗ ਗਈਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਮੁੰਡੇਰ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ।

ਦੂਰੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਝੱਟ ਮੰਜੇ ਪਿੱਛੇ ਦੁਬਕ ਗਏ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਆਂਢੀ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸਣਾ ਦਬਾਇਆ। "ਚੱਲ ਥੱਲੇ। ਕੋਈ ਵੇਖ ਲਊ।" ਉਹ ਦਬੇ ਪੈਰੀਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰ ਆਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਲਾਲਟੈਣ ਜਗਾਈ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲਟੈਣ ਦੀ ਹਲਕੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸੁੱਖ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। "ਹੁਣ ਤੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰੇਂਗਾ। ਸਭ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗੀ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵਾੜ ਲਿਆ, ਇੱਕ ਹੀ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ, ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ।

ਉਸਦੇ ਬੂਬਸ ਹਰ ਉਛਾਲ ਨਾਲ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੁੱਖ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਥੱਲਿਓਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ। "ਹਾਏ... ਇੰਨਾ... ਇੰਨਾ ਅੰਦਰ..." ਉਹ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਤ ਗੂੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਸੀ।

ਸੁੱਖ ਨੇ ਕਰਵਟ ਬਦਲੀ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਲਿਆ। "ਬੱਸ... ਬੱਸ ਹੁਣ... ਮੈਂ ਆ ਗਈ... ਮੈਂ ਆ ਗਈ..."

ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਕੰਬਿਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਵਗ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਚਾਦਰ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਸੁੱਖ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਲੰਮੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਕਰਾਹ ਨਾਲ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਢਹਿ ਪਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ, ਸਾਹ ਫੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚੀਆਂ। "ਦੋ ਦਿਨ ਹੋਰ ਨੇ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮਾਮਾ ਜੀ ਪਰਸੋਂ ਆਉਣਗੇ।" ਸੁੱਖ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। "ਦੋ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਨੇ, ਮਾਮੀ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸੀ, ਉਹ ਹੱਸੀ ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਵੇਹੜੇ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਤਦ ਹੀ ਸੁੱਖ ਦਾ ਫੋਨ ਵੱਜਿਆ। ਮਾਮਾ ਜੀ ਦਾ ਨਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ, ਆਪਣੀ ਅਵਾਜ਼ ਬਿਲਕੁਲ ਆਮ ਰੱਖੀ। "ਹਾਂ ਜੀ, ਰੋਟੀ ਖਾ ਲਈ। ਸੁੱਖ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਏ।" ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੁੱਖ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਪਰ ਹਟਾਇਆ ਨਹੀਂ। "ਹਾਂ ਜੀ, ਸਭ ਠੀਕ ਏ। ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਆਇਓ।"

ਫੋਨ ਰੱਖਦੇ ਹੀ ਉਹ ਸੁੱਖ ਵੱਲ ਘੁੰਮੀ। "ਬੜਾ ਸ਼ੈਤਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਏਂ ਤੂੰ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੁੱਖ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਬਾਹਰ ਬਿਜਲੀ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਲਾਈਟ ਨਹੀਂ ਜਗਾਈ। "ਲਾਈਟ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਅੱਜ ਰਾਤ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਠੀਕ ਏ।"