ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਲਜ ਕੁੜੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ: ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਦੀ ਚਿੱਠੀ ਤੋਂ ਹੋਸਟਲ ਵਿੱਚ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ

ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਲਜ ਕੁੜੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਕਾਲਜ ਦੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਤਾਬ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੱਥ ਲਿਖੀ ਚਿੱਠੀ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਚਿੱਠੀ ਉੱਤੇ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਸਾਫ਼ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਚਿੱਠੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਉਹ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰੇਗਾ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦਾ ਕਲਾਸਮੇਟ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਕਸਰ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਲਈ ਇੰਨੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰੇਗਾ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਪੰਨੇ ਪਲਟਣ ਲੱਗੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਠੀ ਵੱਲ ਸੀ।

ਸ਼ਾਮ ਢਲਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਤਿੰਨ ਟੇਬਲ ਖ਼ਾਲੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਘੜੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਕੋਨੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ ਜਿੱਥੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਉਮੀਦ ਚਮਕ ਉੱਠੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਚਿੱਠੀ ਬਹੁਤ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਲਿਖੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਚਿੱਠੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਹਤ ਫੈਲ ਗਈ।

ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਬੈਠੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਦੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਫ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਟੇਬਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਗਰਮੀ ਫੈਲਣ ਲੱਗੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਾਹਰ ਚੱਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਸਮੇਟ ਲਈਆਂ। ਬਾਹਰ ਹਵਾ ਠੰਢੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਾਲਜ ਦਾ ਰਸਤਾ ਲਗਭਗ ਖ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੋਸਟਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੁਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਬਾਂਹ ਕਈ ਵਾਰ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਹੋਸਟਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਰੂਮਮੇਟ ਅੱਜ ਰਾਤ ਘਰ ਗਈ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਉਸਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਚਾਹ ਤਾਂ ਬਹਾਨਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਗੱਲ ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਚਾਬੀ ਕੱਢ ਲਈ।

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਹੀ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਕੁੰਡੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਚੁੰਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੇ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸੱਟ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸਾਫ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਗਰਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਬੇਚੈਨੀ ਫੈਲ ਗਈ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਆਪਣੀ ਕੁੜਤੀ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਾ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੇ ਗੋਰੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਮੰਮੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੰਗੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਸਾਹ ਲਈ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕਦੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਚੂਸਦਾ, ਕਦੇ ਦੂਜਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ। ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਰੰਟ ਜਿਹਾ ਦੌੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿੱਲਾਪਣ ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਵਾਰੀ ਹੈ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲਾਏ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਸਹਿਲਾਏ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਫੇਰੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਲੁੰਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਅਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਹਿਲਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਸਿਸਕੀ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਝੜਨਾ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰਗੜਨ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਅੰਦਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਲੁੰਨ ਦਾ ਸਿਰਾ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲਈ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਗਏ।

ਫਿਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿਸਕੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਨਾਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਚੂਸਦੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਬਿਸਤਰਾ ਹਿਲਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਟਿਕਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਾਂਡ ਉੱਚੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਗਾਂਡ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਲਿਆ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਗਾਂਡ ਉੱਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਆਹ ਭਰੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸ ਲਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਹਰ ਧੱਕੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸੁਆਦ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਫਿਰ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਉੱਪਰ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿੱਠ ਦੇ ਭਾਰ ਲੇਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗੀ।

ਜਸਮੀਤ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਕੇ ਕਦੇ ਹੌਲੀ, ਕਦੇ ਤੇਜ਼ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰ ਹਿਲਜੁਲ ਨਾਲ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਚੀਕ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਝੜਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਪਲ ਸਾਹ ਲਈ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫਿਰ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਸਨ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਝ ਗਈ ਸੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦਾ ਵੀ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਆਹ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੰਬਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਸ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਕੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਚਿੱਠੀ ਫਿਰ ਲਿਖੇਗਾ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੁੰਮ ਲੈਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਗਲੀ ਚਿੱਠੀ ਉਹ ਖ਼ੁਦ ਲਿਖੇਗੀ।