ਪੰਜਾਬੀ ਟੀਚਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਟਿਊਸ਼ਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਮ

"ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇ, ਤਰਨ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖੇ, "ਅੱਜ ਮੀਂਹ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਆਵਾਜ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਟੀਚਰ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਇੱਕ ਵਾਕ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਉਸ ਛੋਟੇ ਟਿਊਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਤਰਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤੇਈ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਬੀ.ਕਾਮ. ਫਾਈਨਲ ਈਅਰ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੋਲ ਅਕਾਊਂਟੈਂਸੀ ਦੀ ਟਿਊਸ਼ਨ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਤਾਈ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਦੁਬਈ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।

"ਬੈਠ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੁਰਸੀ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।

ਤਰਨ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਾਪੀ ਕੱਢੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਝੁਕ ਕੇ ਕਾਪੀ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤਰਨ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਵੜੀ। ਉਸਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਿਸਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

"ਇਹ ਸਵਾਲ ਗਲਤ ਕੀਤਾ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ, "ਵੇਖ, ਇੱਥੇ ਡੈਬਿਟ ਦੀ ਥਾਂ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਆਵੇਗਾ।"

ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਤਰਨ ਦੇ ਕੰਨ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਰਨ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਵਿਹਾਰ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਛੂੰਹਦੀ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।

"ਮੈਡਮ..." ਉਸਨੇ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹਿਆ, ਪਰ ਸ਼ਬਦ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਅਟਕ ਗਏ।

"ਕੀ ਹੋਇਆ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ।

"ਕੁਝ ਨਹੀਂ," ਤਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕਮੀਜ਼ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕ੍ਰਾਸ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਤਰਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ।

"ਤਰਨ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦਾ ਲਹਿਜ਼ਾ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ, "ਤੂੰ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ? ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਦੁਬਈ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੀ..."

"ਮੈਡਮ, ਮੈਂ..."

"ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕਹਿ," ਉਸਨੇ ਰੋਕਿਆ, "ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਮੈਡਮ ਨਹੀਂ।"

ਉਹ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖੇ। ਤਰਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ।

"ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈਂ, ਤਰਨ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, "ਅਤੇ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।"

ਤਰਨ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਛੁਪਾਅ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਚਾਹਤ ਸੀ, ਕੱਚੀ ਅਤੇ ਸਾਫ਼। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।

"ਮਨਪ੍ਰੀਤ..." ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂੰਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।

ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਝਿਜਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਫਿਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਖੋਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਬੇਸਬਰੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ।

"ਤੂੰ ਜਿੰਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ।

"ਹਾਂ," ਤਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਦਿਸਦਾ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਉੱਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ।

ਤਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਲਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਚੱਟੀ, ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਚੂਸੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਬੈਲਟ ਖੋਲ੍ਹੀ।

ਤਰਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਪੈਂਟ ਵਿੱਚ ਤੰਗ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੈਂਟ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤੀ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ।

"ਵਾਹ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, "ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ।"

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ। ਉਸਦੀ ਪਕੜ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਤਰਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।

"ਵੇਖ ਮੈਨੂੰ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਤਰਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਤਰਨ ਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਨੂੰ ਝੁਕ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਸੀ, ਗਿੱਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਉਸਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਖਿੱਲਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।

"ਮਨਪ੍ਰੀਤ... ਮੈਂ..." ਤਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਕੱਢਿਆ। "ਅਜੇ ਨਹੀਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, "ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਲੰਮੀ ਹੈ।"

ਉਹ ਉੱਠੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰੀ। ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਗੋਰੇ ਸਨ, ਵੱਡੇ, ਬ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਕੱਸੇ ਹੋਏ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ।

ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਫੜ ਲਏ। ਉਹ ਨਰਮ ਸਨ, ਭਾਰੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ। "ਹਾਂ... ਚੂਸ... ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..."

ਤਰਨ ਨੇ ਦੂਜਾ ਦੁੱਧ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕੱਟਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕੱਛੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕੱਛੀ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ।

ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉੱਥੇ ਲਾਇਆ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਚੀਖ਼ ਕੱਢੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ।

"ਤਰਨ! ਹਾਂ! ਉੱਥੇ ਹੀ!" ਉਹ ਚਿੱਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਤਰਨ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਉੱਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰਦੇ ਹੋਏ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਤੜਫ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। "ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ! ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ!"

ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਤਰਨ ਨੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਨਾ ਹੋ ਗਈ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹਾਂਫ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਤਰਨ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ।

"ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ," ਤਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਗਿੱਲਾ ਸੀ, ਤਿਆਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਲਈ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲੁੰਨ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਭਰਪੂਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਹਿੱਲ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਤਰਨ ਹਿੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਡੂੰਘਾ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਫੜੇ।

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਨ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਖਿੜਕੀ ਉੱਤੇ ਬੂੰਦਾਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਤਰਨ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

"ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦ।"

ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ। ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੇਜ਼ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਾਪੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਫਿਰ ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਹ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ।

"ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਚੋਦਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਨਹੁੰ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਧਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ।

"ਮੈਂ ਫਿਰ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਆ," ਤਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ।"

ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਛੁੱਟੇ। ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਦੁਆਲੇ ਸੁੰਗੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ।

ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ। ਮੀਂਹ ਅਜੇ ਵੀ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, "ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ।"

"ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ," ਤਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। "ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਵੇਂਗਾ? ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਈ?"

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਮੁਸਕਰਾਈ। "ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਹੀ ਸਹੀ।"

ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਰੁਕਣ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ।

ਅਗਲੀ ਸ਼ਾਮ ਤਰਨ ਫਿਰ ਆਇਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਅੱਜ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦਾ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਲ੍ਹ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਫਿਰ ਸੀ।

"ਅੱਜ ਕੀ ਪੜ੍ਹਾਂਗੇ?" ਤਰਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।

"ਅੱਜ ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ।

ਉਹ ਉਸਦਾ ਬੈੱਡਰੂਮ ਸੀ। ਬਿਸਤਰਾ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਨਵੀਂ ਚਾਦਰ ਵਿਛੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤਰਨ ਵੱਲ ਮੁੜੀ।

"ਕੱਲ੍ਹ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਚੋਦਿਆ ਸੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਚੋਦਾਂਗੀ। ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।"

ਤਰਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਧੱਕਿਆ। ਉਹ ਪਿੱਠ ਭਾਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਪੈਂਟਾਂ ਉਤਾਰੀਆਂ।

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ। ਹਰ ਕੱਪੜਾ ਉਤਰਨ ਨਾਲ ਤਰਨ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੀ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਗਿਆ, ਇੰਚ ਦਰ ਇੰਚ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਾ ਬੈਠ ਗਈ।

"ਆਹ..." ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਸਾਹ ਲਈ, "ਇਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਮੈਨੂੰ।"

ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ, ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ। ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਉਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਤਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਲਿਆ, ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਮਰੋੜਿਆ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਚਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਸੀਨਾ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈਂ," ਉਸਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।"

ਤਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਹੇਠੋਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਸਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਲੈਅ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈ। ਕਮਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।

"ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ!" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਚਿੱਲਾਈ।

ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਕੰਬਿਆ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਤਰਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਡੂੰਘਾ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨਾ ਪੂੰਝਿਆ।

"ਹੁਣ ਦੱਸ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਕਾਊਂਟੈਂਸੀ ਸਮਝ ਆਈ?"

ਤਰਨ ਹੱਸ ਪਿਆ। "ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਟਿਊਸ਼ਨ ਹੈ ਇਹ।"

ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਲੇਟ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ। ਬਾਹਰ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੇਹੜੀ ਵਾਲਾ ਆਵਾਜ਼ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੰਦਰ, ਉਸ ਛੋਟੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਟੀਚਰ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਬਦਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।

"ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ?" ਤਰਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਕੱਲ੍ਹ ਛੁੱਟੀ ਹੈ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਉਂਗਲ ਫੇਰਦੇ ਹੋਏ, "ਪਰਸੋਂ। ਅਤੇ ਪਰਸੋਂ ਅਸੀਂ ਨਵਾਂ ਚੈਪਟਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗੇ।"