ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਸ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਵਾਲੀ ਰਾਤ

ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਸ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਇੱਕ ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਰਾਤ ਜਦੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਨੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇ।" ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਲਗਭਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ, ਸੰਤਾਲੀ ਸਾਲ ਦੀ ਵਿਧਵਾ ਸੱਸ, ਚਿੱਟੇ ਸੂਟ ਵਿੱਚ ਉਸ ਰਾਤ ਕੁਝ ਵੱਖਰੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਮਕ ਸੀ ਜੋ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ ਸੀ। "ਬੀਬੀ ਜੀ?" ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਗਈ।

"ਬੀਬੀ ਜੀ ਨਾ ਕਹਿ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕਹਿ।" ਉਹ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਸਿਮਰਨ ਦਿੱਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਦੋ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ। ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂ।"

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਬੱਤੀ ਸਾਲ ਦਾ ਜਵਾਨ ਸੀ, ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਪਤੀ। ਉਹ ਵੀਕਐਂਡ ਤੇ ਸੱਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਮੁਲਾਕਾਤ ਇੰਝ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਨਰਮ, ਗਰਮ।

"ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਜੀ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ..." ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।

"ਕੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ?" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਪਾ ਕੇ। "ਮੈਂ ਅੱਠ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵਿਧਵਾ ਹਾਂ, ਗੁਰਵਿੰਦਰ। ਅੱਠ ਸਾਲ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਦੱਸ, ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ?"

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਰਦ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਔਰਤ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸੱਸ ਨਹੀਂ। ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਮੁਸਕਰਾਈ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸ ਰਾਤ ਸੱਚੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ। ਉਹ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਵਰਾਂਡੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ। ਬਾਹਰ ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਸੀ, ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਰਾਂਡੇ ਤੇ ਪਈ ਮੰਜੀ ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬੈਠ ਗਏ।

"ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਸ ਘਰ ਆਇਆ ਸੈਂ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ, ਕਾਸ਼ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ।"

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਸਰ੍ਹੋਂ ਦੇ ਤੇਲ ਤੇ ਗੁਲਾਬ ਦੀ ਮਿਲੀ ਜੁਲੀ, ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਤੇ ਛਾ ਗਈ।

"ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਗੁਰਵਿੰਦਰ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹਾਂ ਕਿ ਔਰਤ ਹੋਣਾ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।"

"ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੀ।" ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। "ਤੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਉਨੀ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ ਜਿੰਨੀ ਕਦੇ ਸੀ।"

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਪੂੰਝਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ।

ਉਸ ਦਾ ਚੁੰਮਣਾ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ। ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਸ ਲਿਆ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਚੰਨਣੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉੱਥੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਿਸਕੀ ਲਈ।

"ਅੰਦਰ ਚੱਲੀਏ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ।"

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅੰਦਰ ਗਏ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਤੇ ਟੁੱਟ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਸੀ।

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੀ ਜ਼ਿਪ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਚਿੱਟਾ ਸੂਟ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਅੰਦਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਾਲੀ ਬ੍ਰਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਮੰਮੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਨੂੰ ਬੇਤਾਬ ਸਨ।

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ, ਵੱਡੇ, ਗੋਲ, ਨਿੱਪਲ ਖੜ੍ਹੇ। ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ।

"ਆਹ, ਗੁਰਵਿੰਦਰ..." ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੋਵੇਂ ਸਨ।

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਦੂਜੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਿਆ, ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੋੜਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿਪ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ।

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦਾ ਲੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਮੋਟਾ ਤੇ ਲੰਬਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। "ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ," ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।

ਉਹ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ। ਅੱਠ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ।

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। "ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।"

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗਤੀ ਵਧਾਈ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਲੰਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੇ ਗੋਡੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉੱਠਾਇਆ, ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਮਰ ਉੱਚੀ ਕੀਤੀ, ਸਲਵਾਰ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਕੱਛੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗੁਲਾਬੀ, ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ, ਗਿੱਲੀ। ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉੱਥੇ ਮੂੰਹ ਲਾਇਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਦਰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ। "ਆਹ, ਗੁਰਵਿੰਦਰ, ਉੱਥੇ, ਹਾਂ ਉੱਥੇ!"

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਉੱਛਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸ ਗਈਆਂ।

"ਪਾ ਦੇ, ਪਲੀਜ਼, ਹੁਣ ਪਾ ਦੇ!" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਉੱਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ।

"ਆਹ, ਕਿੰਨੀ ਟਾਈਟ!" ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਦੰਦ ਪੀਸ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲਦਾ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਲਈ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਪੁੱਤ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ!"

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੱਸ ਹੈਂ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕੱਟ ਲਏ। "ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਔਰਤ ਹਾਂ, ਗੁਰਵਿੰਦਰ। ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ।"

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਵਾਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲਦੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।

"ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ!" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੀਕਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ, ਅੰਦਰੋਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ। ਗਰਮ ਰਸ ਨਾਲ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦਾ ਲੰਨ ਭਿੱਜ ਗਿਆ।

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਲੇਟ ਗਏ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। "ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਂ, ਪੁੱਤ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।"

"ਇਹ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ।" ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। "ਇਹ ਪਿਆਰ ਹੈ।"

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ। "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਔਰਤ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਗੁਰਵਿੰਦਰ।"

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। "ਤਾਂ ਫਿਰ ਔਰਤ ਬਣ ਕੇ ਦਿਖਾ।" ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੂਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਉਹ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਉੱਛਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਲਰ ਗਏ ਸਨ। "ਹਾਂ, ਇੰਝ, ਇੰਝ!" ਉਹ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ, ਚੰਨਣੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਆਏ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਹਰ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਵਾ ਦੀ ਸਰਸਰਾਹਟ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਲਈ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਦੋਵੇਂ ਵਰਾਂਡੇ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਚਾਹ ਪੀਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਰਾਜ਼ ਸੀ।

"ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਕਦੇ ਨਹੀਂ।" ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਆਵਾਂਗਾ।"

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਮੁਸਕਰਾਈ, ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਜੋ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਈ ਸੀ। "ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹੇਗਾ, ਪੁੱਤ।"

ਸਵੇਰੇ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਪਰੌਂਠੇ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਤਵਾ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ।

"ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਫੋਨ ਆਇਆ ਸੀ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, ਦੋ ਦਿਨ ਹੋਰ ਲੱਗਣਗੇ।"

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ। "ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੋ ਰਾਤਾਂ ਹੋਰ ਹਨ।"

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਤਵੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈ। "ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਸ਼ਤਾ, ਪੁੱਤ। ਰਾਤ ਲੰਬੀ ਹੈ।"

ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਰੱਖੀ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਪਰੌਂਠਾ ਤਵੇ ਤੇ ਸੜਨ ਨਾ ਲੱਗਾ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਉਹ ਹਾਸਾ ਜੋ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਘਰ ਗੂੰਜਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਦਿੱਲੀ ਜਾਂਦੀ, ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਦਾ ਫੋਨ ਵੱਜਦਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁੰਦੀ, "ਪੁੱਤ, ਫਾਰਮਹਾਊਸ ਆ ਜਾ।" ਤੇ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।