ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਲਜ ਗਰਲ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਫੈਸਟ ਵਾਲੀ ਰਾਤ

"ਓਏ ਜੱਸੀ, ਕਾਊਂਟਰ ਸੰਭਾਲ ਲੈ, ਭੀੜ ਵੱਧ ਰਹੀ ਹੈ।" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ ਚੇਂਜ ਵਾਲਾ ਡੱਬਾ ਖੋਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਧੱਕਾ ਜਿਹਾ ਦੇ ਕੇ ਗੱਲੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਲਜ ਗਰਲ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫੈਸਟ ਦਾ ਦੂਜਾ ਦਿਨ ਸੀ, ਕਾਲਜ ਕੰਟੀਨ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਸਲੀਨ ਕੌਰ, ਫਾਈਨਲ ਈਅਰ ਦੀ ਸਟੂਡੈਂਟ, ਉਸ ਦਿਨ ਕੰਟੀਨ ਵਾਲੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪੀਜੀ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੇ ਪੈਸੇ ਮੁੱਕ ਗਏ ਸਨ। ਮਾਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਕੰਟੀਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਨੇ ਡੀਲ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਫੈਸਟ ਦੀ ਭੀੜ ਸੰਭਾਲ, ਖਾਣਾ ਮੁਫ਼ਤ, ਅਤੇ ਉੱਪਰੋਂ ਪੰਜ ਸੌ ਰੁਪਏ ਰੋਜ਼। ਮੈਂ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਮਾਮਾ ਜੀ ਦਾ ਭਾਣਜਾ ਸੀ, ਪੱਚੀ ਸਾਲ ਦਾ, ਕੰਟੀਨ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਅਤੇ ਡੀਜੇ ਦਾ ਸਿਸਟਮ ਉਹੀ ਸੰਭਾਲਦਾ ਸੀ।

"ਚੇਂਜ ਗਿਣਨੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਖਾਣਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕੂਹਣੀ ਮਾਰੀ। "ਕੰਮ ਕਰ, ਫਲਰਟ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ।"

"ਫਲਰਟ।" ਉਹ ਹੱਸ ਪਿਆ। "ਮੈਡਮ ਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਹੈ ਫਲਰਟ ਕਿਸ ਚਿੜੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ।" ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਦੋ ਸਮੋਸੇ ਮੰਗੇ। ਮੈਂ ਪਲੇਟ ਫੜਾਈ, ਪੈਸੇ ਲਏ, ਚੇਂਜ ਦਿੱਤੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਮੇਰੇ ਹਰ ਹਿੱਲਣ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਝੁੱਕ ਕੇ ਹੇਠਲੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚੋਂ ਚੇਂਜ ਕੱਢਦੀ, ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ। ਮੈਂ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵੱਜ ਗਏ। ਭੀੜ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘੱਟੀ। ਮਾਮਾ ਜੀ ਸਟੋਰ ਤੋਂ ਸਮਾਨ ਲੈਣ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਟਰ ਅੱਧਾ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਬ੍ਰੇਕ।" ਉਸਨੇ ਦੋ ਕੋਲਡ ਡਰਿੰਕ ਕੱਢੀਆਂ। "ਬੈਠ, ਦਮ ਲੈ ਲੈ।"

ਅਸੀਂ ਕਾਊਂਟਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਟੂਲਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪਾਪਕਾਰਨ ਦਾ ਦਾਣਾ ਕੱਢਿਆ। "ਤੂੰ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਥੱਕ ਗਈ ਹੋਵੇਂਗੀ।"

"ਪੈਸੇ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਥਕਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।" ਮੈਂ ਕਿਹਾ।

"ਅੱਛਾ।" ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। "ਤਾਂ ਫਿਰ ਅੱਜ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਰੁਕ ਜਾਈਂ। ਡੀਜੇ ਨਾਈਟ ਹੈ, ਭੀੜ ਦੁੱਗਣੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਮਾਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੁਕੇਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਡਬਲ।"

"ਡਬਲ ਮਤਲਬ ਹਜ਼ਾਰ।" ਮੈਂ ਹਿਸਾਬ ਲਾਇਆ।

"ਡਬਲ ਮਤਲਬ ਹਜ਼ਾਰ।" ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸੀ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਗੁਦਗੁਦੀ ਕਰ ਗਿਆ।

ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸੱਤ ਵੱਜੇ ਡੀਜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੰਟੀਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲਾਈਟਾਂ ਜਗਮਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਕਾਊਂਟਰ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸਾਊਂਡ ਬੂਥ ਵਿੱਚ। ਹਰ ਗਾਣੇ ਦੇ ਵਿੱਚਕਾਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੀ। ਇਹ ਖੇਡ ਦੋ ਘੰਟੇ ਚੱਲੀ।

ਨੌਂ ਵਜੇ ਭੀੜ ਛੱਟਣ ਲੱਗੀ। ਮਾਮਾ ਜੀ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। "ਹਿਸਾਬ ਕਰ ਲਓ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ।" ਉਹ ਬੋਲੇ। "ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਗਿਣ ਲਓ, ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਆਵਾਂਗਾ।" ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਕੰਟੀਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੀ, ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕਮਰਾ, ਇੱਕ ਬਲਬ, ਬੋਰੀਆਂ ਅਤੇ ਡੱਬਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ।

ਅਸੀਂ ਅੰਦਰ ਵੜੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਭੇੜ ਦਿੱਤਾ। "ਤਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਚਕਾਰ ਨਾ ਆਵੇ।" ਉਸਨੇ ਨੋਟਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਗਿਣਨ ਲੱਗੇ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੈਸਿਆਂ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ।

"ਜੱਸੀ।" ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲਿਆ। "ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੈਂ।"

"ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।" ਮੈਂ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ।

"ਝੂਠੀ।" ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਇੰਨਾ ਛੋਟਾ ਸੀ ਕਿ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਲਈ ਜਗ੍ਹਾ ਬਦਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। "ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।"

ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। "ਹਿਸਾਬ ਕਰ।"

"ਹਿਸਾਬ ਹੋ ਗਿਆ।" ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨੋਟ ਲੈ ਕੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਗਰਮ ਸਨ। "ਹੁਣ ਦੂਜਾ ਹਿਸਾਬ।"

ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਛੁਡਾਇਆ। ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਹਾਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਅੰਗੂਠਾ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੇਰਿਆ। "ਬੋਲ, ਰੋਕਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਹੁਣੇ ਰੋਕ ਦੇ।"

ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਭੁੱਖਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ ਲਈ। ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਦਾ ਬਲਬ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਝੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੜ ਗਏ। ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮੇ, ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਧਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਮੈਂ ਸਿਸਕੀ ਭਰ ਲਈ। "ਹੌਲੀ। ਕੋਈ ਸੁਣ ਲਵੇਗਾ।"

"ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ। ਮੇਰੀ ਬ੍ਰਾ ਕਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿੱਲਾਪਣ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਗਿਆ।

ਤਦ ਹੀ ਉਸਦਾ ਫੋਨ ਵੱਜਿਆ। ਮਾਮਾ ਜੀ ਦਾ ਨੰਬਰ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਠਠਕ ਗਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ। "ਹਾਂ ਮਾਮਾ ਜੀ। ਹਾਂ, ਗਿਣ ਰਹੇ ਹਾਂ। ... ਠੀਕ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਕੱਟਿਆ। "ਜਨਰੇਟਰ ਦਾ ਤੇਲ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਭਰਵਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।"

ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਠੀਕ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸੁੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। "ਤਾਂ ਜਾ।"

"ਜੱਸੀ।" ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਰੁਕਿਆ। "ਅੱਧੀ ਗੱਲ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਣਾ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।"

"ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ।" ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕੀਆਂ।

ਅਸੀਂ ਹਿਸਾਬ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਮੁਕਾਇਆ। ਪੈਸੇ ਥੈਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਏ। ਸ਼ਟਰ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਾਢੇ ਦਸ ਵੱਜੇ ਸਨ। "ਮੈਂ ਜਨਰੇਟਰ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤੂੰ ਪੀਜੀ ਜਾ। ਮੈਂ ਆਵਾਂਗਾ।"

"ਕਦੋਂ।"

"ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖੀਂ।" ਉਹ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।

ਮੈਂ ਪੀਜੀ ਪਹੁੰਚੀ। ਮੇਰੀ ਰੂਮਮੇਟ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਨੂੰ ਹੀ ਘਰ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਮਰਾ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਨਹਾ ਕੇ ਨਾਈਟ ਸੂਟ ਪਾਇਆ। ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਮੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸਦੇ ਚੁੰਮਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਲਕੇ ਜਿਹੇ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।

ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਜ ਕੇ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਉੱਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਖੜਕਿਆ। ਮੈਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪੈਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਥੈਲਾ। "ਹਿਸਾਬ ਦੀ ਕਾਪੀ।" ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਅਤੇ ਡੀਲ ਦਾ ਬਕਾਇਆ।"

ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਕੁੰਡੀ ਲਾਈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਥੈਲਾ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਡੂੰਘਾ। ਮੇਰਾ ਨਾਈਟ ਸੂਟ ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਤਾਰਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਪਰ, ਫਿਰ ਪਜਾਮਾ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਡਰਗਾਰਮੈਂਟਸ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮੀਆਂ। ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲੱਗੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। "ਨਾ ਢੱਕ। ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਇਸੇ ਪਲ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।"

"ਸੋਹਣੀ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ।" ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਮੇਰੇ ਦੁੱਧ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ, ਦਬਾਇਆ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ।

ਉਹ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਪੈਂਟੀ ਉਤਾਰੀ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਫੇਰ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਚੀਕ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। "ਹੌਲੀ ਜਾਨ। ਕੰਧਾਂ ਪਤਲੀਆਂ ਹਨ।"

ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਲਏ। "ਬਸ... ਮੈਂ...।"

ਮੈਂ ਝੜ ਗਈ। ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ। ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਿਸਤਰ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਗਰਮ ਸੀ, ਨਾੜੀਆਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ। ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ, ਜੀਭ ਘੁੰਮਾ ਕੇ। ਉਹ ਸਿਸਕੀਆਂ ਭਰਨ ਲੱਗਾ। "ਜੱਸੀ... ਬਸ ਕਰ... ਨਹੀਂ ਤਾਂ...।" ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜਦੇ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਪਰ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। "ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਬੋਲਿਆ। "ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ।" ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਿਸਤਰ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ।

ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ। ਮੈਂ ਸਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਰੁਕਿਆ। "ਦਰਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।"

"ਥੋੜ੍ਹਾ।" ਮੈਂ ਕਿਹਾ। "ਪਰ ਰੁਕੀਂ ਨਾ।" ਉਹ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਮੇਰੇ ਦੁੱਧ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।

ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੁਮਾ ਦਿੱਤਾ। ਡੌਗੀ ਸਟਾਈਲ। ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਮੈਂ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਕਿ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਨਿਕਲੇ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਨ।

"ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਬਹੁਤ ਟਾਈਟ ਹੈ।" ਉਹ ਹਾਂਫਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ। "ਬਹੁਤ ਗਰਮ।"

ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦੇਣ ਲੱਗੀ, ਉਸਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਨ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੁੱਧਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਮੇਰਾ ਦੂਜਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। "ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਮੈਂ ਚੀਕੀ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।

ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜੇ। ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਢਹਿ ਪਈ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸ਼ਾਂਤੀ ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਦੀ ਥਕਾਨ ਅਤੇ ਤਣਾਅ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪਿਘਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ।

ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਅਸੀਂ ਐਵੇਂ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ। "ਇੱਕ ਮਿੰਟ।" ਉਹ ਬਾਥਰੂਮ ਗਿਆ। ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਜੱਸੀ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਕੱਲ੍ਹ ਫੈਸਟ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ ਹੈ।"

"ਹੂੰ।"

"ਮਾਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ ਜੋ ਰੁਕੇਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਟ੍ਰਿਪਲ।" ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। "ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੈਸਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਰਿਹਾ।"

"ਤਾਂ ਕਿਸ ਲਈ।" ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।" ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। "ਸੋ ਜਾ ਹੁਣ। ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਛੇ ਵਜੇ ਆਵਾਂਗਾ, ਕੰਟੀਨ ਖੋਲ੍ਹਣੀ ਹੈ।"

ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਰੁਕ ਕੇ ਉਸਨੇ ਪੈਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਥੈਲਾ ਮੇਰੀ ਸਟੱਡੀ ਟੇਬਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਤੇਰਾ ਹਜ਼ਾਰ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਅਤੇ ਡੀਲ ਅਜੇ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।"