ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਲਜ ਗਰਲ ਦੀ ਚੁਦਾਈ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ

"ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ ਮੇਰੇ ਨੋਟਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਉਣ ਦੀ!" ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਟੀਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਲਜ ਗਰਲ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਿੰਗਾਰੀ ਦੇਖੀ ਸੀ। ਅਰਸ਼ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹਾ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਫਿਕਰ।

"ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਪੰਨੇ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚੇ ਸਨ, ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ," ਅਰਸ਼ ਨੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਫਾਈਨਲ ਈਅਰ ਦਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਸੈਕੰਡ ਈਅਰ ਦੀ। ਕੰਟੀਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੁੰਡੇ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।

"ਫੋਟੋ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਕਿਸਨੇ ਦਿੱਤੀ ਤੈਨੂੰ?" ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਫੋਨ ਖੋਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਛਲੀ। ਮੇਰਾ ਦੁਪੱਟਾ ਖਿਸਕਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ।

"ਲੜਨਾ ਬੰਦ ਕਰ, ਚਾਹ ਪੀ ਲੈ," ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੱਪ ਰੱਖਿਆ। "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦੀ," ਮੈਂ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ। "ਬੈਠ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਨੋਟਸ ਡਿਲੀਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ," ਉਹ ਹੱਸਿਆ। ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਈ।

ਅਸੀਂ ਚਾਹ ਪੀਤੀ। ਝਗੜਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਸੀ, ਮੰਨਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਉਸਦੇ ਮਜ਼ਾਕ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਹੱਸ ਪਈ। "ਦੇਖਿਆ, ਹੱਸ ਤਾਂ ਦਿੱਤਾ," ਉਸਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹਿੱਲਿਆ।

"ਕੱਲ੍ਹ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ, ਨੋਟਸ ਸਮਝਾ ਦਿਆਂਗਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ," ਮੈਂ ਨੱਕ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। "ਫਿਰ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋ ਜਾ," ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਵੱਲ ਦੇਖਦੀ ਰਹਿ ਗਈ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਗਈ। ਉਹ ਪਿਛਲੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਦੋ ਵੱਜੇ ਸਨ, ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਲਗਭਗ ਖਾਲੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਈ। "ਆ ਗਈ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋਣ ਵਾਲੀ," ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।

"ਬਕਵਾਸ ਬੰਦ ਕਰ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਾ," ਮੈਂ ਕਿਤਾਬ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਰਕਿਆ। ਉਸਦਾ ਮੋਢਾ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਲੱਗਾ। ਮੈਂ ਹਿੱਲੀ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਹ ਸਮਝਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਲੰਬੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ, ਨਸਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, ਇਹ ਹੱਥ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗੇਗਾ। ਮੇਰੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰਗੜੀਆਂ।

"ਸਮਝ ਆਇਆ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਹੂੰ," ਮੈਂ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ। ਉਹ ਹੱਸਿਆ। "ਝੂਠੀ। ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਹੈ।" ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। "ਨਹੀਂ ਤਾਂ!"

ਉਸਨੇ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਹੇਠੋਂ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਹੱਥ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਮੇਰੀ ਹਥੇਲੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਿਆ। ਮੇਰੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ।

"ਜਸਲੀਨ," ਉਸਨੇ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਕੱਲ੍ਹ ਤੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀ ਨਹੀਂ।" ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। "ਅਰਸ਼... ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਆ ਜਾਵੇਗਾ..."

"ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ," ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਕੁਰਸੀ ਖਿੱਚੀ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।

ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਏ। ਨਰਮ, ਗਰਮ। ਮੈਂ ਕੰਬ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵੜੀ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਚੁੰਮਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ।

ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਮੇਰੇ ਮੁੰਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਦਬਾਇਆ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸਿਸਕੀ। "ਅਰਸ਼... ਪਲੀਜ਼..." ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਮੈਂ ਕੀ ਮੰਗ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਉੱਪਰ ਚੱਲ, ਟੈਰੇਸ ਵਾਲਾ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਖਾਲੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਖਿੱਚਿਆ। ਮੈਂ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਸੀਂ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹੇ।

ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਉਸਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਧੂੜ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ। ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਧੁੱਪ ਦੀ ਲਕੀਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ।

"ਤੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਮੈਂ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ। ਮੇਰੀ ਬ੍ਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕੀਆਂ।

ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਮੇਰੇ ਮੁੰਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਏ। ਉਹ ਝੁਕਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਚੀਕ ਪਈ। "ਆਹ... ਅਰਸ਼..." ਉਸਨੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ। ਉਹ ਦੂਜੇ ਮੁੰਮੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਿਪਚਿਪਾਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ।

ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ। ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਪੈਂਟੀ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ। ਉਂਗਲ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰੀ। ਮੈਂ ਉਛਲ ਪਈ। "ਇੰਨੀ ਗਿੱਲੀ?" ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।

"ਚੁੱਪ ਕਰ," ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਪਾਈ। ਮੈਂ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ। "ਆਹ... ਹੌਲੀ..." ਉਸਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿੱਪ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਬਾ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ। ਗਰਮ, ਨਸਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

"ਜਸਲੀਨ..." ਉਹ ਕਰਾਹਿਆ। "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ..." ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਾਈ। "ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਸਿਖਾ ਦਿਆਂਗਾ," ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ।

ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਡੈਸਕ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਮੇਰੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਕਮੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਹੇਠਾਂ ਨੰਗੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ।

ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠਾ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਨ ਲੱਗੀ। "ਆਹ... ਅਰਸ਼... ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ..."

ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਦਾਣੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮੀ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ। "ਹੋਰ... ਹੋਰ..." ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਦਾਂ ਛੂਹਿਆ ਸੀ।

ਮੈਂ ਝੜ ਗਈ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਰਸ ਮੇਰੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗਿਆ। ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੱਟਦਾ। "ਮਿੱਠੀ ਹੈ ਤੂੰ," ਉਹ ਹੱਸਿਆ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਦਰਦ ਹੋਵੇਗਾ ਥੋੜ੍ਹਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਦਰਦ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਵਿੱਚ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। "ਆਹ... ਰੁਕ..." ਉਹ ਰੁਕਿਆ। "ਸਾਹ ਲੈ," ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ। ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਵਧਿਆ।

ਦਰਦ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪੂਰਾ ਵੜ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੰਬੇ। "ਹੁਣ ਹਿਲਾ," ਮੈਂ ਫੁਸਫੁਸਾਈ।

ਉਸਨੇ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਡੈਸਕ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਮੇਰੇ ਮੁੰਮੇ ਉਛਲੇ। ਉਹ ਝੁਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਦਾ ਰਿਹਾ।

"ਆਹ... ਅਰਸ਼... ਤੇਜ਼... ਤੇਜ਼..." ਮੈਂ ਚੀਕੀ। ਉਸਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੈਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜੀ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼। ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ। "ਮੈਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ..." ਉਹ ਕਰਾਹਿਆ।

"ਅੰਦਰ ਨਾ... ਬਾਹਰ..." ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਚਿੱਟਾ ਗਾੜ੍ਹਾ ਰਸ। ਅਸੀਂ ਹੱਸ ਪਏ।

ਅਸੀਂ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ। ਮੇਰੀ ਸਲਵਾਰ ਉੱਤੇ ਦਾਗ਼ ਸੀ। "ਹੁਣ ਕੀ?" ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ। "ਹੁਣ ਰੋਜ਼ ਮਿਲਾਂਗੇ," ਉਸਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। "ਇਹ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਸਾਡਾ ਅੱਡਾ।"

ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਰੋਜ਼ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ। ਕਦੇ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ। ਮੇਰੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵੀ ਸੁਧਰ ਗਈ, ਉਹ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਵੀ ਸੀ।

ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੀਜੀ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ। ਰੂਮਮੇਟ ਬਾਹਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਮੈਂ ਹੱਸੀ। "ਜੰਗਲੀ!"

"ਤੂੰ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮੇ। ਮੇਰੀ ਕੁੜਤੀ ਉਤਾਰੀ, ਸਲਵਾਰ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਉਤਾਰੀ।

ਅਸੀਂ ਨੰਗੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਮੇਰੀ ਪੱਟ ਉੱਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਚੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਹੇਠਾਂ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਮੁੰਮੇ, ਮੇਰਾ ਢਿੱਡ, ਮੇਰੀ ਨਾਭੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੀ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮੀ। ਮੈਂ ਕੰਬੀ।

ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੰਬਾ ਚੱਟਿਆ। ਮੈਂ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਈ। "ਆਹ... ਅਰਸ਼... ਬਸ... ਮੈਂ..." ਮੈਂ ਝੜ ਗਈ।

ਉਹ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਆਜਾ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ। ਹੁਣ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਮਜ਼ਾ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਮਿਲਾਈ।

ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਸ਼ਨਰੀ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ, ਫਿਰ ਪਿੱਛੋਂ। ਤਿੰਨ ਵਾਰ। ਹਰ ਵਾਰ ਮੈਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀਆਂ। ਗੁਆਂਢੀ ਨੇ ਕੰਧ ਖੜਕਾਈ, ਅਸੀਂ ਹੱਸ ਪਏ।

"ਤੁਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ," ਮੈਂ ਕਰਾਹੀ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਇਆ। "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਹੈਂ," ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। "ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ," ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ।

ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਸੀਂ ਖਾਲੀ ਕਲਾਸਰੂਮ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਛੇ ਵੱਜੇ ਸਨ। ਚਪੜਾਸੀ ਤਾਲਾ ਲਾਉਣ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। "ਜਲਦੀ," ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੱਪ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਸਲਵਾਰ ਥੱਲੇ ਕੀਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਡੈਸਕ ਉੱਤੇ ਝੁਕਾਇਆ।

ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਦਬਾਇਆ ਤਾਂ ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਹਿੱਲਿਆ। ਬਾਹਰ ਪੌੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਅਸੀਂ ਜੰਮ ਗਏ।

ਕਦਮ ਲੰਘ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸੇ। ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼। ਮੈਂ ਡੈਸਕ ਉੱਤੇ ਝੜੀ। ਉਸਨੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ। ਅਸੀਂ ਭੱਜ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ।

"ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਹੈਂ," ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। "ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ," ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ।

ਸੈਮੈਸਟਰ ਖਤਮ ਹੋਇਆ। ਅਸੀਂ ਪਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਰਿਜ਼ਲਟ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਕੰਟੀਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ। ਸਾਰੀ ਕੰਟੀਨ ਤਾੜੀਆਂ ਮਾਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਹੀ ਮੁੰਡੇ ਜੋ ਸਾਡਾ ਝਗੜਾ ਦੇਖਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਜੋੜੀ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਰਸ਼ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਵੇਖਿਆ, ਝਗੜਾ ਕੰਮ ਆ ਗਿਆ।" ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਚੂੰਡੀ ਵੱਢੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ।

ਅੱਜ ਵੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਕੰਟੀਨ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਝਗੜਾ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਮੇਜ਼, ਉਹੀ ਕੁਰਸੀਆਂ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਅਰਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਉਸੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਚਾਹ ਪਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਯਾਦ ਹੈ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ?" ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, "ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।" "ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ!" ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਲਜ ਗਰਲ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀ ਯਾਦ ਬਣ ਗਈ। ਅਰਸ਼ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਅਗਲਾ ਝਗੜਾ ਕਦੋਂ?"