ਪੰਜਾਬੀ ਜੱਟੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ

ਓਏ ਮਿਸਤਰੀ ਸਾਹਬ, ਟਰੈਕਟਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟ ਕੇ ਕੀ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਜਾਂ ਇੰਜਣ ਦਾ ਨੁਕਸ? ਅਮਰਜੀਤ ਕੌਰ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਦਾ ਗਲਾਸ ਫੜੀ ਖੜੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਸਿੰਘ ਟਰੈਕਟਰ ਹੇਠੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਮੂੰਹ ਤੇਲ ਨਾਲ ਕਾਲਾ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਅਟਕ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਵਣ ਦੀ ਇਹ ਦੁਪਹਿਰ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਭੜਕਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਜੱਟੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।

ਚਾਹ ਦਾ ਗਲਾਸ ਫੜਦੇ ਹੋਏ ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅਮਰਜੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਟਕਰਾਅ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਗਿਆ। ਤੀਹ ਤ੍ਰੈ ਸਾਲ ਦੀ ਅਮਰਜੀਤ, ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋਈ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਤਕੜੀ ਜੱਟੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਡੇਅਰੀ ਫਾਰਮ ਆਪ ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਛੇ ਫੁੱਟ ਦੀ ਕੱਦ ਕਾਠੀ, ਗੋਰਾ ਰੰਗ, ਅਤੇ ਸੂਟ ਵਿੱਚੋਂ ਝਲਕਦੇ ਉਸਦੇ ਭਰੇ ਮੰਮੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਅੱਧੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਉਡਾਈ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।

ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦਾ ਹਰਮਨ ਮੰਡੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਹੁਨਰਮੰਦ ਮਿਸਤਰੀ ਸੀ, ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਰਾਰਤ ਜੋ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਰਮਾ ਦੇਵੇ। ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਫੋਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਟਰੈਕਟਰ ਸਟਾਰਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਫਸਲ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਿਰ ਤੇ ਹੈ। ਹਰਮਨ ਦੁਪਹਿਰੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਮਰਜੀਤ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਸੂਟ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਈ ਸੀ।

ਮੈਡਮ ਜੀ, ਇੰਜਣ ਦਾ ਪਿਸਟਨ ਫਸਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਦੋ ਘੰਟੇ ਲੱਗ ਜਾਣਗੇ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਚਾਹ ਦੀ ਚੁਸਕੀ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅਮਰਜੀਤ ਦੇ ਗਲੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤਿਲਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆ ਗਈ। ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਦਾ ਛੋਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਮਿਸਤਰੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁੱਤੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਦੋ ਘੰਟੇ ਕੀ, ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਲਾ ਲੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਟਰੈਕਟਰ ਠੀਕ ਕਰਕੇ ਹੀ ਜਾਈਂ, ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਮਨ ਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਟਰੈਕਟਰ ਦੇ ਬੋਨਟ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਹੁਣ ਇੰਜਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਜੱਟੀ ਦੇ ਹਿੱਲਦੇ ਲੱਕ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਾ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਘਿਰ ਆਏ ਸਨ, ਸਾਵਣ ਦਾ ਮੀਂਹ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਵਰ੍ਹ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਟਰੈਕਟਰ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟਿਆ ਪਿਸਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇਲ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ, ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਮਰਜੀਤ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਮੰਜੀ ਡਾਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੀ ਗੋਰਾਈ ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਮਿਸਤਰੀ ਸਾਹਬ, ਥੱਲੇ ਗਰਮੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਹੀ? ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।

ਗਰਮੀ ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੈ ਮੈਡਮ ਜੀ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੇਠੋਂ ਹੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਮਰਜੀਤ ਖਿੜਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਫਾਰਮ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਤਦ ਹੀ ਪਹਿਲੀ ਬੂੰਦ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਫਿਰ ਦੂਜੀ, ਫਿਰ ਮੀਂਹ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਓਏ, ਮੀਂਹ ਆ ਗਿਆ, ਅੰਦਰ ਆ ਜਾ, ਅਮਰਜੀਤ ਚੀਕੀ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਟਰੈਕਟਰ ਹੇਠੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।

ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਅਨਾਜ ਦੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ, ਪੁਰਾਣਾ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੰਜੀ ਪਈ ਸੀ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਮੁਸਲਾਧਾਰ ਵਰ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਦੋਵੇਂ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਦੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਈ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਡੌਲੇ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਮਰਜੀਤ ਦਾ ਸੂਟ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਦੇ ਉਭਾਰ ਅਤੇ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਝਲਕਦੀ ਬ੍ਰਾ ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਉਡਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਇੰਝ ਭਿੱਜੇ ਰਹੋਗੇ ਤਾਂ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਜਾਓਗੇ, ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਗਿੱਲਾ ਦੁਪੱਟਾ ਲਾਹ ਕੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਤੌਲੀਆ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਵਾਲ ਪੂੰਝਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਪੈਂਟ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਲੁੰਡ ਤਣਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਮੈਡਮ ਜੀ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਹਰਮਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੋ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਪਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜਨੂੰਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਬੁੱਲ੍ਹ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਅਮਰਜੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ, ਹੇਠਾਂ ਉਸਦੇ ਭਰੇ ਚੂਤੜਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।

ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਤੇਲ ਨਾਲ ਲਿੱਬੜੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਉਤਾਰ ਸੁੱਟੀ, ਉਸਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੋੜਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ। ਫਿਰ ਅਮਰਜੀਤ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੁੰਡ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ, ਲੰਮਾ, ਮੋਟਾ, ਨਾੜਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਅਮਰਜੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ।

ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ, ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਲੁੰਡ ਦੇ ਟੋਪੇ ਉੱਤੇ ਫੇਰੀ। ਹਰਮਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਝੁਰਝੁਰੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਟੋਪਾ, ਫਿਰ ਅੱਧਾ, ਫਿਰ ਜੜ੍ਹ ਤੱਕ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਸੀ, ਜੀਭ ਤੇਜ਼, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਮਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੱਕ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ।

ਲੈ ਮਿਸਤਰੀ ਸਾਹਬ, ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਸਰਵਿਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਲੁੰਡ ਕੱਢ ਕੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਗਤੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਥੁੱਕ ਉਸਦੇ ਲੁੰਡ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਉਹ ਹੁਣੇ ਝੜ ਜਾਵੇਗਾ। ਰੁਕ ਜਾ ਮੈਡਮ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਹਾਂਫਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।

ਨਿਕਲਣ ਦੇ, ਅੱਜ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਹੀ ਕੰਮ ਆਵੇਗਾ, ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਅਮਰਜੀਤ ਦਾ ਗਿੱਲਾ ਸੂਟ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਾਹ ਸੁੱਟਿਆ। ਸੂਟ ਹੇਠਾਂ ਉਸਨੇ ਕਾਲੀ ਬ੍ਰਾ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਕੱਛੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਗੋਰਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਏ, ਗੋਲ, ਤਣੇ ਹੋਏ, ਨਿੱਪਲ ਖੜੇ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਣ ਲੱਗਾ। ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹਰਮਨ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਈਆਂ। ਆਹ ਹਰਮਨ, ਚੂਸ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੂਸ, ਉਹ ਬੋਲੀ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕੱਟਿਆ। ਅਮਰਜੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਕੱਛੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕੱਛੀ ਵੀ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਅਮਰਜੀਤ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਖੜੀ ਸੀ, ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਦੀ ਹਲਕੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਿਸੇ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਉੱਤੇ ਫਿਰੀ, ਅਤੇ ਅਮਰਜੀਤ ਚੀਕ ਪਈ। ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ।

ਹਰਮਨ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਦੇ ਦਾਣਾ ਚੂਸਦਾ, ਕਦੇ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਧਸਾਉਂਦਾ। ਅਮਰਜੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਮਨ, ਬੱਸ ਕਰ, ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ, ਮੈਥੋਂ ਹੋਰ ਸਬਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਬੋਲੀ। ਹਰਮਨ ਉੱਠਿਆ, ਉਸਨੇ ਅਮਰਜੀਤ ਨੂੰ ਅਨਾਜ ਦੀ ਬੋਰੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ, ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਈ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਡ ਅਮਰਜੀਤ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ, ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਧਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਮਰਜੀਤ ਦੀ ਚੀਕ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਗਈ, ਆਹ ਮਾਂ ਦਿਆ, ਇੰਨਾ ਮੋਟਾ। ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਡ ਗਿਆ ਸੀ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਗਏ। ਹਰਮਨ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਗਤੀ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅਮਰਜੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਬੋਰੀ ਨਾਲ ਘਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੂਸੇ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਹੇਠਾਂ ਉਸਦਾ ਲੁੰਡ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਠੋਕ ਮੈਨੂੰ ਹਰਮਨ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਠੋਕ, ਆਪਣੀ ਜੱਟੀ ਨੂੰ ਅੱਜ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦੇ, ਅਮਰਜੀਤ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਨਹੁੰ ਹਰਮਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਏ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਡ ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਵਾਰ ਪੂਰੀ ਜੜ੍ਹ ਤੱਕ। ਅਮਰਜੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹਰਮਨ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਲੱਕ ਉਛਾਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਮਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਹ ਫੁੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।

ਪਲਟ ਜਾ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਅਮਰਜੀਤ ਕੁੱਤੀ ਬਣ ਗਈ, ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਭਾਰ, ਉਸਦੇ ਭਰੇ ਚੂਤੜ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਚੂਤੜਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ, ਅਮਰਜੀਤ ਸਿਸਕ ਪਈ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਣਾ ਲੁੰਡ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਧਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਲੁੰਡ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਮਰਜੀਤ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਅਮਰਜੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਮਰੋੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦਾ ਲੁੰਡ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੰਜੀ ਚਰਚਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਵਰ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਦੋ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਅਮਰਜੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਸੁੰਗੜਨ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਆਹ, ਉਹ ਚੀਕੀ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਤੁਰਿਆ।

ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਸੁੰਗੜਨ ਨਾਲ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਡ ਹੋਰ ਤਣ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਗਤੀ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਦਸ, ਵੀਹ, ਤੀਹ ਧੱਕੇ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਡ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਅਮਰਜੀਤ ਦੇ ਚੂਤੜਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਚਿੱਟੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਉਸਦੇ ਗੋਰੇ ਚੂਤੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ।

ਮੈਡਮ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਹੋ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਅਜੇ ਵੀ ਅਮਰਜੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਮੈਡਮ ਨਹੀਂ, ਅਮਰਜੀਤ ਕਹਿ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਕਮਾਲ ਹੈਂ ਮਿਸਤਰੀ ਸਾਹਬ, ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਅਜੇ ਬੁੱਝੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਡ ਫਿਰ ਤਣਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ, ਅਮਰਜੀਤ ਦੀ ਲੱਤ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ? ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਹਰਮਨ ਦੇ ਤਣੇ ਲੁੰਡ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਅਮਰਜੀਤ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਡ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਸੈੱਟ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਸਾਹਮਣੇ ਝੂਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਅਮਰਜੀਤ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਗਈ, ਉਹ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਚੂਤੜ ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ ਸਨ, ਪਸੀਨਾ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੰਗਲੀ ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਲੱਕ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਉਸਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਇਸ ਵਾਰ ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਤੀ ਆਪ ਸੰਭਾਲੀ, ਕਦੇ ਤੇਜ਼, ਕਦੇ ਹੌਲੀ, ਕਦੇ ਰੁਕ ਕੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਘੁੰਮਦੀ। ਹਰਮਨ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਅਮਰਜੀਤ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਏ, ਹੇਠੋਂ ਆਪਣਾ ਲੱਕ ਉਛਾਲਣ ਲੱਗਾ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਤਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈ, ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼, ਸਾਹ ਤੇਜ਼, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਝੜ ਗਏ, ਅਮਰਜੀਤ ਦੀ ਚੀਕ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਗਰਜ ਇੱਕੋ ਸੁਰ ਵਿੱਚ।

ਸ਼ਾਮ ਢਲ ਗਈ ਸੀ, ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਾਰਮ ਵਿੱਚ ਗਾਵਾਂ ਰੰਭ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਟਰੈਕਟਰ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਇੰਜਣ ਹੁਣ ਠੀਕ ਸੀ। ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹ ਬਣਾ ਕੇ ਦਿੱਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ। ਮੈਡਮ ਜੀ, ਟਰੈਕਟਰ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਰੁਕ, ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਹਥੇਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਰਚੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਨੰਬਰ ਹੈ। ਟਰੈਕਟਰ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਫਾਰਮ ਦੀ ਮੋਟਰ ਅਕਸਰ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦਾ ਇੰਜਣ ਵੀ। ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਆਇਆ ਕਰ, ਚੈੱਕਅੱਪ ਲਈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਪਰਚੀ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ।

ਪੱਕਾ ਵਾਅਦਾ ਮੈਡਮ ਜੀ, ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ, ਬਿਨਾਂ ਨਾਗਾ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਸਟਾਰਟ ਕੀਤੀ। ਅਮਰਜੀਤ ਵਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਉਸਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਛੋਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਂਗਲ ਫੇਰੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਸਵਾਦ ਅਜੇ ਵੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਪਈ। ਸਾਵਣ ਦੀ ਇਹ ਦੁਪਹਿਰ ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਰਹੇਗੀ।

ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਜਦੋਂ ਹਰਮਨ ਫਿਰ ਆਇਆ, ਟਰੈਕਟਰ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਸੀ, ਪਰ ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਮੋਟਰ ਤਾਂ ਬਹਾਨਾ ਸੀ ਮਿਸਤਰੀ ਸਾਹਬ, ਅਸਲ ਮਰੀਜ਼ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਅਮਰਜੀਤ ਦੇ ਫਾਰਮ ਦਾ ਮਿਸਤਰੀ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਘੰਟਿਆਂ ਬੱਧੀ ਰੁਕਦਾ ਹੈ।