ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਲਜ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਜਸਲੀਨ

"ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹੀ ਹੈ?" ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਲਜ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਕਾਲਜ ਦੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਸ ਸਵਾਲ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਸੀ। ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਜਸਲੀਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚੌਥੀ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਜਸਲੀਨ ਹੱਸ ਪਈ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀਹ ਸਾਲ ਸੀ। ਉਹ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਸਾਲ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਸੀ। ਉਹ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਪਰ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਲੰਬੇ ਵਾਲ, ਗੋਰਾ ਰੰਗ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਅੱਖਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਉਸਦੀ ਪਸੰਦੀਦਾ ਥਾਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਅਮਨ ਦੀ ਉਮਰ ਬਾਈ ਸਾਲ ਸੀ। ਉਹ ਆਖਰੀ ਸਾਲ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਾਲਜ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸੀਨੀਅਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਭ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਉਚਾਈ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਜਸਲੀਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਸੀ।

"ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋ?" ਅਮਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ," ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। "ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ," ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ। ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਅਨ ਨੇ ਉਂਗਲੀ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਹੋਰ ਵੀ ਹੱਸ ਪਏ, ਪਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਕੈਂਟੀਨ ਵਿੱਚ ਅਮਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਨੂੰ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਦਿੱਤਾ। "ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਮੇਰੇ ਬੈਗ ਵਿੱਚ," ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹੀ?" "ਅੱਧੀ।" ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬਾਕੀ ਅੱਧੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਛੱਤ ਤੇ।" ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। "ਛੱਤ ਤੇ? ਕਾਲਜ ਦੀ ਛੱਤ ਤੇ?"

"ਹਾਂ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ," ਅਮਨ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?" ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਸੀ। "ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਡਰ ਕਾਹਦਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਦੋਵੇਂ ਚਾਹ ਪੀ ਕੇ ਕਲਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਰ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਜਸਲੀਨ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਛੱਤ ਤੇ ਹੀ ਰਿਹਾ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਸਲੀਨ ਛੱਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਅਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਸੀ, ਰੇਲਿੰਗ ਤੇ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਲੰਧਰ ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਆ ਗਈ?" ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਕਿਤਾਬ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਅਮਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਤਾਬ ਬਹਾਨਾ ਸੀ, ਅਸਲੀ ਕਹਾਣੀ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋ।"

ਜਸਲੀਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। "ਅਮਨ, ਇਹ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ?" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। "ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਹੋ।" ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਤੇ ਘੁੰਮੀਆਂ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਹੱਥ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਅਮਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਜਸਲੀਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਅਮਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲੀ ਚੁੰਮੀ ਨਰਮ ਸੀ, ਦੂਜੀ ਚੁੰਮੀ ਡੂੰਘੀ ਸੀ। ਜਸਲੀਨ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਅਮਨ ਦੀ ਗਰਦਨ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਗਈਆਂ।

"ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਆ ਜਾਵੇਗਾ," ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। "ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਹੈ," ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਜਸਲੀਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਸਨ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਮਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਕਲਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਮਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਲਾਸਰੂਮ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ। "ਸਿਰਫ ਪੰਜ ਮਿੰਟ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਲੀਨ ਅੰਦਰ ਆਈ ਤਾਂ ਅਮਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਜਸਲੀਨ ਨੂੰ ਬੈਂਚ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡੇ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਸਨ।

"ਅਮਨ, ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ?" ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। "ਇੱਥੇ ਹੀ ਤਾਂ ਮਜ਼ਾ ਹੈ," ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਚੱਲੇ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਬੈਂਚ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ।

ਅਮਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ। "ਆਹ, ਅਮਨ," ਉਹ ਬੋਲੀ। ਅਮਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੱਟਿਆ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਬਸ, ਬਸ, ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਆਓ," ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਅਮਨ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ। ਅਮਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਫਿਰ ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਘੁੰਮੀ।

ਅਮਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਨੂੰ ਬੈਂਚ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਫੜ ਲਈ। "ਅੰਦਰ ਪਾਓ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਅਮਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਸਾਹ ਲਈ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।

ਅਮਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਬੈਂਚ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਲੀਨ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਕਲਾਸਰੂਮ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। "ਹੋਰ ਤੇਜ਼," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਡੂੰਘਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।

ਜਸਲੀਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਝੜ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਸੁੰਗੜੀ ਅਤੇ ਫੈਲੀ। ਅਮਨ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵਾਰ ਹਿੱਲ ਕੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਬੈਂਚ ਤੇ ਪਏ ਰਹੇ। "ਇਹ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ," ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਲੀਨ ਹੱਸ ਪਈ।

ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਹੋਸਟਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸਦੀ ਰੂਮਮੇਟ ਘਰ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਮਰਾ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਅਮਨ ਆਇਆ ਤਾਂ ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਤਲਾ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸੀਟੀ ਮਾਰੀ। "ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਨ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸੂਟ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾਈ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।

ਇਸ ਵਾਰ ਜਸਲੀਨ ਉੱਪਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਅਮਨ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਅਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਸਨ। ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਗਤੀ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ।

"ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਸਲੀਨ ਅਮਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈ। "ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਵੇ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਸਮਾਗਮ ਸੀ। ਅਮਨ ਸਟੇਜ ਤੇ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਲੀਨ ਪਹਿਲੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਅਮਨ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਅਮਨ ਨੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਵੱਲ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਗੀਤ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ।

ਸਮਾਗਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਛੱਤ ਤੇ ਮਿਲੇ। ਇਸ ਵਾਰ ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਅਮਨ ਲਈ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਲਿਆਂਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ। "ਇਹ ਉਹੀ ਕਿਤਾਬ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਪਹਿਲੇ ਪੰਨੇ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, "ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚੌਥੀ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ।

ਛੱਤ ਤੇ ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ। ਅਮਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਨੂੰ ਰੇਲਿੰਗ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਏ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਵਾਂ ਪੰਨਾ ਲਿਖ ਰਹੀ ਸੀ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਜਸਲੀਨ ਜਲਦੀ ਉੱਠੀ। ਉਸਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸੁੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਕਾਲਜ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਮੈਸੇਜ ਕੀਤਾ, "ਅੱਜ ਕੈਂਟੀਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ।"

ਕੈਂਟੀਨ ਵਿੱਚ ਅਮਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਾਹ ਰੱਖੀ। ਦੋਵੇਂ ਆਮ ਵਾਂਗ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਮੇਜ਼ ਹੇਠਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਅਮਨ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। "ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਫਿਰ?" ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪੁੱਛਿਆ। "ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਫਿਰ," ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਹੋਸਟਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ। ਇਸ ਵਾਰ ਅਮਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਲਈਆਂ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੱਕ ਗਏ, ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਤੱਕ ਗਏ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। "ਅਮਨ, ਬਸ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਿਆ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿੱਲਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਨਹੁੰ ਮਾਰੇ। ਉਸਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀਆਂ। ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜ ਗਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਮਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਖਰੀ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਚਲੇ ਜਾਓਗੇ।" ਅਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। "ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ। ਜਲੰਧਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੋਗੇ।" ਜਸਲੀਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ।

ਉਸ ਰਾਤ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੱਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ, ਨੌਕਰੀ, ਘਰ, ਸਭ ਕੁਝ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਹਾਣੀਆਂ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਨਵਾਂ ਪੰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।" ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ, "ਅੱਜ ਅਮਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਉਹੀ ਗੀਤ ਸੁਣਾਇਆ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪਿਆਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਡਾਇਰੀ ਬੰਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ, ਫਿਰ ਕੈਂਟੀਨ, ਫਿਰ ਛੱਤ।