ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਪਾਨੂ: ਦੇਵਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ

ਫੋਨ ਦੀ ਸਕਰੀਨ ਤੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਮੈਸੇਜ ਚਮਕਿਆ, "ਭਾਬੀ, ਫੰਕਸ਼ਨ ਵਾਲੀ ਫੋਟੋ ਦੇਖੀ? ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਲਾਲ ਸੂਟ ਚ ਕਮਾਲ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸੀ, " ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਦਿਲ ਇੱਕਦਮ ਤੇਜ਼ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ. ਇਹ ਕੋਈ ਆਮ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਪਾਨੂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਉਸਦੇ ਦੇਵਰ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਸੀ ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਜੇ ਉਸਦੇ ਕਮਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਕਰਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਂਗਲਾਂ ਆਪੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਸਕਰੀਨ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀਆਂ ਗਈਆਂ.

ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਟਾਈਪ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਟਾਈਪ ਕੀਤਾ, "ਹਰਮਨ, ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਸੌਂ ਜਾ. " ਉਸਨੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਹਰਮਨ ਦਾ ਜਵਾਬ ਤੁਰੰਤ ਆਇਆ, "ਭਾਬੀ, ਨੀਂਦ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਦੀ ਉੱਡ ਗਈ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੱਚਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ. " ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਅਮਰਜੀਤ ਦੂਜੇ ਕਮਰੇ ਚ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਖਰਾਟੇ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ.

ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਲਿਖਿਆ, "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, " ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਫੋਟੋ ਭੇਜੀ, ਉਹੀ ਫੰਕਸ਼ਨ ਦੀ, ਜਿਸ ਚ ਗੁਰਲੀਨ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਥੋੜਾ ਸਰਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ. "ਇਹ ਫੋਟੋ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ," ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖੀ ਹੈ. " ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਫੋਟੋ ਨੂੰ ਜ਼ੂਮ ਕਰਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ.

ਮੈਸੇਜਾਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਭਾਬੀ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ?" ਗੁਰਲੀਨ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਸੱਚ ਨਿਕਲ ਹੀ ਗਿਆ. "ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਕਦੋਂ ਦੀ ਰੁਕ ਗਈ ਹੈ, ਹਰਮਨ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਤਾਂ ਬਸ ਕੰਮ, ਕੰਮ, ਕੰਮ. " ਹਰਮਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਫਿਰ ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੱਸਾ ਕੇ ਦਿਖਾਵਾਂ?" ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਹੱਥ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ.

ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਤੂੰ ਹੇਠਾਂ ਆ ਸਕਦੈਂ? ਸਭ ਸੌਂ ਗਏ ਨੇ, " ਹਰਮਨ ਦਾ ਜਵਾਬ ਇੱਕੋ ਸ਼ਬਦ ਸੀ, "ਆ ਰਿਹਾ. " ਗੁਰਲੀਨ ਉੱਠੀ, ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਠੀਕ ਕੀਤੇ, ਉਸਨੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦਾ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਰਮ ਕੱਪੜਾ ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗਦਾ ਸੀ. ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਧੱਕ ਧੱਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਿਲਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ.

ਪੌੜੀਆਂ ਤੇ ਹਲਕੇ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਹਰਮਨ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ, ਕਾਲੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਚ, ਵਾਲ ਖਿਲਰੇ ਹੋਏ. "ਭਾਬੀ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਅੱਖਾਂ ਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਚਮਕ ਸੀ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਂਗਲ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਰੱਖੀ, "ਸ਼ਸ਼, ਹੌਲੀ ਬੋਲ. " ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਫਰਿੱਜ ਦੀ ਹਲਕੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੀ ਸੀ.

ਰਸੋਈ ਚ ਹਰਮਨ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਰਹੇ ਹੋ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, "ਥੋੜਾ. ਪਰ ਚੰਗਾ ਵੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, " ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਾਇਆ, ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਚੁੰਮਿਆ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ. ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਚ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ.

ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਕਮਰਾ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹੀ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ. ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਫੜ ਲਈ, ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀਆਂ. ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਕਮਰੇ ਚ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ.

ਹਰਮਨ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ. "ਹਰਮਨ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ, ਪਰ ਰੁਕਣ ਦਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, " ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਭਾਬੀ, ਜੋ ਦਿਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਹੀ ਹੈ. " ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਆ ਗਏ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ.

ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਉੱਪਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਗਰਮ ਸੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ. ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਫੇਰੀਆਂ, ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉੱਥੇ ਲਾ ਦਿੱਤੇ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਹੱਥ ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਚ ਪਾ ਲਏ. "ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਹੋ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਗੁਰਲੀਨ ਹੱਸ ਪਈ, ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਚ ਸ਼ਰਮ ਵੀ ਸੀ, ਚਾਹਤ ਵੀ ਸੀ.

ਫਿਰ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਤਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਹਟੀਆਂ ਨਹੀਂ. ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਬਲਾਊਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੂਬਸ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਦਬਾਇਆ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਲਈ, "ਆਹ, ਹਰਮਨ, ਹੌਲੀ. " ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਚੂਸਿਆ.

ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਗੋਡੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ, ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ. ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਘੁੰਮੇ, ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ. ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਚ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ ਸੀ, ਹਰ ਛੋਹ ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਤੜਪ ਰਹੀ ਸੀ.

ਹਰਮਨ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਥੋੜੇ ਉੱਪਰ ਕੀਤੇ, ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕ ਗਈ. ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, "ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਹੋ," ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ. ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਬਾਂਹ ਤੇ ਚੁਟਕੀ ਲਈ, "ਬਕਵਾਸ ਬੰਦ ਕਰ, ਹਰਮਨ, ".

ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪਾਈਆਂ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਮੁੱਠੀ ਚ ਫੜ ਲਈ. ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਸਾਹ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, "ਹੋਰ, ਹਰਮਨ, ਹੋਰ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ. ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਫੇਰ ਦਿੱਤੀ.

ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਸਿਸਕੀ ਰੋਕੀ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਹਰਮਨ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਦਾਣਾ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ. ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ, "ਬਸ, ਬਸ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ. ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਓਰਗੈਜ਼ਮ ਆਇਆ, ਤੇਜ਼, ਡੂੰਘਾ, ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਵਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਏ.

ਥੋੜਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਸਖ਼ਤ ਸੀ, ਗਰਮ ਸੀ. ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਚ ਲਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ. "ਭਾਬੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਚ ਜਾਦੂ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਚ ਲੈ ਲਿਆ.

ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼, ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ. ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, "ਭਾਬੀ, ਰੁਕੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਝੜ ਜਾਵਾਂਗਾ, " ਗੁਰਲੀਨ ਹੱਸ ਪਈ, ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸੁਆਦ ਸੀ. "ਤਾਂ ਝੜ ਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ," ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ.

ਪਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, "ਨਹੀਂ, ਭਾਬੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ. ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰਗੜਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਪਾਇਆ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈਣ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ. "ਆਹ, ਹਰਮਨ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ.

ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼, ਫਿਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼. ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹਰਮਨ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਿਆ. "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਹਰਮਨ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ ਦੇ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਡੂੰਘੇ ਹੋ ਗਏ.

ਫਿਰ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ, ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ. ਉਸਦੇ ਬੂਬਸ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਚ ਫੜ ਲਿਆ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਘੁਮਾਏ, ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਈ. "ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ.

ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਦੂਜਾ ਓਰਗੈਜ਼ਮ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ. "ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹਰਮਨ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਚੀਕ ਰੋਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਗਿਆ. ਉਸਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਫੜੇ, ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਅੰਦਰ ਪਾਇਆ.

ਪਿੱਛੋਂ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਡੂੰਘੇ ਲੱਗੇ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਚ ਮੂੰਹ ਦੱਬ ਲਿਆ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ. ਹਰਮਨ ਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਫੁੱਲ ਗਿਆ, "ਭਾਬੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ. ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਝੜੇ, ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ.

ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ, ਉਸਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣੀ. "ਇਹ ਰਾਤ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, "ਭਾਬੀ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ. " ਗੁਰਲੀਨ ਹੱਸ ਪਈ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਚ ਹੁਣ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, "ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਫਿਰ ਮੈਸੇਜ ਕਰਾਂਗਾ. " ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਂਗਲ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਰੱਖੀ, "ਸ਼ਸ਼, ਜਾ ਹੁਣ, " ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋਇਆ, ਗੁਰਲੀਨ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਪਈ ਰਹੀ, ਚਾਦਰ ਆਪਣੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਕੇ. ਉਸਦੇ ਫੋਨ ਤੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮੈਸੇਜ ਚਮਕਿਆ, "ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਨੀਂਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ, ".

ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਮੈਸੇਜ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਮੁਸਕਰਾਈ, ਫੋਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ, ਬਾਹਰ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਰਾਤ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਅੱਗ ਬਲ ਰਹੀ ਸੀ. ਉਸਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ, ਹਰਮਨ ਦੇ ਛੋਹ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, "ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਫਿਰ. ".

ਹਰਮਨ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਚ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਲਾਲ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਚੁੰਮਣਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਬਾਕੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਜੋ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਤ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪੰਨਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੀ ਚਾਹਤ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੂਰਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਪਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਬੇਚੈਨੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ, ਹਰਮਨ ਦੀ ਫੋਟੋ ਫਿਰ ਦੇਖੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ ਜੋ ਸਵੇਰ ਤੱਕ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟੀ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਗੁਰਲੀਨ ਰਸੋਈ ਚ ਚਾਹ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਹਰਮਨ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਉਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਕਹੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਚਾਹ ਕਦੋਂ ਮਿਲੇਗੀ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕੱਪ ਅੱਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਅੱਖ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਪਲ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਘਰ ਚ ਹੁਣ ਇੱਕ ਰਾਜ਼ ਰਹੇਗਾ, ਇੱਕ ਮਿੱਠਾ ਰਾਜ਼ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹੇਗਾ ਅਤੇ ਹਰ ਰਾਤ ਉਸ ਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਕਰੇਗਾ।

ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਘਰ ਚੁੱਪ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਹਰਮਨ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੈਸੇਜ ਭੇਜਿਆ, ਉਸ ਮੈਸੇਜ ਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਇਮੋਜੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਰਾਤ ਫਿਰ ਮਿਲਣਾ ਹੈ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਚ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਡੀਕ ਕਰੇਗੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਉਡੀਕ ਹੀ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਹਰ ਛੋਹ ਨੂੰ ਫਿਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਚੁੰਮਣ, ਹਰ ਧੱਕਾ, ਹਰ ਸਿਸਕੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਚ ਫਿਰ ਜਾਗ ਪਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ, ਹਰਮਨ ਦਾ ਨਾਂ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਈ ਸੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਇਕੱਠਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਹੇਠਾਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਤੇ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰਮਨ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਛੱਤ ਤੇ ਸੈਰ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਛੱਤ ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਚ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਰਾਤ ਛੱਤ ਤੇ, ਚੰਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜ਼ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।