ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਲੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ 2026: ਡਾਂਸ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਮ

ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਡਰਾਇੰਗ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਣਾ ਲਾ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਲੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ 2026 ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰਮ ਸ਼ਾਮ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।

ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰ ਵਜੇ ਸਨ। ਲੁਧਿਆਣਾ ਦਾ ਉਹ ਕੋਠੀ ਨੁਮਾ ਘਰ, ਬਾਹਰ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਰੌਲਾ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਸਪੀਕਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧੜਕਦਾ ਤੇਜ਼ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਣਾ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਬਾਜ਼ਾਰੋਂ ਜਲਦੀ ਪਰਤ ਆਇਆ ਸੀ। ਘਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ।

ਉਹ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ ਤਾਂ ਦੇਖਦਾ ਕੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਭਜੋਤ, ਉਸਦੀ ਸਾਲੀ, ਡਰਾਇੰਗ ਰੂਮ ਦੇ ਵਿੱਚਕਾਰ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਛੋਟੇ ਸ਼ਾਰਟਸ, ਢਿੱਲੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਗਾਣੇ ਦੀ ਤਾਲ ਤੇ ਥਿਰਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਬਲਵਿੰਦਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਨੱਚਣਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀ।

"ਜੀਜਾ ਜੀ," ਉਸਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਦੇਖ ਕੀ ਰਹੇ ਹੋ? ਆਓ, ਨੱਚੋ।"

"ਮੈਂ ਨੱਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਹੀਂ," ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਉਹ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ।

ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਇਕੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੀ ਸੀ। ਇਮਤਿਹਾਨ ਨੇੜੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਦੀਦੀ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿਣ ਆਈ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ। ਦੀਦੀ, ਯਾਨੀ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਪੇਕੇ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ।

"ਦੀਦੀ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਡਾਂਟਦੀ," ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਗਾਣਾ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ। "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਹੋ, ਜੀਜਾ ਜੀ।"

"ਮੈਂ ਚੰਗਾ ਹਾਂ?" ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਬਹੁਤ।" ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ। ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਈ ਸੀ। "ਦੀਦੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਪਤੀ ਹੋ।"

"ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ?"

ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। "ਮੈਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਦੀਦੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੈ।"

ਉਸਦੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸੀ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। "ਪ੍ਰਭਜੋਤ..."

"ਹੂੰ?" ਉਹ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ। ਇੰਨੀ ਨੇੜੇ ਕਿ ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕੰਧ ਪਿੱਛੇ ਸੀ। ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ।

"ਭੱਜ ਕਿੱਥੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੀਜਾ ਜੀ?" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਸ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।"

"ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ," ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ?" ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਭੋਲੇਪਣ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ। "ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇਹੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਾਂ।"

"ਕੀ ਦੱਸਣਾ ਸੀ?"

ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਸਦੇ ਕਾਲਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਗਰਦਨ ਤੇ ਰੁਕ ਗਈਆਂ।

"ਇਹੀ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।

"ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਬੋਲਡ ਹੋ ਗਏ ਹੋ," ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਕਾਲਜ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ," ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲਓ।"

"ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?"

ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।

ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਦੀ ਕਮਰ ਨਰਮ ਸੀ, ਗਰਮ ਸੀ।

"ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ," ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਹਟਾਇਆ।

"ਕੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜੀਜਾ ਜੀ?" ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਸ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ।"

ਉਸਨੇ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਬੁੱਬਸ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।

"ਤੁਸੀਂ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹੋ," ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਖੇਡ ਤਾਂ ਹੁਣ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਹੈ," ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।

ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਹਾਰ ਮੰਨ ਲਈ। ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨਰਮ ਸਨ, ਮਿੱਠੇ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।

ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ, ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਆ ਗਏ।

"ਜੀਜਾ ਜੀ," ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਸੋਫੇ ਤੇ ਚਲੀਏ।"

ਉਹ ਸੋਫੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਅੰਦਰ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਸੀ।

ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਗੋਰੇ ਸਨ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਤਾਜ਼ੇ ਸਨ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ।

"ਦੀਦੀ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡੇ ਹਨ ਨਾ?" ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਚੁੱਪ," ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਸਿਸਕ ਉੱਠੀ। ਉਸਨੇ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ।

ਬਲਵਿੰਦਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਰਟਸ ਦੇ ਅੰਦਰ। ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ।

"ਇੰਨੀ ਗਿੱਲੀ," ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਨੱਚਣ ਨਾਲ ਪਸੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ," ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ।"

ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਪਾਈ। ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ।

"ਜੀਜਾ ਜੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।"

ਬਲਵਿੰਦਰ ਰੁਕ ਗਿਆ। "ਕੀ?"

"ਮੈਂ ਵਰਜਿਨ ਹਾਂ," ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਪਰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਤੁਸੀਂ ਹੋਵੋ।"

ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਸੀ, ਪਰ ਜ਼ਿੱਦ ਵੀ।

"ਪ੍ਰਭਜੋਤ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।"

"ਮੈਂ ਸੋਚ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਸੋਚਿਆ ਹੈ।"

ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। "ਫਿਰ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿਆਂਗਾ।"

ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ।

ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਦੇ ਸ਼ਾਰਟਸ ਉਤਾਰੇ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਸੀ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। "ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।"

"ਮੇਰੇ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੋ," ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਗਰਦਨ, ਬੁੱਬਸ, ਢਿੱਡ। ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਚੱਟਿਆ।

ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਤੜਪਣ ਲੱਗੀ। "ਜੀਜਾ ਜੀ, ਬਸ..."

ਬਲਵਿੰਦਰ ਉੱਪਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਧੱਕਿਆ।

ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਮੀਚ ਲਈਆਂ। "ਆਹ।"

"ਸਾਹ ਲਓ," ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਧੱਕਿਆ। ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।

"ਦਰਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਥੋੜ੍ਹਾ," ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਪਰ ਚੰਗਾ ਵੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।"

ਬਲਵਿੰਦਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਨਾਪਿਆ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਦੀ ਪਕੜ ਢਿੱਲੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।

"ਹੁਣ ਦਰਦ ਨਹੀਂ," ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਹੁਣ... ਕੁਝ ਹੋਰ।"

ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ।

"ਹਾਂ, ਜੀਜਾ ਜੀ," ਉਹ ਬੋਲੀ। "ਐਵੇਂ ਹੀ।"

ਬਲਵਿੰਦਰ ਦਾ ਲੰਨ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਧਣ ਲੱਗੀਆਂ।

"ਰੁਕੋ," ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ।

"ਕੀ ਹੋਇਆ?" ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਹਾਂਫਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟਾਇਆ। ਹੁਣ ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਘੋੜੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਲੰਨ ਪਾਇਆ।

ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਚੀਖ ਉੱਠੀ। "ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ। ਮਾਰੋ ਮੈਨੂੰ।"

ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੁੱਬਸ ਝੂਲ ਰਹੇ ਸਨ।

"ਜੀਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ," ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਬੋਲੀ।

"ਮਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿਆਂਗਾ," ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਅੱਜ ਤਾਂ ਜਿਉਣਾ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ।"

"ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ," ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਹੋਣ ਦਿਓ," ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਝੜੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਭੀਚ ਲਿਆ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਝੜ ਗਿਆ।

ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਲੇਟ ਗਿਆ।

"ਕੈਸਾ ਲੱਗਾ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ?" ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਦਰਦ ਵੀ, ਮਜ਼ਾ ਵੀ," ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਹੋ, ਜੀਜਾ ਜੀ।"

ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ। "ਡਰ ਗਈ ਸੀ?"

"ਬਹੁਤ।" ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। "ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦੀਦੀ ਸਹੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਹੋ।"

"ਇਹ ਗੱਲ ਦੀਦੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸਿਓ," ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ।

"ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ?" ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਭੋਲੇਪਣ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। "ਕਿ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵੀ ਹੈ?"

ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ। ਉਸ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੋਈ ਪਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਰਾਜ਼ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਸੀ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਵਾਰ ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਵਿੱਚ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।

"ਜੀਜਾ ਜੀ," ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਖਾਓ। ਜੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।"

"ਸਭ ਕੁਝ?" ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਭਵਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।

"ਸਭ ਕੁਝ।" ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਾਈਟੀ ਦੇ ਸਟ੍ਰੈਪ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾਏ। "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਸਟੂਡੈਂਟ ਬਣਾਂਗੀ।"

ਬਲਵਿੰਦਰ ਹੱਸ ਪਿਆ। "ਫਿਰ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਟੀਚਰ ਬਣਨਾ ਪਵੇਗਾ।"

"ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋ," ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ।

"ਅੱਜ ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਆਵਾਂਗੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਹ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਲੰਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਖੁਦ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਬਸ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।

"ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਿੱਖ ਗਏ," ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਚੰਗਾ ਟੀਚਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ," ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ।

ਉਸਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ। "ਮੈਂ ਫਿਰ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਹ ਬੋਲੀ।

ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਦਾ ਚਰਮ ਲੰਬਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਦ ਉੱਪਰ ਆ ਕੇ ਕੁਝ ਹੀ ਧੱਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਝੜ ਗਿਆ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਮਰ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।

"ਜੀਜਾ ਜੀ, ਕੋਈ ਆ ਜਾਵੇਗਾ," ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਹ ਹਟੀ ਨਹੀਂ।

ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸ਼ਾਰਟਸ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਸੋਈ ਦੇ ਸਲੈਬ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਝੁਕ ਗਈ।

ਤੇਜ਼, ਡੂੰਘਾ, ਚੁੱਪਚਾਪ। ਕੁਝ ਹੀ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਝੜ ਗਏ। ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਰਟਸ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਬਲਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਚੋਰੀ ਦਾ ਚੁੰਮਣ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਵੇਂ ਕੋਈ ਖਤਰਨਾਕ ਖੇਡ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹੋਣ।

ਚਾਹ ਪੀਂਦਿਆਂ ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੇ ਬਲਵਿੰਦਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।

"ਜੀਜਾ ਜੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਦੀਦੀ ਪੇਕੇ ਜਾਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬੁਲਾ ਲਿਓ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਤਾਂ ਹੈ ਹੀ।"