ਪੰਜਾਬੀ ਬੁਆ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਾਲੀ ਡਾਇਰੀ

ਗਰਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਆਪਣੀ ਬੁਆ ਗੁਰਮੀਤ ਕੌਰ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਸਾਫ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰਮ ਪੰਜਾਬੀ ਬੁਆ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਬੁਆ ਦੀ ਉਮਰ ਬਤਾਲੀ ਸਾਲ ਸੀ, ਅੱਠ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਫੁੱਫੜ ਜੀ ਗੁਜ਼ਰ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਨਵਜੋਤ ਸਿੰਘ, ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਚ ਮੋਬਾਈਲਾਂ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਬੁਆ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਪੁੱਤ, ਸਟੋਰ ਵਾਲੀ ਕੋਠੜੀ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦੇ, ਕਬਾੜ ਵੇਚਣਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਝਾੜੂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ। ਧੂੜ, ਪੁਰਾਣੇ ਬਿਸਤਰੇ, ਟੁੱਟੀਆਂ ਕੁਰਸੀਆਂ। ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿਚ ਲੱਕੜ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪੇਟੀ ਪਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤਾਲਾ ਤਾਂ ਸੀ ਪਰ ਕੁੰਡੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਮੈਂ ਪੇਟੀ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਅੰਦਰ ਪੁਰਾਣੇ ਕੱਪੜੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਲਾਲ ਚੁੰਨੀ, ਇੱਕ ਫੋਟੋ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਮੋਟੀ ਡਾਇਰੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੰਨੇ ਪੀਲੇ ਪੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਡਾਇਰੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੰਨੇ ਉੱਤੇ ਬੁਆ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਖਾਉਣੀ।

ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦੀ ਡਾਇਰੀ ਪੜ੍ਹਨੀ ਗਲਤ ਹੈ, ਪਰ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਮਾਰਿਆ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾ ਪੰਨਾ ਪਲਟਿਆ। ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਫੁੱਫੜ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁਜ਼ਰੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੰਜਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਮੈਨੂੰ ਸੌਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।

ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹਿਆ। ਹਰ ਪੰਨੇ ਉੱਤੇ ਬੁਆ ਦੀ ਤਨਹਾਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭੁੱਖ, ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੱਕ ਥਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਇਹ ਆਦਮੀ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਕਿੱਥੇ। ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਵਰਗਾ ਸਖ਼ਤ ਸਾਥ ਕਿੱਥੇ।

ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨਾ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, ਇਹ ਉਹੀ ਬੁਆ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਗੋਦੀ ਚੁੱਕਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਰੌਂਠੇ ਖੁਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਡਾਇਰੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਔਰਤ ਦੀ ਚੀਖ਼ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਇੱਕ ਪੰਨੇ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਸੀ। ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਗੁਆਂਢੀ ਪਿੰਡ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਮੈਨੂੰ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਧ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਛੂਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲ ਉੱਥੇ ਹੀ ਦੱਬ ਗਈ।

ਮੈਂ ਡਾਇਰੀ ਵਿਚ ਇੰਨਾ ਖੋ ਗਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਬੁਆ ਕਦੋਂ ਕੋਠੜੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਚੌਂਕ ਗਿਆ, ਨਵਜੋਤ। ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਡਾਇਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੈਰਾਨੀ, ਫਿਰ ਸ਼ਰਮ, ਫਿਰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ।

ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਅਤੇ ਡਾਇਰੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਖੋਹ ਲਈ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਦੀ ਡਾਇਰੀ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਮੈਂ ਹਕਲਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ਬੁਆ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਸ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਤੂੰ ਸਭ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ, ਹੈ ਨਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਬੁਆ ਇੱਕ ਜਿਉਂਦੀ ਔਰਤ ਹੈ, ਕੋਈ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਨਹੀਂ।

ਉਸ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਵੇਲੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਜੀਬ ਚੁੱਪ ਸੀ। ਬੁਆ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਾਲ, ਸਬਜ਼ੀ ਪਰੋਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਮੈਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿਚ ਡਾਇਰੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਬੈਠਕ ਵਿਚ ਮੰਜਾ ਡਾਹ ਕੇ ਲੇਟਿਆ, ਪਰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਗਰਮੀ ਬਹੁਤ ਸੀ, ਪੱਖਾ ਹੌਲੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤभी ਬੁਆ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਨਵਜੋਤ, ਸੌਂ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਨਹੀਂ ਬੁਆ, ਗਰਮੀ ਹੈ।

ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਤੀ ਸਲਵਾਰ ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖਦੇ ਹਨ, ਕਣਕ ਵੱਢ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇਲ ਲਾ ਦੇਵੇਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਿਆ।

ਮੈਂ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੇਲ ਦੀ ਸ਼ੀਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਔਂਧੀ ਲੇਟ ਗਈ। ਮੈਂ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੇਲ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਨੰਗੀ ਪਿੱਠ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ।

ਮੈਂ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਰਮ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ, ਆਹ, ਬਹੁਤ ਆਰਾਮ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰਨ ਲੱਗੇ, ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੱਕ। ਉਸ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।

ਮੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਵਧੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰੇ, ਫਿਰ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਧੱਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਨਵਜੋਤ, ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।

ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ ਬੁਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਝੁਕਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਡਾਇਰੀ ਵਿਚ ਤੂੰ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੈਨੂੰ ਸੌਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਲਾਵਾਂਗਾ।

ਉਹ ਪਲਟੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਚਾਹ ਵੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਹੱਥ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ। ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਭਰੇ ਦੁੱਧ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ, ਚਿੱਟੀ ਬ੍ਰਾ ਵਿਚ ਕੱਸੇ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਚੀਕ ਪਈ, ਹਾਏ ਰੱਬਾ।

ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਦੁੱਧਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਚੂਸਿਆ, ਚੱਟਿਆ, ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਕੱਟਿਆ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਤੁਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ, ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਫੇਰ ਦਿੱਤੀ।

ਬੁਆ ਦੀ ਚੀਖ਼ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦਬਾ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਰਗੜਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੰਬੀ ਅਤੇ ਝੜ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਆਇਆ।

ਉਹ ਹਾਂਫ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਜਾਮੇ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਉਸ ਦੇ ਗਰਮ ਮੂੰਹ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਬੁਆ, ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਹਟਾਇਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ।

ਅਸੀਂ ਦੋਹੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਬੁਆ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਇੰਨਾ ਹੀ, ਪੁੱਤ। ਜੇ ਅੱਜ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਖ਼ਤਮ। ਉਹ ਉੱਠੀ, ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਕਰਵਟਾਂ ਬਦਲਦਾ ਰਿਹਾ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਬੁਆ ਬਿਲਕੁਲ ਆਮ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਰੌਂਠੇ ਖੁਆਏ, ਚਾਹ ਪਿਆਈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਫੜਾਉਂਦੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਛੂਹ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਖੇਡ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਹੈ।

ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉਹ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਉੱਤੇ ਕੱਪੜੇ ਧੋਣ ਗਈ। ਮੈਂ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਪਾਣੀ ਪਾ ਦੇ। ਮੈਂ ਡੋਲ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਕਮੀਜ਼ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧਾਂ ਦਾ ਆਕਾਰ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਣ ਲੱਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੂਰਿਆ, ਪਰ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ। ਅਸੀਂ ਹੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਤभी ਗੁਆਂਢੋਂ ਬੀਬੀ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਦੋਹੇਂ ਸੰਭਲ ਗਏ। ਬੀਬੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਗੁਰਮੀਤ, ਤੇਰਾ ਭਤੀਜਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਸੁਣਿਆ। ਬੁਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਦਸ ਦਿਨ ਰਹੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ, ਦਸ ਦਿਨ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬੁਆ ਨੇ ਉਹੀ ਲਾਲ ਚੁੰਨੀ ਲਈ ਜੋ ਪੇਟੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਵਿਚ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਪਰਛਾਈ ਦੇਖੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਅੰਦਰ ਆ ਜਾ, ਡਰਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ।

ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਚੁੰਨੀ ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਫਿਰ ਜਵਾਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੇ ਚੂਤੜਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਘਸਾਇਆ।

ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਸਿਸਕੀਆਂ ਭਰਨ ਲੱਗੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਨਵਜੋਤ, ਅੱਜ ਰੋਕੀਂ ਨਾ।

ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਦੋਹੇਂ ਉਸ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦਾ ਨੰਗਾ ਸਰੀਰ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਤਾਲੀ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਮੈਂ ਵੀ ਨੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਧੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਉਤਰ ਗਿਆ।

ਅਸੀਂ ਦੋਹੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਸਿਸਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਏ, ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਉੱਠਣ ਬੈਠਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨਿੱਪਲ ਚੂਸਣ ਲੱਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ।

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੁਦ ਔਂਧੀ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਪਿੱਛੋਂ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਨਵਜੋਤ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।

ਮੰਜਾ ਚਰਚਰਾਉਣ ਲੱਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਚੂਤੜ ਮੇਰੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।

ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੰਬੀ ਅਤੇ ਚੀਕ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਐਂਨਾ ਕੱਸਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਦੋਹੇਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਡਾਇਰੀ ਵਿਚ ਮੈਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਦਮੀ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸੁਖ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।

ਉਸ ਰਾਤ ਅਸੀਂ ਦੋ ਵਾਰ ਹੋਰ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦੀ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਵਾਰ ਉਹ ਹੋਰ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀ ਗਈ, ਹੋਰ ਚੀਕਦੀ ਗਈ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਦੋਹੇਂ ਥੱਕ ਕੇ ਚੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸੀ।

ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਠੀ, ਨਹਾ ਧੋ ਕੇ ਰਸੋਈ ਵਿਚ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉੱਠਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਗਰਮ ਪਰੌਂਠੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪਰੌਂਠਾ ਤੋੜ ਕੇ ਖੁਆਇਆ ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਹਰ ਗਰਮੀਆਂ ਆਇਆ ਕਰੇਂਗਾ, ਸਮਝਿਆ। ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਚੁੰਮ ਲਏ।