ਪੰਜਾਬੀ ਦੇਵਰ ਭਾਬੀ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਾਲਾ ਘਰ

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਆਟੇ ਵਿੱਚ ਸਨ ਜਦੋਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚੋਂ ਆਟੇ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬੋਰੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖੀ، ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਰਗੜ ਗਈ। "ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇਵਰ ਭਾਬੀ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਵਾਲੀ ਭਾਬੀ ਲੱਗਦੇ ਹੋ," ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ، ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਪਤੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਟਰੱਕ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ، ਅਤੇ ਦੋ ਸਾਲ ਤੋਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਾਲਾ ਘਰ ਵੱਡਾ ਸੀ، ਵਿਹੜਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ، ਪਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਕਸਰ ਇਕੱਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ، ਅਤੇ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘਰ ਆਇਆ ਸੀ۔ ਉਹ ਹੁਣ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ، ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਚੌੜੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ، ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋਟੀ ਵੇਲਦੀ، ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾਉਂਦੀ، ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਛੱਤ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ، ਪਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਿਣਗ ਸੁਲਗਣ ਲੱਗੀ ਸੀ।

ਦੂਜੀ ਸ਼ਾਮ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੂਲਰ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ، ਅਤੇ ਉਹ ਛੱਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੋਤਲ ਲੈ ਕੇ ਛੱਤ ਤੇ ਗਈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ، ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਈ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ، ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। "ਭਾਬੀ، ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਨੇ،" ਉਸ ਨੇ ਆਹਿਸਤਾ ਕਿਹਾ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ، ਪਰ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਛੱਤ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ، ਅਤੇ ਦੂਰੋਂ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ، ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ، ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਚੁੰਮਣ ਗਹਿਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ، ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ، ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ، ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ، ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ، ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੁੱਚੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆਂ، ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ، ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨਾਲ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਚੁੱਚੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ، ਜੀਭ ਨਾਲ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਛੇੜਿਆ، ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੀ ਚੁੱਚੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ، ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰੀ، ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚੌੜੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ، ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ، ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ، ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ، ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਪਾਈਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਸਿਸਕੀ ਲਈ، ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੰਜੇ ਤੇ ਮੁੜਨ ਲੱਗਾ।

ਫਿਰ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਕੱਢਿਆ، ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਲੰਬਾ، ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ، ਅਤੇ ਬੋਲੀ، "ਜਸਪ੍ਰੀਤ، ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ، ਅਤੇ ਰੁਕੀਂ ਨਾ।" ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ، ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਖ ਮਾਰੀ، ਫਿਰ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮ ਲਏ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ، ਪਹਿਲਾਂ ਆਹਿਸਤਾ، ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਚੁੱਚੀਆਂ ਹਿੱਲਦੀਆਂ، ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀਆਂ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ، ਅਤੇ ਗਹਿਰਾਈ ਵੱਧ ਗਈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ، "ਹੋਰ ਤੇਜ਼، ਜਸਪ੍ਰੀਤ، ਹੋਰ ਤੇਜ਼،" ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਲਟਾਇਆ، ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਗੋਲ ਚੂਤੜ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਨ، ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਤਕੀਏ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦਬਾ ਕੇ ਸਿਸਕੀ ਲਈ، ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਇਸ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰਾਈ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ، ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦੂਜਾ ਝੜਨਾ ਜਲਦੀ ਹੋਇਆ، ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ، ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ، ਅਤੇ ਕੁਝ ਗਹਿਰੇ ਧੱਕਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ، ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਹਾ، "ਦੇਵਰ ਜੀ، ਇਹ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ।" ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ، ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਜੱਫੀ ਪਾਈ، ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ، "ਰਾਤ ਦਾ ਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗਾ؟" ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ، ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣ ਗਿਆ، ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ، ਪਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੇ، ਪਰ ਰਾਤ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।

ਤੀਜੀ ਰਾਤ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਹਰਕਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹੀ، ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ، ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਹਿਸਤਾ ਆਹਿਸਤਾ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ، ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ।

ਪੱਟੀ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਚੁੱਕੀ، ਅਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਸੀ، ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੁੱਚੀਆਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਰਗੜ ਖਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ، ਅਤੇ ਬੋਲੀ، "ਦੇਵਰ ਜੀ، ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਤੋਂ ਵੀ ਚੰਗੇ ਹੋ।" ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦਿਆ، ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਝੜਨਾ ਹੋਇਆ।

ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਪਸੰਦੀਦਾ ਸਰੋਂ ਦਾ ਸਾਗ ਬਣਾਇਆ، ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਲੱਤ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ، ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਏ، ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਹਿਸਤਾ ਆਹਿਸਤਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹਿਲਾਇਆ، ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਹਿਰਾਈ ਤੱਕ ਗਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਰੱਖੇ، ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਖੁਦ ਕੰਟਰੋਲ ਕੀਤੀ، ਕਦੇ ਤੇਜ਼، ਕਦੇ ਆਹਿਸਤਾ، ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਨਾਲ ਝੜ ਨਾ ਗਏ।

ਛੁੱਟੀਆਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ، "ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਂਗਾ، ਤਾਂ ਮੈਂ ਫਿਰ ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ، "ਭਾਬੀ، ਮੈਂ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਆਵਾਂਗਾ، ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵੀਰ ਕੈਨੇਡਾ ਤੋਂ ਫੋਨ ਕਰੇਗਾ، ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਮਿਲਾਂਗੇ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ، "ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ، ਦੇਵਰ ਜੀ।"

ਆਖਰੀ ਰਾਤ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ، ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ، ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੁੱਚੀਆਂ، ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ، ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ، ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਨਾ ਕੰਬਿਆ। ਫਿਰ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ، ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਚੋਦਿਆ، ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਨਾਲ ਝੜੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ، "ਜਸਪ੍ਰੀਤ، ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਦੇਵਰ ਹੈਂ।"

ਇੱਕ ਰਾਤ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਨਵਾਂ ਸੂਟ ਪਾਇਆ، ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦਾ، ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ، "ਭਾਬੀ، ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹੋ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਕਿਹਾ، "ਦੇਵਰ ਜੀ، ਚੰਦ ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚਿਆ، ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ، ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ، ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੁੱਚੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ، ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ، ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਚੋਦਿਆ، ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਨਾਲ ਝੜ ਨਾ ਗਏ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਤ ਛੱਤ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਹੇਠਾਂ، ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਮੰਜੇ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਹਵਾ ਠੰਢੀ ਸੀ، ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ، ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ، ਅਤੇ ਬੋਲੀ، "ਦੇਵਰ ਜੀ، ਤਾਰੇ ਦੇਖੋ، ਕਿੰਨੇ ਸੋਹਣੇ ਨੇ।" ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ، "ਭਾਬੀ، ਤਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋ।" ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ، ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ، ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਾਰਿਆਂ ਹੇਠਾਂ، ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ، ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ، ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਝੜੇ، ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਕਿਹਾ، "ਇਹ ਰਾਤ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗੀ।"

ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਪਰੌਂਠੇ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖੇ، ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ، ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਦੇ ਸਲੈਬ ਤੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੋਦਿਆ، ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਗਹਿਰਾ، ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ، "ਦੇਵਰ ਜੀ، ਪਰੌਂਠੇ ਸੜ ਜਾਣਗੇ،" ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ، "ਭਾਬੀ، ਪਰੌਂਠੇ ਫਿਰ ਬਣ ਜਾਣਗੇ، ਇਹ ਸਵੇਰ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।"

ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਬੈਗ ਤਿਆਰ ਸੀ، ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਨੋਟ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ، "ਦੇਵਰ ਜੀ، ਜਦੋਂ ਵੀ ਛੁੱਟੀ ਮਿਲੇ، ਘਰ ਆ ਜਾਈਂ، ਭਾਬੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇਗੀ।" ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਨੋਟ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ، ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ، ਜਿੱਥੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਖੜ੍ਹੀ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ।