ਪੰਜਾਬੀ ਫਰੈਸ਼ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਵਾਲੀ ਰਾਤ

ਢੋਲ ਦੀ ਥਾਪ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਘੁੰਮ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਾਂ ਹੁਣ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਫਰੈਸ਼ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਹਰ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ!" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਤੇ ਜਾ ਟਿਕੀਆਂ ਜੋ ਕੈਮਰਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਰਜਨ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਦਾ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੈਂਜ਼ ਸਿੱਧਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਸੀ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸੱਤਾਈ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਜਲੰਧਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬੁਟੀਕ ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਜ ਉਸ ਦੀ ਚਚੇਰੀ ਭੈਣ ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਲੰਮਾ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਦਾੜ੍ਹੀ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਅਰਜਨ ਨੇ ਕੈਮਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ।

ਸੰਗੀਤ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਰਜਨ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ। "ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਆਈਆਂ ਨੇ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸੀ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜਨ ਹੱਸਿਆ, "ਕੈਮਰਾ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ।" ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਚੁਣੌਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹ ਚੁਣੌਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਈ।

ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨੰਬਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੇ ਬਹਾਨੇ। ਦੋ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਅਰਜਨ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਆਇਆ, "ਤਸਵੀਰਾਂ ਤਿਆਰ ਨੇ, ਸਟੂਡੀਓ ਆ ਕੇ ਵੇਖ ਲਓ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਟੂਡੀਓ ਪਹੁੰਚੀ। ਸਟੂਡੀਓ ਖ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਰਦਾ, ਕੁਝ ਲਾਈਟਾਂ, ਤੇ ਕੰਧ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। "ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੀਆਂ ਹੀ ਕਿਉਂ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਕੈਮਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ," ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਛੁਡਾਇਆ। "ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੋ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ," ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਦੂਜਾ ਚੁੰਮਣ ਭੁੱਖਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕੁੜਤੀ ਦੇ ਉੱਤੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਦਬਾਏ ਤਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੜਤੀ ਉਤਾਰੀ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾ ਵੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੰਗੇ ਮੰਮੇ ਸਟੂਡੀਓ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ।

ਫਿਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਸਖ਼ਤ, ਗਰਮ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਧੜਕਦਾ ਹੋਇਆ। "ਇਹ ਤਾਂ ਕੈਮਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ," ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਫ਼ੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਫੁੱਲੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੀ।

ਅਰਜਨ ਦੀ ਜੀਭ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਫ਼ੇ ਦੀ ਗੱਦੀ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭੀੰਚ ਲਿਆ। "ਬਸ, ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਆਓ," ਉਸ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਪਹਿਲਾ ਝਟਕਾ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।

ਫਿਰ ਅਰਜਨ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ, ਤੇ ਹਰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਅਰਜਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਭੀੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਚੀਖ਼ ਸਟੂਡੀਓ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਗਈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਝਟਕੇ ਲਾਏ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ, ਸੋਫ਼ੇ ਤੇ ਪਏ ਰਹੇ। "ਤਸਵੀਰਾਂ ਤਾਂ ਬਹਾਨਾ ਸੀ," ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਪਰ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਨੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਘਰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿਆਂਗੀ।" ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੈਨ ਡਰਾਈਵ ਫੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤੀ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੀ ਬੁਟੀਕ ਵਿੱਚ ਕੱਪੜੇ ਸੰਭਾਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਅਰਜਨ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਆਇਆ, "ਅੱਜ ਰਾਤ ਫਿਰ ਸਟੂਡੀਓ?" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਬੁਟੀਕ, ਪਿੱਛਲਾ ਕਮਰਾ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਜੇ।" ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅਰਜਨ ਬੁਟੀਕ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਲਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸੋਫ਼ਾ ਸੀ।

ਪਿੱਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ੍ਹ ਲਏ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਅਰਜਨ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਫਿਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸੋਫ਼ੇ ਤੇ ਝੁਕ ਗਈ ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਲਮਾਰੀਆਂ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸੋਫ਼ੇ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਹਰ ਝਟਕੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਝੜੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਫਿਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਪਾ ਕੇ।

ਉਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਸ਼ੂਟ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ, ਕੋਈ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਭੀੜ ਨਹੀਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਲਾਲ ਸੂਟ ਪਾ ਕੇ ਸਟੂਡੀਓ ਪਹੁੰਚੀ, ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਲਾਈਟਾਂ ਮੱਧਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। "ਅੱਜ ਕੈਮਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਸਰਕਾਇਆ, ਤੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਕੈਮਰਾ ਕਲਿੱਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹਰ ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਦੋਵੇਂ ਕੈਦ ਹੁੰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।

ਸ਼ੂਟ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਨੇ ਕੈਮਰਾ ਥੱਲੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਕੁੜਤੀ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੰਗੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾ ਕੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ। ਸਟੂਡੀਓ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੈਮਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੀ ਲਿਆ, ਹਰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।

ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਫਲੈਟ ਦੀ ਚਾਬੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਹ ਕੰਮ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਅਰਜਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਸੀ, ਮੋਮਬੱਤੀਆਂ ਜਗਾ ਕੇ, ਖਾਣਾ ਬਣਾ ਕੇ। ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬਾਲਕੋਨੀ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾ ਕੇ, ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੇਲਿੰਗ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਥੱਲੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰੇਲਿੰਗ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਹਰ ਝਟਕੇ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਚੀਖ਼ ਨਾ ਪਈ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਤ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੁਟੀਕ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਕਲੈਕਸ਼ਨ ਦਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਟਰਾਈ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਲਹਿੰਗਾ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਭਾਇਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਟਰਾਈ ਰੂਮ ਦਾ ਪਰਦਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਲਹਿੰਗੇ ਦੇ ਥੱਲੇ ਹੀ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਸੁਣ ਨਾ ਲਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੀ, ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ, ਪਿੱਛੋਂ ਲਿਆ।

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਲੁਭਾਇਆ, ਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਛੱਤ ਤੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਥੱਲੇ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਥੱਲੇ ਢੋਲ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉੱਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਢੋਲ ਦੀ ਥਾਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਆਮ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਕਦੇ ਸਟੂਡੀਓ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਬੁਟੀਕ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਕੰਧ ਤੇ ਲਾਈਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਅਨੁਭਵ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਵੇਖਣਾ, ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਰਾਤ ਦੋ ਵਾਰ ਝੜੀ।

ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਅਰਜਨ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਦਿੱਲੀ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਬੋਲੀ, "ਤਾਂ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਕੌਣ ਖਿੱਚੇਗਾ?" ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲ, ਤੇਰਾ ਬੁਟੀਕ ਇੱਥੇ ਰਹੇਗਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਰਾਤ ਪੂਰੀ ਕਰੋ, ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸਵੇਰੇ ਕਰਾਂਗੇ।"

ਉਸ ਰਾਤ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਫਲੈਟ ਦੀ ਛੱਤ ਤੇ ਲਿਜਾ ਕੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਥੱਲੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਚੀਖ਼ ਨਾ ਪਈ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਖ਼ਤਮ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਸੀ।

ਸਵੇਰੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਦਰ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਤਸਵੀਰ ਸੀ, ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, "ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹੁਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਹੈ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹ ਤਸਵੀਰ ਆਪਣੀ ਬੁਟੀਕ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਤੇ ਲਾ ਲਈ, ਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।