ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਬਿਊਟੀ ਪਾਰਲਰ ਵਾਲੀ ਜਸਪ੍ਰੀਤ

ਸ਼ਟਰ ਅੱਧਾ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਗੁਰਕਿਰਤ ਦੇ ਤੇਲ ਭਰੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। "ਹੌਲੀ... ਉਂਗਲੀਆਂ ਦਬਾ ਕੇ..." ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕਾਰੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਇਸ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਸੇ ਸ਼ਾਮ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਪਾਰਲਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਆਖਰੀ ਗਾਹਕ ਵੀ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ।

ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ, ਉਮਰ ਤੈਂਤੀ, ਅਤੇ ਮਾਡਲ ਟਾਊਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ "ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਬਿਊਟੀ ਪੁਆਇੰਟ" ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਿਆਹਾਂ ਦਾ ਸੀਜ਼ਨ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਛੇ ਵਜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਲਹਨਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਥੱਕ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਕਮਰ ਅਕੜ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਹਫਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਹਾਇਕ ਰੱਖ ਲਿਆ ਸੀ।

ਗੁਰਕਿਰਤ। ਤੇਈ ਸਾਲ ਦਾ, ਲੰਬਾ, ਚੌੜੇ ਮੋਢਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਇੰਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿ ਝਾੜੂ ਫੜਨ ਵੇਲੇ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਲੋਹਾ ਫੜ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਘੱਟ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਹੁਤ ਬੋਲਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਸੰਭਾਲਦੀ, ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।

"ਮੈਡਮ, ਅੱਜ ਸਾਰੀ ਸਫਾਈ ਹੋ ਗਈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਬਾਲਟੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਕੁਰਸੀ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਢਲ ਗਈ ਅਤੇ ਗਰਦਨ ਘੁਮਾਈ। ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੱਥਰ ਅਟਕਿਆ ਹੋਵੇ। "ਗੁਰਕਿਰਤ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਆ। ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਦਬਾ ਦੇ। ਤੇਲ ਵਾਲੀ ਡੱਬੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।"

ਉਹ ਝਿਜਕਿਆ। "ਮੈਡਮ, ਮੈਨੂੰ... ਮੈਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।" ਮੈਂ ਹੱਸ ਪਈ। "ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਕੁਰਸੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹ ਜਾ।" ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੰਬੇ ਵਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ।

ਉਸਨੇ ਤੇਲ ਦੀ ਡੱਬੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਮਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈਆਂ। ਪਹਿਲੀ ਛੋਹ ਅਜੀਬ ਸੀ, ਫਿਰ ਸੁਖਦਾਈ। ਉਂਗਲੀਆਂ ਖੋਪੜੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮੀਆਂ, ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ, ਛੱਡਿਆ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।

"ਹਾਂ... ਇੱਥੇ... ਜ਼ੋਰ ਲਾ," ਮੈਂ ਫੁਸਫੁਸਾਈ। ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਭਾਰਾ। ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਢਲਕਾਇਆ ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਣ।

"ਮੈਡਮ, ਠੀਕ ਹੋ ਰਿਹਾ?" ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਹਟ ਸੀ। "ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੋ ਰਿਹਾ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। "ਇੱਥੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫਸਾ... ਹਾਂ, ਇੰਝ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਜਨਮਜਾਤ ਮਾਲਸ਼ੀਆ ਹੈਂ, ਗੁਰਕਿਰਤ।"

ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਕੰਬਣੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੀ ਕੁਰਸੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਗੋਡੇ ਕੁਰਸੀ ਨਾਲ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੇਰਾ ਦੁਪੱਟਾ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਸਰਕ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਨਹੀਂ।

ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਤੇਲ ਨਾਲ ਚਿਕਨੀਆਂ। ਹਰ ਦਬਾਅ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। "ਗੁਰਕਿਰਤ," ਮੈਂ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਇਆ?"

ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਗਏ। "ਮੈਡਮ... ਇਹ ਕੈਸਾ ਸਵਾਲ?" "ਸਿੱਧਾ ਸਵਾਲ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਜਵਾਬ ਦੇ।" ਉਸਨੇ ਸਾਹ ਲਿਆ। "ਨਹੀਂ... ਕਦੇ ਨਹੀਂ।" ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਈ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ। "ਫਿਰ ਤਾਂ ਤੂੰ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਸਿੱਖ ਲਵੇਂਗਾ।"

ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਇੱਥੇ ਦਬਾ।" ਉਸਦੀ ਹਥੇਲੀ ਮੇਰੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਗਰਮ ਤੇਲ ਨਾਲ ਚਿਕਣੀ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਬਾਹਰ ਗਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਰੇਹੜੀ ਵਾਲਾ ਲੰਘਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਟਰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਖੜਕਿਆ। ਮੈਂ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਬਸ ਇੱਕ ਹੱਥ ਦਾ ਫਾਸਲਾ ਛੱਡ ਕੇ। "ਬਸ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।" ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰਕਿਰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।

ਉਸ ਰਾਤ ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਦਬਾਇਆ, ਗਰਦਨ ਦਬਾਈ, ਮੋਢੇ ਦਬਾਏ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਰਹੀ ਕਿੱਥੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣਾ, ਕਿੱਥੇ ਹੌਲੀ ਕਰਨਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੌ ਦਾ ਨੋਟ ਫੜਾਇਆ। "ਇਹ ਤੇਰੀ ਚੰਪੀ ਦੀ ਫੀਸ," ਮੈਂ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। "ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਵੀਂ... ਜਲਦੀ।"

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਪਾਰਲਰ ਵਿੱਚ ਭੀੜ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਦੁਲਹਨਾਂ, ਦੋ ਸਗਾਈਆਂ ਵਾਲੀਆਂ। ਗੁਰਕਿਰਤ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਤੌਲੀਏ ਧੋਂਦਾ, ਫਰਸ਼ ਪੂੰਝਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਨੇੜਿਓਂ ਲੰਘਦੀ, ਉਹਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਝੁਕ ਕੇ ਡੱਬਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਗਾਹਕ ਦੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। "ਗੁਰਕਿਰਤ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਮਸਾਜ ਟੇਬਲ ਉੱਤੇ। ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਅਕੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੇਲ ਗਰਮ ਕਰ ਲੈ।" ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਤੌਲੀਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਮਸਾਜ ਵਾਲਾ ਕਮਰਾ ਪਿੱਛੇ ਸੀ, ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ, ਗੁਲਾਬੀ ਪਰਦੇ ਵਾਲਾ। ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਗਈ ਅਤੇ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ ਬ੍ਰਾ ਅਤੇ ਸਲਵਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਗੁਰਕਿਰਤ ਤੇਲ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।

"ਅੰਦਰ ਆ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਟੇਬਲ ਉੱਤੇ ਔਂਧੇ ਮੂੰਹ ਲੇਟਦੇ ਹੋਏ। "ਬ੍ਰਾ ਦੀ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ... ਮਸਾਜ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।" ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਹੁੱਕ ਨਾਲ ਜੂਝਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਹੁੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਬ੍ਰਾ ਢਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ।

ਉਸਨੇ ਗਰਮ ਤੇਲ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਡੋਲ੍ਹਿਆ। ਤੇਲ ਮੇਰੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਵਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆਈਆਂ। ਦਬਾਅ, ਘੁੰਮਣਾ, ਖਿੱਚਣਾ। ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ ਜੋ ਮੈਂ ਰੋਕਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

"ਹਾਂ... ਇੰਝ... ਹੋਰ ਥੱਲੇ..." ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਫਿਰ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਨਾੜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੁਕ ਗਏ। "ਰੁਕਿਆ ਕਿਉਂ?" ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ। "ਮੈਡਮ... ਇੱਥੇ?" "ਮੈਡਮ ਨਹੀਂ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਕਹਿ। ਅਤੇ ਹੱਥ ਨਾ ਰੋਕ।"

ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਦੇ ਥੱਲੇ, ਨਿੱਤੜਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਤੇਲ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਚਿਕਣਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹਲਕੀਆਂ ਜਿਹੀਆਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।

"ਜਸਪ੍ਰੀਤ..." ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ ਸੀ। "ਹੂੰ?" "ਮੈਂ... ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ।" ਮੈਂ ਪਲਟੀ ਖਾਧੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿੱਧੀ ਲੇਟ ਗਈ। ਮੇਰੀ ਬ੍ਰਾ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਰਕ ਗਈ ਸੀ।

ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜੰਮ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਇਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। "ਅਤੇ ਇਹ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ।" ਉਸਦੀ ਹਥੇਲੀ ਮੇਰੇ ਨਰਮ ਮਾਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਅਨਜਾਣ ਪਰ ਭੁੱਖੀ।

ਮੈਂ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਮੇਰੀ ਬ੍ਰਾ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਮੇਰੇ ਦੁੱਧ ਨੰਗੇ ਸਨ, ਭਾਰੇ, ਨਿੱਪਲ ਤਣੇ ਹੋਏ। "ਦੇਖ ਲੈ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। "ਜਿੰਨਾ ਦੇਖਣਾ, ਦੇਖ ਲੈ। ਫਿਰ ਹੱਥ ਲਾ।" ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਵਧਾਏ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਧ ਫੜ ਲਏ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਮਰੋੜਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕਾਰੀ ਨਿਕਲੀ। "ਹਾਂ... ਇੰਝ... ਦਬਾ..." ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ।

ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਨਿੱਪਲ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਨਿੱਪਲ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਹੋਰ ਦਬਾਇਆ। "ਚੂਸ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੂਸ..."

ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਖਤ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿਪ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਹੱਥ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਲੁੱਲ ਮੇਰੀ ਹਥੇਲੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਗਰਮ, ਸਖਤ, ਧੜਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਘੁਰਘੁਰਾਹਟ ਨਿਕਲੀ।

"ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ..." ਮੈਂ ਫੁਸਫੁਸਾਈ, ਉਸਦੇ ਲੁੱਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। "ਤੇਈ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ... ਤੂੰ ਤਾਂ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲੁਕਾਈ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ।" ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਲਏ। "ਜਸਪ੍ਰੀਤ... ਮੈਂ..." "ਸ਼ਸ਼ਸ਼," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। "ਬੋਲ ਨਾ। ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ।"

ਮੈਂ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਲੁੱਲ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਹਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਫੇਰੀ। ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ। "ਜਸਪ੍ਰੀਤ... ਇਹ..."

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਲੁੱਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਾ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ। ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਲੁੱਲ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈਆਂ। "ਹਾਂ... ਇੰਝ... ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਲੈ..." ਉਹ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਘਬਰਾਹਟ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਚੂਸਦੀ ਰਹੀ, ਤੇਜ਼, ਹੌਲੀ, ਤੇਜ਼। ਉਸਦਾ ਲੁੱਲ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸਖਤ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਝੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਰੁਕ ਗਈ। "ਨਹੀਂ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉੱਠਦੇ ਹੋਏ। "ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਲੰਬੀ ਹੈ।"

ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸਲਵਾਰ ਥੱਲੇ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮੀਆਂ, ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਟੇਬਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।

"ਆ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। "ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਰਤ।" ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਸਾਹ ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ।

ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਆਈ। ਪਹਿਲੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਗਈ। "ਹਾਂ... ਹਾਂ..." ਉਸਨੇ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਦਾਣੇ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰ ਕੇ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਤੇਜ਼ ਘੁੰਮੀ।

ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ। "ਅੰਦਰ... ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਪਾ..." ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ। ਮੈਂ ਚੀਕ ਪਈ। ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਟੇਬਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨੂੰ ਫੜੀ ਬੈਠਾ ਸੀ। "ਹੋਰ... ਹੋਰ ਅੰਦਰ..."

ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗਿੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਚੱਟਦਾ ਰਿਹਾ, ਚੂਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ। "ਗੁਰਕਿਰਤ... ਮੈਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ..."

ਝੜਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਨਾਲ ਦਬਾਈ ਰੱਖਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਲਹਿਰ ਥੰਮ੍ਹ ਨਾ ਗਈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮ ਲਏ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਹੀ ਸਵਾਦ ਸੀ।

"ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੀ ਵਾਰੀ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਟੇਬਲ ਉੱਤੇ ਔਂਧੀ ਲੇਟਦੇ ਹੋਏ। "ਪਿੱਛਿਓਂ ਆ।" ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ। ਉਸਦਾ ਲੁੱਲ ਮੇਰੇ ਨਿੱਤੜਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਸਖਤ।

ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਲੁੱਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਧੱਕਾ ਦੇ... ਹੌਲੀ..." ਉਸਨੇ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੱਲ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਚੀਕ ਪਈ। ਇੰਨਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ।

"ਹਿੱਲ... ਹੁਣ ਹਿੱਲ..." ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਹਿੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਉਸਦਾ ਲੁੱਲ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਟੇਬਲ ਹਿੱਲਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਦੁੱਧ ਟੇਬਲ ਨਾਲ ਰਗੜ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।

"ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਫਾੜ ਦੇ ਮੈਨੂੰ..." ਮੈਂ ਚੀਕੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸਦਾ ਹਰ ਧੱਕਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ। "ਜਸਪ੍ਰੀਤ... ਤੂੰ... ਤੂੰ ਇੰਨੀ..." ਉਹ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।

ਮੈਂ ਪਲਟੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਟੇਬਲ ਉੱਤੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਹ ਲੇਟਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਲੁੱਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ, ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾ ਦੋਵੇਂ ਸਨ।

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਲੁੱਲ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮੀ, ਤੇਜ਼, ਫਿਰ ਹੌਲੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਦੁੱਧ ਫੜੀ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਨਿੱਪਲ ਮਰੋੜਦੇ ਹੋਏ। "ਮੈਂ ਫਿਰ ਆ ਰਹੀ..." ਮੈਂ ਫੁਸਫੁਸਾਈ। ਦੂਜੀ ਲਹਿਰ ਪਹਿਲੀ ਨਾਲੋਂ ਤੇਜ਼ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ। "ਕੰਧ ਨਾਲ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਲੀ ਕੰਧ ਵੱਲ ਧੱਕਦੇ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਤ ਉਠਾ ਦਿੱਤੀ। "ਇੱਥੋਂ... ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ..."

ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਉੱਠੀ ਲੱਤ ਫੜੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੱਲ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਉਸਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਾਡਾ ਅਕਸ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਜੋਸ਼ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ।

"ਦੇਖ... ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ..." ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। "ਜਸਪ੍ਰੀਤ... ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲਾ..." "ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। "ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ..."

ਉਸਨੇ ਆਖਰੀ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੱਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਝੜ ਗਿਆ। ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਢਹਿ ਗਿਆ, ਹਾਂਫਦਾ ਹੋਇਆ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ।

ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤੌਲੀਆ ਚੁੱਕਿਆ। "ਸੁਣ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਆਪਣਾ ਕੁੜਤਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। "ਇਹ ਗੱਲ ਪਾਰਲਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ। ਸਮਝਿਆ?" ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਅਜੇ ਵੀ ਹਾਂਫਦਾ ਹੋਇਆ।

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕਾਲਰ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਥੱਪੜ ਮਾਰੀ। "ਅਤੇ ਹਾਂ," ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਈ, "ਤਨਖਾਹ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਤੈਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਚੰਪੀ ਦੀ ਫੀਸ ਵੀ ਮਿਲੇਗੀ... ਬਸ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ।" ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਆ ਗਈ।

ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਫਿਰ ਰੁਕਿਆ। "ਜਸਪ੍ਰੀਤ... ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਸਿਰ ਦਬਾਉਣਾ?" ਮੈਂ ਤੌਲੀਆ ਉਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। "ਸ਼ਟਰ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਨਾ ਭੁੱਲੀਂ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। "ਅਤੇ ਤੇਲ ਦੀ ਡੱਬੀ ਵੱਡੀ ਲੈ ਆਵੀਂ... ਅੱਜ ਤਾਂ ਅੱਧੀ ਹੀ ਮੁੱਕ ਗਈ।"